ตอนที่ 1621 มีบางอย่างที่ไม่ถูกต้อง

ซูอีเฉินรู้สึกเศร้าสุดหัวใจ

เขาเห็นนายหญิงร้องไห้หนักขนาดนี้เป็นครั้งที่สาม ครั้งแรกคือตอนที่อวี้เอ่อร์หายตัวไป ส่วนครั้งที่สองคือตอนที่ซู่เป่ากลับมาและเธอได้รู้ว่าอวี้เอ่อร์ไม่อยู่แล้ว

ซูอีเฉินเอามืออันอบอุ่นวางอยู่บนหลังของนายหญิง เขารู้สึกเป็นกังวลไม่อยากอยู่ห่าง เขาเลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาส่งข้อความไปในแชทกลุ่มครอบครัว

ซูจื่อหลินที่กำลังเตรียมตัวจะไปอาบน้ำจู่ๆ ก็ได้ยินเสียงแชทเด้ง

ในช่วงตรุษจีนก็ค่อนข้างจะคึกคักอยู่แล้ว เขาเลยไม่ได้สนใจอะไรมากนัก แต่พอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก็ถึงกับลุกขึ้นทันที

ซูเยว่เฟยเพิ่งกลับมาที่ห้อง พอได้ยินเสียงแจ้งเตือนก็เลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ใบหน้าที่เดิมเคยยิ้มแย้มกลับซีดเซียวลงในทันที

ซูลั่วที่กำลังนั่งชมวิวหิมะด้านนอกอยู่ริมหน้าต่างกับกู้ชีชี สองสามีภรรยากำลังพูดคุยกันอยู่ พอได้ยินเสียงแจ้งเตือนกู้ชีชีก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูและถึงกับปิดปากด้วยความตกใจ

ซูลั่ว

"อาลั่ว...พ่อเขา..."

เธอเริ่มน้ำตาไหล แล้วยื่นโทรศัพท์ให้ซูลั่วดู

พอซูลั่วเห็นข้อความก็รีบเด้งตัวขึ้นอย่างรวดเร็วและวิ่งออกไปด้วยความกังวล

ซูอิ๋งเอ่อร์กำลังจดจ่อกับแท่งไม้ของเขาอยู่เลยไม่ใส่ใจกับโทรศัพท์สักเท่าไหร่

ส่วนซูจิ่นม่อก็กำลังศึกษาเรื่องโค้ดของเถียนเถียนอยู่ และซูอี้เซินที่นานๆ ทีไม่ต้องไปทำงาน ไม่ต้องเข้าห้องผ่าตัด และไม่ได้ไปสอนก็ทิ้งโทรศัพท์ไว้ในห้องและออกไปหาซู่เป่า

ซูจื่อหลิน ซูเยว่เฟย ซูลั่ว และกู้ชีชี รีบไปที่ห้องของซูอีเฉิน พอไปถึงก็เห็นว่าประตูเปิดอยู่ นายหญิงซูกำลังร้องไห้อย่างหนักจนตาแดงก่ำ

"แม่..." กู้ชีชีเห็นแบบนั้นก็ถึงกับกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่และรีบเข้าไปกอดเธอเป็นคนแรก

"แม่ ไม่เป็นไรนะ พวกเราอยู่ตรงนี้แล้ว..."

ทั้งสองคนร้องไห้ เสียงของพวกเขาดูเหมือนพยายามกลั้นเอาไว้

ซูอีเฉินลุกขึ้นและพูดเสียงหนักแน่นว่า "ไอ้สองกับไอ้สาม ไปดูพ่อกับฉัน..."

"ส่วนไอ้สี่ ไปเรียกคนอื่นมาด้วย"

พี่น้องแยกย้ายกันไปทำตามคำสั่ง แต่ในใจของแต่ละคนนั้นล้วนเต็มไปด้วยความโศกเศร้า

นายหญิงซูตัวสั่นเทาและพยายามจะลุกขึ้น "งั้นฉันไปด้วย..."

