ตอนที่ 169 ช่วยคนนั้นผิดเหรอ

บนผิวน้ำของแม่น้ำหย่งในช่วงกลางดึก เรือกู้ภัยที่ส่องไฟสีน้ำเงินแดงได้ทำการค้นหาและกู้ภัยบนผิวน้ำอยู่ครั้งแล้วครั้งเล่า

หญิงวัยกลางคนที่คนควบคุมตัวเอาไว้ตะโกนร้องจนแทบขาดใจ “ลูกสาวฉันอา...ลูกสาวของฉัน...”

หลังจากออกกู้ภัยอยู่ราว ๆ ครึ่งชั่วโมงก็ยังหาไม่พบ บางคนบอกว่าเด็กหญิงอาจถูกกระแสน้ำพัดหรืออาจจมลงสู่ก้นแม่น้ำไปแล้ว

สรุปก็คือเป็นไปไม่ได้เลยที่จะยังมีชีวิตอยู่...

“โธ่ ถ้าเมื่อกี้ผู้หญิงคนนั้นไม่สร้างปัญหา...บางทีเธออาจจะพบลูกสาวของเธอก็ได้...”

“ช่างมัน ช่างมัน อย่าไปพูดถึงเลย เรื่องคนตายสำคัญที่สุด มีคนสูญเสียลูกสาวไปนะ...”

ป้าวัยกลางคนยิ่งกังวลมากขึ้นเมื่อเธอได้ยิน

ไม่ มันจะเป็นความผิดของเธอได้ยังไง

เธอแค่ใจร้อน ถ้าแม่ทุกคนเจอสถานการณ์แบบนี้ก็คงต้องยอมทำทุกอย่างแน่นอน

และเธอก็ไม่ได้ขอให้มู่กุยฝานช่วยเธอ ทำไมเขาไม่ไปช่วยลูกสาวของเธอ ทำไมเขาถึงหันกลับมาช่วยเธอ!

หญิงวัยกลางคนจมอยู่กับความเสียใจและตำหนิตัวเองจนหายใจแทบไม่ออก ทันใดนั้นเธอก็พุ่งไปหามู่กุยฝานและเริ่มเตะต่อยเขา

“ทำไมคุณไม่ช่วยลูกสาวฉันก่อน! คุณไปช่วยศพทำไม! คุณช่วยฉันทำไม!”

“คุณมันสมควรตาย ให้ตายเถอะ! ลูกสาวฉันอายุแค่สิบหกปี แต่คุณกลับไม่ช่วยลูกสาวฉัน คุณมันสมควรตาย!”

หญิงวัยกลางคนกรีดร้องและกล่าวโทษมู่กุยฝาน

ซู่เป่ากำหมัดแน่นและตะโกนเสียงดัง “กลับกัน! กลับกัน! กลับกันสุด ๆ !”

พ่อของเธอไม่สมควรตาย!

ซู่เป่าไม่เข้าใจ พ่อทำงานอย่างหนักเพื่อช่วยชีวิตผู้คน ทำไมถึงคิดว่าเป็นความผิดของพ่อ

มู่กุยฝานปกป้องซู่เป่าอยู่ด้านหลัง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเย็นชา

เขารู้สึกเห็นอกเห็นใจกับความโศกเศร้าที่เธอสูญเสียลูกสาวไป ลองคิดดู เขาคงจะบ้ากว่านี้แน่ถ้าลูกน้อยของเขาไม่อยู่เหมือนกัน

เข้าใจก็เข้าใจ เห็นใจก็เห็นใจ แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาจะโทษตัวเองในเรื่องนี้

มู่กุยฝานกันมือที่เข้ามาตบตีของหญิงวัยกลางคนเอาไว้ ผลักเธอออกไป และพูดอย่างราบเรียบ “ลูกสาวคุณจะเป็นหรือตายก็ยังไม่รู้ ผมไม่มาคิดจุกจิกเรื่องของคุณหรอกนะ”

หญิงวัยกลางคนยังไม่ยอมแพ้ และลุงใหญ่ที่ช่วยนายหญิงซูเฝ้าดูซู่เป่าก็พูดขึ้นมาเสียงดัง “คุณสร้างปัญหามามากพอแล้วหรือยัง!”

