ตอนที่ 163 ข้ออ้างทั้งนั้น

จี้ฉางขมวดคิ้วขึ้น “โลกมนุษย์มีกฎโลกใต้พิภพก็มีกฎเช่นกัน พวกเจ้าไม่ยอมลงไปอยู่ในปรโลกตามเวลาที่ควรจะไป แล้วมาเป็นภูตผีวิญญาณเร่ร่อนแบบนี้ ตามหลักแล้วก็สมควรกำจัดให้สิ้นซาก”

หลังจากคนตาย ก็จะถูกยมทูตชุดขาวดำรับตัวไป จากนั้นก็จะผ่านศาลเจ้าที่ตรวจสอบ‘บัญชี’เมื่อทุกอย่างถูกต้องก็จะพาไปที่น้ำพุเหลือง

เมื่อมาถึงเส้นทางแห่งน้ำพุเหลือง ก็จะมียมทูตหน้าวัวและม้าพาไปขึ้นศาลยมโลก เมื่อพิพากษาเสร็จแล้วก็จะต้องใช้ชีวิตเป็นวิญญาณตามอายุขัย จนมาถึงที่สะพานไน่เหอและหลังจากที่ได้ดื่มน้ำแกงยายเมิ่งแล้วจึงจะได้ไปเกิดใหม่

หรืออาจจะถูกจับไปพบพญายมเหยียนหลัวหวาง เมื่อตัดสินเสร็จแล้วก็จะส่งไปรับโทษในนรก...

ส่วนวิญญาณที่ไม่ยอมไปหรือไม่มีบัญชีและหลงเหลืออยู่บนโลกมนุษญ์ สุดท้ายก็ต้องสลายสูญสิ้นไปเหมือนกัน

สรุปแล้วทุกอย่างก็มีกฎเกณฑ์ที่เข้มงวด

ส่วนผีที่ไม่ปฏิบัติตามกฎและยังลอยนวลอยู่ในโลกมนุษย์ เมื่อพบเห็นก็สามารถกำจัดทิ้งได้

ผีผู้หญิงเอาหัวโขกพื้นอย่างต่อเนื่อง “ฉันเข้าใจแล้ว ฉันเข้าใจแล้ว...แต่ลูกทั้งสองของฉันตายอย่างน่าเวทนาเหลือเกิน ฉันแค่อยากจะหาบุญกุศลให้กับลูกบ้าง หวังว่าชาติหน้าพวกเขาจะได้เกิดอยู่ในครรภ์มารดาที่ดี…”

ซู่เป่าถามอย่างสงสัยว่า“พวกเธอตายได้ยังไง？และเมื่อกี้นี้คุณย่าจะพูดอะไรนะ？”

ผีผู้หญิงร้องไห้ก่อนจะพูดออกมา

“หนึ่งปีที่แล้ว ตอนฉันตั้งครรภ์ลูกคนที่สองอยู่ และจูงมือลูกกำลังจะเดิยข้ามถนน... ”

เพราะว่าเส้นทางไฟจราจรอยู่ไกลมากจึงรู้สึกขี้เกียจขึ้นมา เมื่อเห็นว่ามีคนเดินข้ามสวนเกาะกลางถนน เธอจึงพาลูกคนโตก็คือเด็กผู้หญิงคนนี้ เดินข้ามสวนเกาะกลางถนนไป...

“เวลานั้นยังไม่มีรถผ่านมาสักคัน แต่จู่ๆก็ได้ยินเสียงแสบหูมาจากที่ไกลๆ ขณะที่ฉันยังไม่ทันตั้งตัวอะไรเลยก็กระเด็นออกไปไกลแล้ว”

ลูกสาวของเธอก็ต้องมาเคราะห์ร้ายไปด้วย และท้องก็ถูกทับแตกจนแบนราบ จึงต้องสูญเสียลูกในท้องไปด้วย

ผีผู้หญิงพูดด้วยเสียงร้องไห้ว่า“เพราะความผิดของฉันคนเดียว ทุกอย่างเกิดจากความผิดของฉัน... ”