ตอนที่ 1612 ซู่เป่าขึ้นมัธยมปลายแล้ว

หลังจากได้เจอซืออี้หรันครั้งหนึ่งในช่วงปิดเทอมฤดูร้อน จากนั้นซู่เป่าก็ไม่ได้เจอเขาอีกเลย

ซืออี้หรันบอกว่าจะกลับไปจิ่วโยว ส่วนซู่เป่านั้นจะอยู่ในโลกมนุษย์ต่อไป

แต่ซูอิ๋งเอ่อร์ก็ยังคงค้างคาใจ

วันนี้ที่บ้านมีแต่เขากับซูอีเฉินสองคน ซูอิ๋งเอ่อร์ก็ทนไม่ไหวถามเขาว่า “พี่ใหญ่ พี่จะไม่ยุ่งเรื่องซู่เป่ากับเจ้าหมอนั่นแล้วจริง ๆ เหรอ?”

ซูอิ๋งเอ่อร์กังวลมาก

แม้ว่าเขาจะเป็นคนไม่พิถีพิถัน และก็เป็นคนเดียวในตระกูลที่ยืนหยัดแน่วแน่ว่าจะไม่แต่งงาน

แต่เขากลับเป็นคนที่กังวลเกี่ยวกับความรักของซู่เป่ามากที่สุด

“ผมคิดว่าซู่เป่ายังเด็กเกินไป เธออายุแค่ 15 ปีเอง พอถึงม.ปลายเทอมสองก็แค่ 16 ปี...”

แม้ว่าซูอิ๋งเอ่อร์จะยอมรับในตัวซืออี้หรัน แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะยอมรับที่เด็กสองคนคบหากันตั้งแต่ตอนนี้ได้

ซูอีเฉินถามเขากลับว่า “นายคิดว่าพวกเขามีอะไรไม่เหมาะสมเหรอ?”

ซูอิ๋งเอ่อร์เออร์ขมวดคิ้ว “อะไรนะ?”

ซูอีเฉินพูดเบา ๆ ว่า “ในวัยนี้ก็ต้องมีความชอบที่ไร้เดียงสาเป็นธรรมดา สิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ได้อยู่ที่ควรคบหรือไม่ควรคบ แต่อยู่ที่ว่าจะวางตัวอย่างไรให้เหมาะสม”

ดังนั้นซืออี้หรันจึงไปจิ่วโยว

ส่วนซู่เป่ายังคงอยู่ในโลกมนุษย์ต่อ

เด็กทั้งสองคนก็ทำได้ดี เด็กแบบนี้ซูอีเฉินเลือกที่จะปล่อยวางและเชื่อใจพวกเขา

“เรื่องบางเรื่องก็เหมือนงูเหมือนแมงป่อง ถ้าหลบเลี่ยงผิดเวลาก็จะยิ่งอันตราย อะไรที่มากเกินไปก็ไม่ต่างกับน้อยเกินไป”

ซูอีเฉินพูดว่า เด็กส่วนใหญ่ไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ ดังนั้นจึงต้องควบคุม แต่ซู่เป่าไม่ใช่แบบนั้น”

ใครบ้างไม่เคยผ่านช่วงอายุสิบห้าสิบหกมาก่อน ตอนสิบห้าสิบหกใครบ้างไม่เพ้อฝัน?

ซูอีเฉินรู้สึกว่าในฐานะผู้ปกครองสิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ใช่การหวาดระแวงและไปบังคับยับยั้ง

เพราะอาการหัวใจเต้นแรงก็เหมือนกับการไอนั่นแหละ มันหยุดไม่ได้

บางเรื่องยิ่งกดดัน ยิ่งเกิดเอฟเฟครุนแรง

เขารู้สึกว่าตัวเองในฐานะผู้ปกครอง สิ่งที่ทำได้ก็คือชี้แนะไม่ให้ลูกหลานลำเส้นที่ไม่ควรข้ามก็พอแล้ว

เด็กผู้ชายก็ควรสอนให้มีความรับผิดชอบ รู้จักกาลเทศะและการวางตัว ไม่ทำร้ายเด็กผู้หญิงด้วยข้ออ้างใดก็ตาม ควบคุมพฤติกรรมตัวเองไม่ให้ล้ำเส้น

ส่วนเด็กผู้หญิงก็สอนให้เธอรู้จักการเห็นคุณค่าในตนเองรักตัวเองและพัฒนาตนเอง อย่ายอมเสียสิ่งที่มีค่าที่สุดของตัวเองเพียงเพรา ‘รัก’ และอย่าไปเรียกร้องจากคนอื่นเพราคำว่า ‘รัก’

และ ณ ปัจจุบันนี้ ซู่เป่าก็ทำได้ดีมาก ซืออี้หรันก็ทำได้ดีมากเหมือนกัน

แค่นี้ก็พอแล้ว การเติบโตของเด็กเป็นเรื่องของพวกเขาเอง เด็กทุกคนล้วนมีความลับเป็นของตัวเอง ผู้ปกครองก็ไม่ควรอ้างว่าทำไปเพราะรักแล้วไปสืบความลับของพวกเขาจนรู้ทุกเรื่อง อย่างน้อยตระกูลซูก็เป็นแบบนี้ นี่คือแนวคิดการอบรมเลี้ยงดูของตระกูลซู

ซูอิ๋งเอ่อร์เบะปาก

เรื่องเหตุผลเขาก็เข้าใจ แต่เขาแค่รู้สึกว่าปล่อยไม่ได้...

อย่างไรก็ตามซูอิ๋งเอ่อร์มารู้ตัวทีหลังว่าความกังวลของเขาดูเหมือนจะไม่จําเป็น