“เขาลงไปช่วยคนไม่ใช่เหรอ ตัวเขาเองก็เสี่ยงอันตรายไม่ใช่เหรอ”

“คุณมีสิทธิอะไรมาขอให้ผู้คนเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยลูกสาวของคุณ ทำไม ชีวิตของลูกสาวคุณไม่ใช่ชีวิต และชีวิตของคนอื่นก็ไม่ใช่ชีวิตงั้นเหรอ!”

หญิงวัยกลางคนกัดริมฝีปาก แล้วยังไงต่อล่ะ

ตอนนี้เธอเสียลูกสาวไปแล้ว!

“ฉันขอร้องเขาหรือเปล่า” ไม่รู้ว่าหญิงวัยกลางคนสติเลอะเลือนไปหรือเปล่าที่เธอพูดประโยคนั้นออกมา

ทุกคนรอบข้างพูดไม่ออก

มีคนพูดว่า “ลูกสาวคุณช่างโชคร้ายที่มีแม่อย่างคุณ! ไม่แปลกใจเลยที่เธออยากจะฆ่าตัวตาย”

“ก็ใช่ก็ใช่ ใครเขาตอบแทนกันด้วยความแค้นแบบนี้ พวกเขาทั้งหมดกระโดดลงไปช่วยลูกสาวของคุณ แล้วคุณยังทำตัวแบบนี้อีก”

หญิงวัยกลางคนระเบิดเสียงร้องไห้และตะโกนเสียงดัง “คุณพูดอะไร! ลูกสาวฉันเป็นแบบนี้ แล้วคุณยังพูดอย่างนั้นอีกเหรอ เขาช่วยเธอได้แล้วเหรอ เขาไม่ได้ช่วย! ทำไมคุณถึงเลวทรามอย่างนี้ ทำไมคุณถึงพูดคำแบบนี้ออกมา...”

ขณะที่พูดก็ยกมือทุบตีคนไปด้วย

เสี่ยวอู่ไม่เคยเห็นการต่อสู้แบบนี้มาก่อน มันหลบอยู่บนไหล่ของซู่เป่าและส่งเสียงร้อง “ยัยผู้หญิงเลว ล้มก้นจ้ำเบ้า!”

หลังจากพูดจบ หญิงวัยกลางคนก็สะดุดลื่นล้มลงกระแทกกับพื้น

ศีรษะของเธอกระแทกพื้นอย่างแรง และคุกเข่าหน้าคนที่ถูกทุบตี

ซู่เป่า “...”

มู่กุยฝาน “...”

เสี่ยวอู่รู้สึกตกใจและรีบเข้าไปชิดซู่เป่า

มู่กุยฝานอุ้มซู่เป่าขึ้น “ไปกันเถอะ!”

เขาทำบันทึกหน่วยดับเพลิงเสร็จแล้วและทิ้งเบอร์โทรศัพท์ไว้

ไม่มีประโยชน์ที่จะอยู่ที่นี่อีกต่อไป

ก่อนจากไป มู่กุยฝานมองดูศพผู้ชายที่นอนอยู่บนชายฝั่งอีกครั้ง

ผ้าสีน้ำเงินที่แต่เดิมปกปิดใบหน้าของเขาถูกพัดหายไป เผยให้เห็นใบหน้าซีดเซียวของเขาที่เปียกโชกไปด้วยน้ำ

หัวใจของมู่กุยฝานเต้นไม่เป็นจังหวะ

ดวงตาของศพผู้ชายคนนั้นกำลังมองมาที่เขา!

เมื่อครู่ตอนอยู่ในน้ำ ศพผู้ชายกลอกตาไปมา