ตอนที่ 1684 หานรั่วตายแล้ว

ในคืนที่หานรั่วเดินกลับบ้าน เธอโดนคนเอากระสอบคลุมหัวแล้วรุมตี

จากนั้นเธอก็ต้องนอนอยู่บนเตียงเป็นเวลาครึ่งเดือนโดยที่ลุกไปไหนไม่ได้

จริงๆ แล้วแผลก็แค่เล็กน้อยเท่านั้น แม้หานหานจะไม่ชอบหานรั่ว แต่ก็แค่ต้องการให้บทเรียนเล็กน้อย ไม่ถึงขนาดทำผิดกฎหมาย

แต่พอหานรั่วดึงกระสอบออกมา ไม่รู้ทำไมถึงเผลอหันหัวแรงไปหน่อย เสียงกระดูกที่คอดังกร๊อบขึ้นมา

และเมื่อเธอเดินไปโดยไม่มองทางเลยเผลอเหยียบลงไปในหลุม ส่งผลให้ข้อเท้าหักทันที

จากนั้นเธอก็ล้มลงทันทีและถูกรถคันหนึ่งชนจนกระเด็น…

เหตุการณ์นี้ทำให้เธอต้องอยู่ในสภาพที่น่าสังเวชอย่างที่เห็น และเธอก็โทษว่าทุกอย่างเป็นความผิดของหานหาน เป็นเพราะหานหานทั้งหมดที่ทำให้เกิดเรื่องแบบนี้!

แม่ของหานรั่วโมโหจนตัวสั่น "พวกเขาทำแบบนี้มันผิดกฎหมายนะ!"

พ่อของหานรั่วโมโหจนปาแก้วลงพื้น "ใช่ แล้วจะทำยังไง? ฉันก็บอกแล้วว่าอย่าไปหาเรื่องพวกเขา แต่พวกเธอก็ไม่ฟัง!"

เขาชี้ไปที่หานรั่วด้วยนิ้วที่สั่นระริก "พวกเธอรู้ไหมว่าบริษัทของเราผลงานตกต่ำไปมากแค่ไหน? รู้ไหมว่าลูกค้าที่เลิกทำธุรกิจกับเรามีกี่ราย? รู้ไหมว่าเราสูญเสียเงินไปเท่าไหร่?!"

"บอกว่าเป็นตระกูลมหาเศรษฐีใหม่ในปักกิ่งงั้นเหรอ! ฮ่าๆ ตลกสิ้นดี! เพิ่งจะก้าวขึ้นมาไม่ถึงครึ่งปี ตอนนี้ตกลงสู่จุดต่ำสุดไปแล้ว!"

พ่อของหานรั่วโกรธจนแทบจะเป็นบ้า เขาโทษหานรั่วและแม่ของเธอที่ไปทำตัวบ้าๆ บอๆ ที่บ้านตระกูลซูในวันนั้น

โดยเฉพาะหานรั่ว ตอนที่คนอื่นมีความสุขที่สุดในวันเกิดของตัวเอง กลับไปพูดจาว่าคนอื่นว่าเป็นหมา

พ่อของหานรั่วโกรธจนอยากจะตบหน้าหานรั่ว แต่ก็ถูกขัดจังหวะด้วยสายโทรศัพท์ที่เข้ามา

อีกครึ่งเดือนต่อมา บริษัทของตระกูลหานก็ใกล้จะล้มละลาย

พ่อของหานรั่วเคยถูกหลายคนชื่นชมจากตำนาน ‘บุกเดี่ยวทะลวงเข้าสู่ตระกูลผู้มั่งคั่งหน้าใหม่’

แต่ตอนนี้กลับพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง...

ในความเป็นจริงแล้ว คนที่มีแต่ผลประโยชน์อยู่ในสายตา แถมยังสามารถยอมเสียสละลูกสาวของตัวเองเพื่อผลประโยชน์ จะมีจิตใจกว้างขวางสักแค่ไหนกันเชียว?

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเมื่อตระกูลซูตัดสัมพันธ์กับพวกเขาไปแล้ว ใครจะยังอยากไปพึ่งพาพวกเขาอีกล่ะ?

ตระกูลหานจำเป็นต้องย้ายออกจากปักกิ่งไปพัฒนาในเมืองรอง ทั้งครอบครัวต่างรู้ดีว่าหากถอยอย่างทันท่วงที พวกเขาจะไม่ถึงขั้นต้องสิ้นเนื้อประดาตัว

เหลือแค่หานรั่วคนเดียวที่ยังคงเรียนต่อในปักกิ่ง

หานรั่วเพิ่งจะพูดจาข่มไปว่าเธอเป็นถึงคุณหนูตระกูลผู้ดีในปักกิ่ง...

ไม่นานก็โดนตบหน้าด้วยความจริงเข้าอย่างจัง

ชื่อเสียงของเธอในโรงเรียนพังทลายจนหมดสิ้น ทำได้เพียงแอบซ่อนตัวอยู่เงียบๆ

วันนั้นเอง เธอก็ได้เห็นร่างสูงใหญ่สง่างามคนหนึ่งที่หน้าโรงเรียนอย่างกะทันหัน!

คนที่โดดเด่นเช่นนี้เธอไม่มีทางลืมได้แน่ เขาคือซืออี้หรัน!

หานรั่วดีใจวิ่งเข้าไปหา แต่วันนั้นเธอโดนซูเหอเหวินและซูจื่อซีแกล้ง ส่วนซืออี้หรันก็อยู่ในบ้าน

เขาไม่ได้เห็นกับตา เธอก็เลยไม่ต้องยอมรับ

"พี่อี้หรัน..." หานรั่วทำทีเหมือนเดินผ่านไปแล้วตกใจ "เป็นพี่จริงๆ ด้วย!"

เธอวิ่งเข้าไปหาด้วยความดีใจและยิ้มอย่างสดใส "ฉันได้ยินซู่เป่าพูดถึงพี่บ่อยๆ นะ บางทีพี่อาจจะไม่รู้จักฉัน ฉันชื่อหานรั่ว!"

ซืออี้หรันไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง มองตรงไปข้างหน้าอย่างเย็นชา

หานรั่วคิดจะใช้มุกเดิม ทำท่าเหมือนจะตบหลังซืออี้หรันอย่างสนิทสนม แล้วค่อยโอบคอเขา

แต่ไม่ทันที่มือของเธอจะสัมผัสตัวเขา จู่ๆ เท้าของเธอก็พลิกแล้วล้มลงไป

สีหน้าของเธอเปลี่ยนไป

ไม่รู้ทำไม ช่วงนี้เธอโชคร้ายสุดๆ!

ตกอยู่ในสภาพซวยมาตลอดเดือนกว่าแล้ว!

แม้แต่การล้มธรรมดาๆ ก็อาจจะทำให้เธอต้องเข้าโรงพยาบาลได้

หานรั่วกลัวมาก รีบก้มลงนอนราบกับพื้นโดยทันที...

ท่าทางของเธอทั้งน่าสังเวชและน่าขัน ทำให้ผู้คนรอบข้างพากันมองด้วยความประหลาดใจ

ในตอนนั้นเอง ซู่เป่าเดินออกมาเห็นซืออี้หรัน

"พี่อี้หรัน!" เธอวิ่งเข้ามาหาด้วยความดีใจ "รอนานไหม?"

หานรั่วพยายามลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า "ซู่เป่าน้องรัก ไม่ได้เจอกันตั้งนานเลยนะ ไม่ได้รอนานมากหรอก ฉันกับพี่อี้หรันเพิ่งจะมาถึงนี่เอง"