ตอนที่ 1633 เรื่องราวของผีพนัน

เมิ่งหมิงเยว่ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น มองดูผีพนันที่อยู่ในมือของซู่เป่าด้วยความหวาดกลัว

“เธอ...เธอ...”

เธอตกใจจนพูดจาไม่รู้เรื่องแล้ว

ซู่เป่าพูดว่า “กลัวไหม? ถ้ากลัว ก็น่าจะรู้ว่าห้ามเล่นพนันอีก”

“ถ้าเธอยังเล่นพนันต่อไป วันนี้ถึงฉันจะจับผีพนันไปได้ตัวหนึ่ง แต่พรุ่งนี้มันก็อาจจะมาเพิ่มอีกเป็นสองตัว”

เมิ่งหมิงเยว่กำแขนเสื้อตัวเองแน่น

ซู่เป่ามองไปที่ผีพนันและพูดอย่างเย็นชาว่า “บอกมาซิ ชื่ออะไร มาจากไหน แล้วตายได้ยังไง?”

พอเห็นเมิ่งหมิงเยว่ก้มหน้าก้มตาด้วยความกลัว ซู่เป่าก็ตะโกนอย่างดุดันว่า “เงยหน้าขึ้นมา! และตั้งใจฟังดีๆ ว่าผีพนันตายได้ยังไง!”

เมิ่งหมิงเยว่เงยหน้าขึ้นมาอย่างไม่สามารถควบคุมได้

จากนั้นเธอก็เห็นผีพนันจ้องมองเธอด้วยความอาฆาต

ผีพนันรู้สึกถึงอำนาจของพญายมก็เลยไม่กล้าต่อต้านซู่เป่า แต่ก็ได้ระบายความแค้นทั้งหมดลงที่เมิ่งหมิงเยว่

“ฉันน่าจะกินแกเสียไปตั้งแต่แรก...” เขาพูดด้วยความโกรธ “แกทำให้ฉันตาย!”

เมิ่งหมิงเยว่ทั้งกลัวและรู้สึกโกรธ เธอรู้สึกว่าไม่ยุติธรรม นี่มันเรื่องตลกอะไรกัน เธอต่างหากที่ถูกผีเข้าสิง ผีต่างหากที่ทำร้ายเธอ แล้วทำไมตอนนี้ผีกลับบอกว่าเธอเป็นคนทำให้เขาตาย?!"

แต่เธอก็ไม่กล้าพูดอะไร

ซู่เป่าขมวดคิ้วเล็กน้อย ทันใดนั้นผีพนันก็รู้สึกได้ทันทีว่าพญายมเริ่มไม่พอใจแล้ว

เขารีบเล่าทันทีว่า “ฉันชื่อหาวเสวียเจี้ยน เป็นคนจากเมือง X ตายตอนอายุ 39...”

ซู่เป่ากอดอกพิงกำแพงแล้วถามว่า “แล้วตายยังไง?”

ผีพนันถอนหายใจเฮือกหนึ่ง และพูดอย่างเศร้าโศกว่า "ตอนแรกฉันก็เป็นคนหนุ่มที่มีอนาคตไกล เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยคนแรกของหมู่บ้าน...ชีวิตเคยรุ่งโรจน์ อนาคตสดใสแท้ๆ"

"แต่พอฉันติดการพนัน ชีวิตของฉันก็พังทลายลงอย่างรวดเร็ว อนาคตที่เคยสดใสกลับกลายเป็นความตกต่ำในพริบตา..."

เดิมทีหาวเสวียเจี้ยนเกิดในยุค 80 ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ทุกคนยังอยู่ในความยากจน ทุกคนต่างพยายามสร้างฐานะและหารายได้

เขามุ่งมั่นที่จะเรียนต่อในมหาวิทยาลัยด้วยความตั้งใจแน่วแน่ แต่ในปีแรกที่เขาสอบเข้ามหาวิทยาลัย เขากลับล้มเหลว

พ่อแม่ของเขาสนับสนุนให้เขาอ่านหนังสือรอซิ่วในปีหน้า

ที่บ้านมีน้องชายและน้องสาวอีกสี่คน ทุกคนยอมหลีกทางให้เพราะเขาต้องรอซิ่วปีหน้า เนื่องจากในตอนนั้นครอบครัวสามารถส่งเสียได้เพียงคนเดียว

"น้องสาวคนโตของฉันลาออกจากโรงเรียนก่อนและไปทำงานที่มณฑลกวางตุ้ง เราสอบเข้ามหาวิทยาลัยพร้อมกัน เธอสอบติด แต่เลือกไปทำงานที่กวางตุ้งเพื่อหาเงินมาช่วยครอบครัว และยังส่งค่าใช้จ่ายให้ฉันที่รอซิ่วปีหน้าด้วย..."

"น้องสาวคนรองของฉันฝืนเรียนจนจบมัธยมปลาย แต่ในปีนั้นที่บ้านลำบากมากจริงๆ เธอเลยไปทำงานที่มณฑลกวางตุ้งอยู่หนึ่งปี หลังจากที่ฉันสอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ในปีต่อไป ฉันก็เริ่มทำงานพาร์ทไทม์ระหว่างเรียนในมหาวิทยาลัย"

หาวเสวียเจี้ยนรู้สึกว่าเขาเป็นหนี้บุญคุณน้องสาวสองคนของเขา ดังนั้นตอนที่เรียนมหาวิทยาลัย เขาเลยเรียนไปด้วยและทำงานพาร์ทไทม์หลายๆ งานพร้อมกันไปด้วยอย่างสุดชีวิต เพื่อที่จะส่งน้องสาวคนรองที่ต้องหยุดเรียนให้สามารถกลับไปเรียนมหาวิทยาลัยอีกครั้ง