ตอนที่ 1616 เถียนเถียนผู้รู้ใจ

คฑานางฟ้าสีชมพูกลายเป็น ‘ดาบชั้นยอด’ ที่เคร่งขรึม

ซูจื่อซีเบิกตากว้าง อดไม่ได้ที่จะพูดว่า “ว้าว เท่มาก”

ซู่เป่า: เอ่อ เมื่อกี้เพิ่งพูดไปว่า ‘นี่เหรอที่ว่าเท่’ แต่ตอนนี้บอกว่าว้าวเท่มาก

ซูอิ๋งเอ่อร์ภาคภูมิใจ!

“เห็นไหม นี่คือหางมังกรเขียวระดับเทพของฉัน!”

เขารับหางมังกรเขียวจากซู่เป่า แต่พอหางมังกรเขียวกลับมาอยู่ในมือของเขาปุ๊บก็กลับมาเป็นแท่งไม้เล็ก ๆ เหมือนเดิม

ซูอิ๋งเอ่อร์ไม่สนใจ เขายังคงศึกษามันต่อไปอย่างมีความสุข

ซูอีเฉินหยุดดูแป๊บหนึ่งแล้วก็ขึ้นไปอ่านจดหมายที่ชั้นบนต่อ

นายท่านซูบอกว่าปัญญาอ่อน แต่ก็เอามือไพล่หลังเดินไปรอบ ๆ ชั้นหนึ่ง และมองแท่งไม้สีชมพูเล็ก ๆ ในมือของซูอิ๋งเอ่อร์เป็นระยะ

ซูจิ่นม่อชะโงกหน้าเข้าไปดูตั้งนานแล้ว เขาอยากจะศึกษาสักหน่อย ซูอิ๋งเอ่อร์เออร์ผลักเขาออก “ไป ๆ ๆ หลบไปเลย นี่ไม่ใช่ของนายสักหน่อย!”

เขายิ่งพูดยิ่งภูมิใจ “ไม่ได้ นายไปหาซืออี้หรันให้เขาให้นายสักอันสิ”

ซูจิ่นม่อซูอี้เซิน “...”

ดูเขาสิ แค่แท่งไม้เล็ก ๆ แค่นี้ก็ซื้อได้แล้ว?

ซูจิ่นม่อพึมพําว่า “ก็งั้น ๆ แหละ ผมทำเองก็ได้”

แต่ถึงการทำไม้ที่ยืดหดได้นั้นจะง่าย แต่ให้แปลงร่างได้เหมือนกระบองวิเศษนี่ยากมาก

ซูอิ๋งเอ่อร์มองแท่งไม้เล็ก ๆ ที่ยาวสิบเซนติเมตรนั้น ยิ่งมองยิ่งใจสั่น “ถ้ามันมีขนาดเท่ากับเข็ม... มันก็คือกระบองวิเศษจริง ๆ!”

พอคำว่ากระบองวิเศษหลุดออกมา ความเป็นเด็กของพวกผู้ชายก็พุ่งพล่าน

ซูจื่อซีพูดว่า “อาห้า อาให้ผมดูหน่อย อาไม่เข้าใจมันหรอก”

เดิมทีซูอิ๋งเอ่อร์ไม่อยากให้เขา แต่คิดว่าตัวเองพยายามศึกษามาตั้งนานแล้วก็ยังไม่รู้ว่ามันจะออกมาได้อย่างไร

ซูจื่อซีก็มีความสามารถพิเศษนิดหน่อย บางทีเขาอาจจะเข้าใจก็ได้

ดังนั้นซูจื่อซีจึงรับแท่งไม้เล็ก ๆ นั้นมาวิเคราะห์อยู่นาน... ก็ไม่สามารถเปิดออกมาได้

สองอาหลานมองซู่เป่าด้วยสายตาเว้าวอน

ซู่เป่า “เอ่อ”

หางมังกรเขียวจะแปลงร่างได้ต้องใช้จิตเทพ

ลุงห้าไม่มีจิตเทพ พี่จื่อซีก็ไม่มี

แล้วมันจะแปลงร่างดังพึ่บได้ไง

พี่อี้หรันนี้ก็ร้ายจริง นี่จะไม่ทำให้ลุงห้าต้องเกาหัวแกรก ๆ คิดไม่ตกจนนอนไม่หลับเหรอ?

ถ้าหากว่าเธอพูดความจริง ลุงห้าจะวิ่งไปที่บ้านตระกูลซือแล้วตีพี่อี้หรันด้วยความโกรธหรือเปล่านะ?

สายตาของซู่เป่าเปลี่ยนไป ระหว่างแกล้งลุงห้ากับพี่อี้หรัน เธอเลือกแกล้งพี่อี้หรัน

ซู่เป่าทำสายตาชั่วร้าย เธอแอบยิ้มอยู่เงียบ ๆ

“ลุงห้า ลุงรู้ไหมว่าทำไมลุงถึงไม่สามารถหางหางมังกรเขียวได้?”

ซูอิ๋งเอ่อร์ถามทันทีว่า “ทำไม?”

ซู่เป่าพูดว่า “หางมังกรเขียวไม่เพียงแต่สามารถต่อสู้กับคนเลวได้เท่านั้น แต่ยังสามารถต่อสู้กับผีร้ายได้อีกด้วย แต่เนื่องจากมันเป็นอาวุธระดับเทพ จึงต้องการใช้จิตตั้งมั่นระดับเทพถึงจะสื่อสารกับมันได้

ซูอิ๋งเอ่อร์ตกตะลึง – จิตตั้งมั่นดั่งเทพ??

ทำไม จิตตั้งมั่นที่จะเปิดหางมังกรเขียวของเขาตอนนี้ยังไม่กล้าแกร่งพออีกเหรอ?

ซู่เป่าแอบหัวเราะ “ก็คือ... พลังจิต”