ตอนที่ 1695
ตอนที่ 1695 พี่อี้หรันกลายเป็นผู้ชายหน้าหม้อได้ยังไง
September 21, 2026
อยู่ในห้องดูอะไรกันน่ะ?!
เวินหรูอวิ๋นรู้สึกถึงสัญญาณอันตรายดังขึ้นในใจ
แม้ซืออี้หรันจะเป็นลูกของเธอ แต่ซู่เป่าก็เป็นเด็กที่เธอเลี้ยงดูมาตั้งแต่เล็ก จนสนิทยิ่งกว่าลูกสาวแท้ๆ เสียอีก
“พวกลูกดูอะไรกัน?”
ซืออี้หรันคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะพยายามอธิบาย
“ก็...ดูชีวิตรักของผู้ใหญ่สองคนน่ะครับ”
เวินหรูอวิ๋น “???”
เธอเบิกตากว้าง “อะไรนะ? ลูกพาซู่เป่ามาดูอะไร?”
ซืออี้หรันรู้ทันทีว่าแม่ของเขาเข้าใจผิด จึงรีบอธิบาย “ยังไม่ได้ถึงช่วงที่เป็นฉากแบบนั้นเลยครับ!!”
เวินหรูอวิ๋นโมโหจัดถึงกับเอนตัวไปข้างหลังด้วยความตกใจ “ไอ้หนู...นาย...นาย...”
เธอหยิบไม้ขนไก่ขึ้นมา “ยังไม่ได้ถึงฉากแบบนั้น แต่ก็ดูฉากก่อนหน้านั้นแล้ว!”
“ดูฉากก่อนหน้าก็เท่ากับดูแล้ว!”
“ลูกนี่นะ ไม่แปลกใจเลยที่นายหญิงซูจะโกรธ ในหัวของลูกมีความคิดแบบนั้นได้ยังไง ซู่เป่าเพิ่งอายุแค่ 18 เองนะ!”
ซืออี้หรัน “...”
เขารีบถอยเข้าห้องแล้วพูดว่า “แม่ครับ ผมมีเรื่องต้องจัดการ แค่นี้ก่อนนะครับ”
ปัง! เขาปิดประตูใส่ทันที
ซืออี้หรันนั่งลงบนโซฟาและรู้สึกสับสนอย่างมาก
ทำไมถึงรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องนะ...
เขานึกทบทวนคำพูดของนายหญิงซูตั้งแต่ต้นจนจบ แต่ก็ยังไม่พบว่ามีอะไรผิดปกติ!
แต่ทำไมนายหญิงซูถึงรู้ว่าเขากำลังคิดจะจูบซู่เป่า…แล้วทำไมถึงมาได้จังหวะพอดีแบบนั้น?
มันแปลกเกินไปแล้ว!
**
ซืออี้หรันไม่รู้เลยว่าคำพูดของซู่เป่าก่อนหน้านี้ทำให้นายหญิงซูเข้าใจผิดไปหมด
ในตอนนั้น นายหญิงซูลากตัวซู่เป่ากลับบ้านด้วยกัน และสอนเธอด้วยน้ำเสียงจริงจังและหวังดี
“ซู่เป่า ยายเข้าใจนะว่าเด็กวัยนี้มักจะมีความอยากรู้อยากเห็นในทุกเรื่อง!”
“นี่เป็นธรรมชาติของการพัฒนาสังคมมนุษย์ ในโลกของสัตว์ พอถึงเวลาที่เหมาะสม สัตว์ก็จะมีสัญชาตญาณแบบนี้เหมือนกัน...”
ซู่เป่า “¿¿¿¿¿”
นายหญิงซูเหมือนจะรู้ตัวว่าคำเปรียบเทียบของตัวเองไม่เหมาะสมเลยรีบพูดว่า "เอาเป็นว่า ความรู้สึกอยากใกล้ชิดแบบนี้มันเป็นเรื่องปกติ"
“แต่อย่างไรก็ตาม เราต้องรู้จักควบคุมความต้องการของตัวเอง”
“และที่สำคัญที่สุด ความรักไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ด้วยการกระทำแบบนั้น ถ้าใครพูดกับหนูว่า ‘เธอไม่รักฉันเหรอ? ถ้ารักฉันจริงทำไมถึงไม่ยอมทำอะไรบางอย่างให้ฉันล่ะ’ คนที่พูดแบบนี้คือผู้ชายหน้าหม้อ!”
ซู่เป่า “!!!”
หมายความว่าไง? คุณยายกำลังบอกว่าพี่อี้หรันเป็นผู้ชายหน้าหม้อเหรอ?
นายหญิงซูยังคงโมโหและพูดต่อ “หนูจำไว้นะ ความรักไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ด้วยการกระทำ! ถ้าใครต้องการให้หนูทำอะไรเพื่อพิสูจน์ว่าหนูรักเขาแสดงว่าเขาต้องการหลอกใช้หนู และเป็นพวกหลอกลวง! เป็นผู้ชายหน้าหม้อ! ขยะ!”
ซู่เป่า “...”
“เอ่อ ยายคะ ยายคงเข้าใจอะไรผิดแน่ๆ เลยค่ะ” ซู่เป่าถามอย่างระมัดระวัง “พี่อี้หรันไม่ใช่ผู้ชายหน้าหม้อซะหน่อย”
นายหญิงซูยังคงโมโห “งั้นพวกหนูทะเลาะกัน แล้วยังต้องให้หนูไปง้อเขาอีกเหรอ?”
ซู่เป่าทำหน้างง “พวกเราไม่ได้ทะเลาะกันนี่คะ”