ตอนที่ 165 เงิน ตอนเกิดไม่ได้เอามาด้วย เสียชีวิตไปแล้วก็เอาไปด้วยไม่ได้

จี้ฉางพูด “ดังนั้นอย่าใช้ลูกชายของเจ้าเป็นข้ออ้าง เจ้าอยากกลับไปเพียงเพราะคิดว่ายังใช้ชีวิตไม่พอ เจ้าหุบเงินก้อนนั้นไว้ตลอดชีวิต พอแก่ตัวแล้วกลับไม่ได้ใช้เงิน เจ้าอยากกลับไปเสวยสุขให้เพียงพอแล้วถึงยินยอมจากไป”

หญิงชราในชุดกี่เพ้าห่อศพเหมือนถูกคนเปิดโปง ทั้งเก็บฟันปลอมของตัวเองที่หลุดออกพลางพึมพำว่า “ฉันบอกไม่ทัน บอกไม่ทัน...”

ซู่เป่าเข้าใจแล้ว

เธอค่อยๆ เรียบเรียงตรรกะทีละนิดๆ แล้วพูดว่า “เพราะคุณยังมีเงินอีกมากมายที่ยังใช้ไม่หมด คุณจึงไม่ยอมจากไป และที่ไม่ยอมไปเข้าฝันเพราะคุณอยากให้ตัวเองฟื้นคืนชีวิตกลับมาใช้เงินพวกนั้น ดังนั้นก็เลยแย่งร่างของคุณแม่หนู....เป็นแบบนี้ใช่ไหมคะ”

หญิงชราลุกลี้ลุกลน “ไม่ใช่อย่างนั้น เข้าฝันก็ต้องใช้เวลา มีคนรอเข้าฝันตั้งมากมาย มันอาจไม่ถึงทีฉันก็ได้ ลูก..ลูกชายของฉันใกล้จะขายบ้านหลังเก่าแล้ว ฉันก็เลยรีบร้อนอยู่นี้ไง”

อีกอย่าง เข้าฝันต้องใช้บุญกุศล เธอต้องสั่งสมบุญอย่างยากลำบาก

“ฉันทำเพื่อลูกของฉันจริงๆ ...” เธอยืนหยัดในคำพูด “จริงๆ นะ ฉัน...”

จี้ฉางโบกมือ แล้วยันต์หนึ่งแผ่นก็ลอยไปปิดปากของหญิงชรา

รีบร้อนเหรอ เพื่อลูกชายเหรอ

โดยปกติแล้วผีหรือวิญญาณที่เร่รอนอยู่ในโลกมนุษย์จะทำให้ญาติเห็นตัวเองไม่ได้และไม่มีวิถีทางเข้าฝัน

อาจใช้เวลาหลายสิบหรือหลายร้อยปีในการรอโอกาสนี้ แต่ถ้าไปโลกใต้พิภพและอุทิศบุญกุศลเล็กน้อยเพื่อไปเข้าฝัน เวลาจะเร็วกว่าการที่เธอเร่รอนอยู่ในโลกมนุษย์มาก

เธอเห็นแก่ตัว

เธอรักเงินและเฝ้าสมบัติ จนกระทั่งเสียชีวิตยังไม่ยอมบอกลูกชายเรื่องฝังทองคำแท่งไว้ หลังจากเสียชีวิตถึงพบว่าไม่สามารถเอาเงินไปด้วยได้จริงๆ

ซู่เป่าคิดไปคิดมา

นั่นเป็นเงินจำนวนมากเลยนะ

พอนึกถึงอั่งเปาของตัวเอง... ซู่เป่าก็รู้สึกเจ็บใจเล็กน้อย

ถ้าเงินของเธอโดนคนอื่นเอาไปเหมือนกัน เธอก็ต้องเสียใจมาก

ซู่เป่าพูด “งั้น... งั้นก็บอกลูกชายของคุณยายให้เขาไปขุดเอาทองคำแท่งออกมา แบบนี้เขาก็ไม่ต้องขายบ้านหลังเก่า แล้วยังสามารถซื้อบ้านหลังใหม่ได้เลย”

จี้ฉางพยักหน้า “อืม... จากนั้นล่ะ”

ที่สำคัญที่สุดคือจะจัดการกับยายแก่นี่ยังไง

ซู่เป่ากลับไม่ได้คิดมากและพูดว่า “ส่งไปเฟิงตูเหมือนกับคุณน้าท้องแตกคนเมื่อกี้ค่ะ”

คนมีที่สำหรับคนอยู่ ผีมีที่สำหรับผีอยู่ ง่ายนิดเดียว

จี้ฉางอดไม่ได้ที่จะขำขัน เจ้าตัวเล็กคนนี้ช่างรู้จักหาคำมาเปรียบเปรย

อันที่จริงแล้วสามารถจับหญิงชราได้ ทำให้เธอกลายเป็นไอพิฆาตแล้วจับใส่น้ำเต้าวิญญาณ เพื่อเพิ่มพลังให้ตัวเธอเอง

