ตอนที่ 1627
ตอนที่ 1627 ฉันมาช้าไป
September 21, 2026
เลิกเรียนแล้ว ทุกคนเดินจับกันเป็นกลุ่ม มุ่งไปทางประตูโรงเรียนด้วยสีหน้าผ่อนคลาย
หานหานกำลังเตรียมการสอบเข้ามหาลัย เวลานี้ถูกคุมเข้มงวดมาก เธอจึงยังไม่เลิกเรียน
ซู่เป่าถือกระเป๋า เดินขึ้นไปและเลี้ยวก็ถึงห้องเรียนของหานหานแล้ว
ผมของหานหานยุ่งเหยิงราวกับรังไก่…ที่เธอขยี้เอง เธอคาบปากกาไว้ มองดูคุณครูที่กำลังพูดสอนไม่หยุด
จู่ๆ สายตาของเธอลุกวาวขึ้น
ซู่เป่านี่นา!
ในห้องเรียนก็มีนักเรียนหลายคนเห็นซู่เป่า ในตากระพริบความตะลึง และแอบเหล่มองอย่างควบคุมไม่ได้
เมื่อมีคนเห็นคนอื่นแอบมองด้านนอก จึงมองตามไปด้วย ยืดหัวกันมองสุดฤทธิ์
หานหานดีใจเป็นอย่างมาก พูดโอ้อวดเสียงต่ำ “เห็นไหม นั่นคือน้องสาวฉัน!”
“นี่ยังไม่ใช่สิ่งที่เก่งกาจที่สุด ที่เก่งกาจที่สุดคือพลังโจมตีของเธอ…”
แป๊ะ
ฝาปากกาตกลงบนหัวของหานหาน
คุณครูถลึงตา “ทำอะไรกันน่ะ หา? ทำอะไรกันอยู่ จะสอบเข้ามหาลัยแล้ว ยังมีเวลาสติหลุดอีก”
เขามองไปทางด้านนอกทีหนึ่ง เห็นว่าซู่เป่ากำลังยืนสีหน้าอึดอัด
คุณครูรู้จักซู่เป่า เขาโบกมือและน้ำเสียงรื่นเริงขึ้นมาทันที “รอพี่สาวอยู่เหรอ ไม่ต้องรอแล้ว ยังเหลือข้อสอบอีกหนึ่งชุด เธอกลับไปก่อนเลย”
หานหานโบกมือให้เธอจากด้านใน และทำหน้าขมขื่น
ซู่เป่าทำมือสู้ๆ ให้เธอ และวิ่งออกไปโดยที่ไม่กล้ารบกวนต่อ
เดิมทีหานหานกำลังเบื่อหน่าย เมื่อได้เห็นซู่เป่า ก็ราวกับถูกเติมพลัง
“ปากกาอัตโนมัติ” เขียนบนกระดาษอย่างรวดเร็วและฮึกเหิม
**
ซู่เป่าเดินบนถนเส้นหลักของโรงเรียนคนเดียว
“ซู่เป่า” นักเรียนหญิงหลายคนวิ่งเข้ามา เอ่ยพูดอย่างดีใจ “หลังเลิกเรียนเราไปกินปิ้งย่างและชานมด้วยกันเถอะ”
“ใช่ๆ ฉันบอกแม่ และแม่ฉันก็ตกลงแล้ว”
“ฉันด้วย ฉันไม่ต้องกลับไปกินข้าว แม่ฉันบอกว่ากลับบ้านก่อนสองทุ่มก็พอ”
ซู่เป่าส่งเสียงหือทีหนึ่ง “แบบนี้หรอกเหรอ”
พอลองคิดดูแล้ว เธอไม่เคยเดินเล่นด้านนอกในเวลาข้าวเย็น อย่าว่าแต่กินเลย
“ยายฉันไม่อนุญาตให้ฉันกินข้าวด้านนอกน่ะ…” ซู่เป่ารู้สึกลำบากใจ “ฉันไปบอกคุณยายก่อน”
เธอเอาโทรศัพท์ออกมา เพื่อนๆ ได้ยินเธออ้อน “คุณยาย แค่ครั้งเดียว นะคะ…”
“หนูไม่เคยเที่ยวกินกับเพื่อนแบบนี้เลย…”
ด้านข้าง มีนักเรียนหญิงหลายคนยืนน้ำตาปริ่ม
ฮรือ ลืมไปเลยว่าซู่เป่ากินอาหารตามใจไม่ได้
แต่ว่า…น่าสงสารมาก ตั้งแต่เด็กจนโตไม่เคยกินข้าวด้านนอกเลย
การเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวต้องลำบาก เจ็บปวด และสิ้นหวังมากแน่ๆ…
เห็นซู่เป่าวางสาย เพื่อนๆ ควงแขนซ้ายขวาของเธอไว้
“ซู่เป่า ถ้ากินไม่ได้เราก็ไม่กิน”
“ใช่ๆ เราไม่กินแล้ว เราแค่ไปเดินเล่นก็พอ”
เด็กผู้หญิงหลายคนมองเธออย่างสงสาร นัยน์ตาเต็มไปด้วยความรักใคร่
ซู่เป่า “……”
เธอเกาหัว “คุณยายฉันบอกว่ากินได้ แต่ห้ามมีครั้งหน้าแล้ว”
นักเรียนหญิงที่มัดหางม้า “หือ ได้จริงเหรอ”
ซู่เป่า “อืมๆ ฉันก็ไม่ได้เป็นอย่างที่พวกเธอพูด…จริงๆ ฉันแข็งแรงมาก…ไม่ได้เป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาว”
สุดท้ายซู่เป่าทนไม่ไหว ช่างเถอะ หากอนาคตไม่มีเธออยู่แล้วจริงๆ ค่อยอธิบายก็ได้
ไม่คิดว่านักเรียนหลายคนไม่เชื่อแม้แต่นิด
พวกเธอทำสีหน้า ‘เข้าใจ เข้าใจเลย’
ซู่เป่า “……”
ช่างเถอะ
เป็นไปตามธรรมชาติเถอะ แบบนี้ก็ดี
หลังมาถึงที่ตลาดขายของกิน พวกเธอดูแลซู่เป่ากันเป็นอย่างดี สั่งให้เจ้าของร้านทำสะอาดๆ บ้างล่ะ และไปหยิบของกินให้ซู่เป่าบ้างล่ะ