ตอนที่ 1668 ก้อนหินพูดได้

ซู่เป่ามองดูก้อนหิน เธอรู้สึกค่อนข้างคุ้นเคย

“ก้อนหินที่พูดได้เหรอ” เธอรับมา มองดูอย่างละเอียด

หินก้อนหนึ่งที่เกือบจะเป็นทรงกลม ผิวสัมผัสหยาบกร้าน ดูธรรมดาจนเหมือนหินไข่ห่านข้างทาง

หากไม่ใช่ว่ามันเอ่ยปากพูดในวินาทีต่อมาล่ะก็ ทุกคนคงคิดว่าซูเหอเวิ่นกำลังหลอกลวงซู่เป่า

“ปล่อยข้านะ อื้อ~โอ้ย…เจ็บจังเลย”

ทุกคน “……”

ซู่เป่า “……”

ก้อนหิน “แกจะพาข้าไปที่ไหนกัน ฮรึก ไม่นะ…ปล่อยข้าเถอะ…ดาเมะ…“

ทุกคน ”……“

ซู่เป่า “……”

ก้อนหินแกล้งบีบเสียงครวญครางไปสองที เมื่อมันเงยหน้าเห็นซู่เป่า มันก็ตะลึงไปในทันที

“อา…ธะ-ธะ-เธอ…” เสียงของมันเปลี่ยนไป “เธอจะทำข้าเจ็บอีกไม่ได้นะ!”

ทุกคน “……”

ซู่เป่า “……”

นี่มัน หมดคำพูดเลยจริงๆ

เพียงแต่ดวงตาของผีหลายใจกลับเป็นประกายด้วยแสงระยิบระยับ

ก้อนหินนี้มัน หากเสี่ยวต๋าอยู่ดวงตาของมันก็ต้องเป็นประกายแน่ๆ

มุมปากของซู่เป่ากระตุก เธอเอ่ยถาม “แกรู้จักฉันเหรอ”

ก้อนหินส่งเสียงสะอื้น และพูดอย่างอ่อนช้อย “รู้จักสิ…ไอ้คนนิสัยไม่ดี สามพันปีที่แล้วใช้ข้าเสร็จแล้วก็ทิ้ง ไม่รู้จักมาหาข้าบ้างเลย ไอ้คนใจร้าย!”

ซู่เป่า “……”

เธอหมุนก้อนหินรอบหนึ่งอย่างไร้สีหน้า จากนั้นเอ่ยขึ้น “พี่ ก้อนหินที่พี่หามานี่ดูไม่ค่อยจริงจังเลยนะ”

ซูเหอเวิ่นก็รู้สึกอึดอัดมาก

“ก่อนหน้านี้มันไม่ได้พูดจาน่าตกใจขนาดนี้น่ะ…พี่เห็นแค่ก้อนหินพูดได้ รู้สึกมันหายากมากๆ เลยคิดจะเอามาให้เธอ”

ซู่เป่าเอ่ยตอบ “แบบนี้นี่เอง…ขอบคุณพี่นะคะ”

ผีหลายใจรู้สึกก้อนหินนี่สนุกมาก จึงยืมจากซู่เป่าไป

“ขอเล่นหน่อยสิ มาจับมาคลำน่ะ”

ก้อนหิน “อ๊า…ปล่อยข้า ช่วยด้วย อย่าแตะต้องข้า…”

มุมปากของทุกคนกระตุก

ซูเหอเวิ่นเกาหัว แต่ก็ยังเอ่ยถามอย่างอดไม่ได้ “ซู่เป่า พี่ยังมีโอกาสตัวสูงขึ้นอีกไหม”

เขาอายุ 22 แล้ว 22!

ใครที่ไหนอายุยี่สิบสองแต่สูงแค่เมตรสิบน่ะ ยิ่งโตยิ่งเตี้ย

ซู่เป่าพยักหน้า “มีโอกาสค่ะ”

ดวงตาของซูเหอเวิ่นลุกวาว “จริงเหรอ”

ซู่เป่าเอ่ยตอบ “อื้มๆ ตอนพี่มีความสามารถมากกว่าเทพท่องราตรี และไม่ได้ทำอาชีพนี้แล้วน่ะ”