ผีที่เร่ร่อนอยู่ในโลกมนุษย์ไม่สอดคล้องกับกฎ ถ้าเห็นจำต้องฆ่า

จี้ฉางยังคงไม่พูดอะไร แต่เปิดผ้ายันต์ออกแล้วถามว่า “ตอนนี้ให้โอกาสเจ้า ข้าจะไปเข้าฝันลูกชายของเจ้าและบอกเรื่องทองคำแท่งกับเขา เจ้าเพียงแค่บอกข้าว่าลูกชายของเจ้าชื่ออะไร เป็นคนที่ไหน”

หญิงชราในชุดกี่เพ้าห่อศพอ้ำอึ้งและไม่ยอมบอก

“ฉันอยากบอกลูกชายดัวยตัวเอง ฉันอยากเจอหน้าเขาสักครั้งด้วย... นี่คือธรรมชาติของมนุษย์ คนเป็นแม่ย่อมอยากเจอหน้าลูกเป็นเรื่องปกติ...”

ซู่เป่าอดไม่ได้ที่จะขัดจังหวะเธอ “นั่นเป็นธรรมชาติของมนุษย์ แต่ตอนนี้คุณเป็นผีแล้วนะ”

ดังนั้นสูตรนี้ใช้ไม่ได้

หญิงชรา “?”

แบบนี้ก็ได้เหรอ

เธอยังอยากจะพูดอะไรบางอย่างอีก แต่จี้ฉางโบกมือ “ไม่พูดก็ช่าง ยังไงข้าก็ไม่สนทรัพย์สินเงินทอง ข้าสนแต่ภูตผีวิญญาณ”

ทันทีที่พูดจบขาของหญิงชราก็หายไปครึ่งหนึ่ง หญิงชราร้อนรนใจในทันทีและยังคงพูดแก้ตัว

แต่เมื่อเห็นว่าคอของตัวเองก็หายไปแล้ว จนวินาทีสุดท้าย หญิงชราถึงยอมบอกชื่อและที่อยู่แต่โดยดี

เธออยากใช้เงินเองจนหมด แต่ถ้าใช้ไม่ได้จริงๆ งั้นเอาเปรียบลูกชายตัวเองดีกว่าเอาเปรียบคนอื่น

จี้ฉางหดมือกลับและพูดว่า “ดูสิ พูดออกมาแล้วไม่ใช่เหรอ”

ซู่เป่า “ทำตามเป็นแล้วค่ะ”

ซูอีเฉินและมู่กุยฝาน “...”

จี้ฉางลูบศีรษะน้อยๆ ของซู่เป่าพร้อมกับพูดว่า “ทั้งฉลาดทั้งซน”

ไอหยินในทางเดินหายไปอย่างหมดจด และกะละมังเหล็กที่กำลังหมุนติ้วๆ อยู่ใบนั้นของซูเหอเวิ่นก็ค่อยๆ หยุดลงอย่างช้าๆ

แต่ซูจิ่นอวี้ยังคงยืนอึ้งอยู่กับที่

เศษเลี้ยววิญญาณของเธอกลับมารวมกันและความทรงจำของเธอก็กลับคืนมา

เธอมองซู่เป่าและซูอิ๋งเอ่อร์ที่อยู่ใกล้ที่สุดและพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า “ซู่เป่า พี่ห้า...”

ซูอิ๋งเอ่อร์รีบหันไปมองซูจิ่นอวี้อย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้าฟาด แล้วพูดด้วยความประหลาดใจว่า “อวี้เอ๋อร์ เธอจำพี่ห้าได้แล้วเหรอ”

ซูอีเฉินนิ่งอึ้งอยู่กับที่

ซู่เป่าตกตะลึงและจมอยู่ในภวังค์สักพัก

“คุณแม่ จำซู่เป่าได้แล้วใช่ไหมคะ” เธอมองซูจิ่นอวี้อย่างไม่อยากจะเชื่อ

ซูจิ่นอวี้มองเธอ แต่ไม่กล้ายื่นมือไปสัมผัสเธอเพราะกลัวว่าทั้งหมดจะเป็นภาพลวงตา

“แม่ขอโทษนะซู่เป่า” เธอพูด

ซู่เป่าพลันร้องไห้ว้ากออกมาในทันที

“คุณแม่... ใช่คุณแม่จริงๆ ด้วย” ซู่เป่าพุ่งเข้าไปสวมกอดซูจิ่นอวี้และกอดเธอไว้แน่น “ซู่เป่าคิดถึงคุณแม่มากเลยค่ะ”