ตอนที่ 1710 ตื่นได้หรือยัง? ฉันคิดถึงเธอมาก

เสียงออดเลิกเรียนดังขึ้น คุณครูที่ยืนอยู่บนแท่นสูดหายใจเข้าลึกๆ

“นักเรียนทุกคน คราวนี้เราเลิกเรียนจริงๆ แล้วนะ การสอบเข้ามหาวิทยาลัยเสร็จสิ้นลงแล้ว พวกเธอทุกคนทำได้ดีมาก”

นักเรียนที่เดิมทีส่งเสียงดังและดูดื้อรั้น ตอนนี้กลับรู้สึกอาลัยอาวรณ์ขึ้นมา

ต่างพากันร้องไห้สะอึกสะอื้น และแข่งกันพูดว่า

“ครูอวี๋ พวกเราจะคิดถึงครูนะ!”

“ครูอวี๋ ปกติครูเข้มงวดมาก! ถ้าใจดีเหมือนวันนี้บ่อยๆ ผมคงไม่โดดเรียนหรอก!”

"ครูอวี๋ ถึงแม้ว่าครูจะเพิ่งจบใหม่และมารับหน้าที่ดูแลพวกเราแค่ชั่วคราว แต่กลับรู้สึกใกล้ชิดยิ่งกว่าครูประจำชั้นที่ดูแลพวกเรามาตลอดสามปีเสียอีก!"

ที่แถวหลังสุดของห้องเรียน เด็กสาวคนหนึ่งเก็บกระเป๋าหนังสืออย่างไร้อารมณ์ ในปากเคี้ยวหมากฝรั่งอยู่

เธอสะพายกระเป๋าหนังสือขึ้นแล้วเดินออกจากห้องเรียนไปทันที

“ไปก่อนนะ!”

เธอโบกมือ แล้วลูกน้องสองคนก็รีบตามเธอไปทันที

"พี่เซี่ย พร้อมแล้วนะ!"

"พี่เซี่ย นับถอยหลังเลย..."

มู่เซี่ยสะพายกระเป๋าแบบขี้เกียจ ปล่อยให้ห้อยอยู่ข้างหลัง

ห้า สี่...

เธอเปลี่ยนท่าถือกระเป๋า จับมันไว้ในมือ

สาม สอง...

เธอขยี้ผมด้วยความรำคาญ แล้วจัดกระเป๋าให้เรียบร้อย

หนึ่ง

มู่เซี่ยเดินไปถึงประตูหน้าของห้องเรียนแล้วยืนอยู่

ลูกน้องที่เตรียมถ่ายรูปให้เธออยู่แล้วรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา จู่ๆ ก็เบิกตากว้าง

มู่เซี่ยแกล้งทำเป็นยืนอยู่หน้าประตูอย่างไม่สนใจ ทันใดนั้นครูประจำชั้นหนุ่มอวี๋กวงที่อยู่ด้านหลังเธอก็เงยหน้าขึ้นแล้วยิ้มอ่อนๆ ให้กล้อง

ลูกน้องรีบถ่ายอย่างต่อเนื่องทันที

มู่เซี่ยหยุดเพียงสามวินาที จากนั้นก็เดินไปทางบันได

"ถ่ายได้หรือยัง?" เธอยื่นมือออกไป

ลูกน้องตอบ "พี่เซี่ย! พี่ไม่รู้เหรอ เมื่อกี้..."

ยังไม่ทันพูดจบ ก็เห็นครูอวี๋เดินตามออกมา

ลูกน้องทั้งสองคนรีบวิ่งหนีไปทันที

มู่เซี่ยขมวดคิ้ว เปิดโทรศัพท์และดูรูปในอัลบั้ม

"ไร้ประโยชน์จริงๆ ถ่ายรูปไม่ได้สักใบ"

แต่เมื่อเปิดรูปขึ้นมา เธอกลับเห็นอวี๋กวงยิ้มอ่อนโยนให้กล้อง

เธอชะงักไป

มือเรียวยาวของเขาเอื้อมมาจับโทรศัพท์ของเธอ

"อยากถ่ายรูปกับครูก็บอกได้ตรงๆ ก็ได้นะ นักเรียนมู่เซี่ย"

เขาถือโทรศัพท์ของเธอ เปิดกล้องหน้า แล้วดึงไหล่ของมู่เซี่ยเข้ามาใกล้ๆ

แชะ!

ภาพที่ทั้งสองคนดูสนิทสนมถูกถ่ายเก็บไว้

มู่เซี่ยรีบถอยออกไป "ครู ช่วยรักษามารยาทของครูด้วยนะคะ!"

อวี๋กวงยิ้มบางๆ แล้วส่งโทรศัพท์คืนให้เธอ "มู่เซี่ย ครูก็แค่แก่กว่าเธอสี่ปีเอง"

"ตอนนี้ครูยังเป็นแค่ครูฝึกหัดที่มารับหน้าที่แทนครูประจำชั้นของเธอ เพราะครูประจำชั้นของเธอคือพ่อครูเอง"

มู่เซี่ย "..."

อวี๋กวงยืนชิดเธอแล้วพูดว่า "ดังนั้นเธอน่าจะรู้ดีว่ามารยาทครูน่ะ... ฉันไม่มีหรอก"

มู่เซี่ย "..."

เธอผลักเขาออกและพูดว่า “ครูเป็นครู หนูเป็นนักเรียน เราต่างไม่ควรทำอะไรที่ขัดต่อขนบธรรมเนียม”

อวี๋กวงหัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า "ขัดต่อขนบธรรมเนียมงั้นเหรอ? แล้วทำไมเธอยังแอบถ่ายรูปคู่กับฉันล่ะ?"

มู่เซี่ย "..."

สามเดือนต่อมา มู่เซี่ยเข้ามหาวิทยาลัยที่อยู่ไกลจากบ้านมาก

ในเขตชายแดน เธอชอบภูเขาสูงที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตาที่นี่

ลมที่พัดแรงอยู่ด้านหลังทำให้บรรยากาศดูเหงาหงอย ความเหงาแปลกๆ ผุดขึ้นมาในใจของมู่เซี่ย

ตอนเด็กๆ เธอเคยเป็นเพื่อนบ้านกับเขา พอรู้จักกันไม่นาน บ้านของเธอก็ย้ายไป

ตอนมัธยมต้นก็เพิ่งรู้ว่าเขาเรียนอยู่โรงเรียนเดียวกัน แต่ตอนนั้นเขาเรียนจบไปแล้ว