กู้ชีชีกลัวว่านายหญิงจะเสียใจหนักกว่าเดิมก็เลยพยายามเกลี้ยกล่อมว่า "แม่ ให้พี่ใหญ่พวกเขาจัดการเถอะค่ะ คุณแม่พักผ่อนก่อนเถอะค่ะ"

นายหญิงซูส่ายหน้า สีหน้าของเธอดูแก่ลงเยอะเลย เธอเอาแต่พูดพึมพำว่า "ไม่ได้ๆ พวกเธออาจจะเห็นว่าพ่อเขาปกติชอบทำหน้าตึงๆ และดูเหมือนเย็นชา แต่จริงๆ เขาเป็นคนขี้อ้อนมากนะ"

"สมัยเขายังหนุ่มๆ ฉันรำคาญเขามากเลย เนคไทก็วางอยู่ในห้องแต่งตัวแล้ว แต่เขาก็ยังเอาแต่เรียกซือเสวี่ย! ซือเสวี่ย! เนคไทสีเทาลายทางของผมอยู่ไหน?"

"ถุงเท้าก็วางอยู่ตรงหน้าเขาแล้วแต่เขาก็ยังมองไม่เห็น ตอนที่ฉันยุ่งอยู่ก็ชอบเอาแต่มาตามตื๊ออยู่ข้างหลังตลอด"

“ตอนกินข้าวก็ต้องให้ฉันมานั่งอยู่ด้วยตลอด ตอนที่คลอดพี่ชายของพวกเธอ ก็เด็กยังเล็กอยู่อ่ะนะก็เลยร้องไห้ทั้งคืน แต่เขากลับทำตัวงอนเหมือนเด็กแล้วพูดว่านี่คุณไปนอนกับลูกจนไม่สนใจสามีแล้วเหรอ”

นายหญิงซูทั้งร้องไห้และขำไปพร้อมๆ กัน มือไม้สั่นและไม่มีเรี่ยวแรงเหลือ เธอโน้มตัวไปจับแขนกู้ชีชีเอาไว้แน่นและค่อยๆ เดินกลับห้อง

“เพราะเขาเป็นแบบนี้ไงเลยต้องมีคนอยู่เป็นเพื่อนด้วย แถมตอนนี้เขาก็กำลังจะจากไปแล้ว จะไม่ให้ฉันไปอยู่ข้างๆ เขาได้ยังไง…”

ทุกคนฟังแล้วก็รู้สึกปวดใจ กู้ชีชีหันหน้าหนี น้ำตาไหลเธอลงมา

ในที่สุดซูอีเฉินและคนอื่นๆ ก็เดินไปถึงห้องของนายหญิงซูและคุณท่านซู และพบว่าคุณท่านซูกำลังพิงพนักอยู่บนโซฟา ศีรษะก้มต่ำ และมือทั้งสองข้างตกลงข้างลำตัว

ซูจื่อหลินถึงกับน้ำตาซึม เขาพยายามปลอบใจตัวเองว่า “อย่างน้อยพ่อก็จากไปอย่างสงบ”

ขณะนั้นซู่เป่ากำลังเล่นเกมอยู่ในห้อง

ลุงสี่เคาะประตูเข้ามา สีหน้าดูไม่ค่อยจะดี

“ลุงสี่ เกิดอะไรขึ้นคะ?” เธอถามด้วยความสงสัย

ทำไมรู้สึกเหมือนมีเรื่องใหญ่หรือเรื่องน่าเศร้าเกิดขึ้นเลยล่ะ...แต่ตอนนี้เป็นช่วงตรุษจีนนี่ ทุกคนก็อยู่ที่นี่กันหมดและดูสบายดีนี่นา

หานหานเงยหน้าขึ้นมองและพูดว่า "ใช่สิลุงสี่ ทำไมสีหน้าลุงถึงดูแย่จัง"

ซูเหอเวิ่นเพิ่งจะกลับมาก็ไปตัวติดอยู่กับซู่เป่าตลอดเวลา ส่วนซูจื่อซีที่อยู่ข้างๆ ก็กำลังพาซู่เป่าเล่นเกมอยู่ เขาเงยหน้าหันไปอย่างเท่และมองไปที่ซูลั่ว

“？”

ซูเหอเหวินที่กำลังดูเอกสารอยู่ก็หันมาถามว่า “ลุงสี่ เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ?”

เขารู้สึกได้ถึงความผิดปกติอย่างชัดเจน

และก็ได้ยินซูลั่วพูดด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อยว่า "คุณปู่ของพวกเธอเขา..."

เขาสูดหายใจลึกๆ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงต่ำๆ ว่า “ซู่เป่า คุณตาของหนูเขา...จากไปแล้ว”

ซู่เป่าเบิกตากว้าง

หานหานทำโทรศัพท์หล่นลงพื้นและพูดเสียงสั่นว่า "ล้อเล่นอะไรกันอยู่เนี่ย!"