ตอนที่ 1714 เบื้องหลังยังคงมีครอบครัว (ตอนจบภาคสุดท้าย)

บนพื้นหิมะ นกแก้วสีเขียวเรืองแสงตัวหนึ่งกำลังร้องเพลงด้วยเสียงแหลมสูงในทำนองงิ้วปักกิ่ง

“ขอความรักให้ฉันสักครั้ง ทำไมคุณถึงรีบจากไปอีก”

"ให้ฉันได้รู้สึกสบายใจสักครั้ง ทำไมถึงเหลือแต่ฉันที่ไม่สามารถปล่อยวางได้?"

ซูอิ๋งเอ่อร์ถือไม้เสียบเนื้อย่างแล้วแทงไปอย่างรวดเร็ว "ให้นกย่างฉันสักตัว โรยพริกและยี่หร่า แล้วพลิกอีกด้าน!"

เสี่ยวอู่บินพรวดขึ้นไป "เชี่ย! เชี่ย! จะแทงฉันจริงๆ ด้วย!!"

หน้าประตูคฤหาสน์ตระกูลซูมีโคมไฟแขวนมากมาย บนสนามหญ้ามีโคมไฟดวงจันทร์กลมโตวางอยู่ ดูเหมือนดวงจันทร์ที่ตกลงมายังโลกมนุษย์จริงๆ

แม้หิมะยังคงปกคลุมรอบๆ และมีเกล็ดหิมะโปรยปราย แต่กลับไม่มีหิมะตกลงบนสนามหญ้า

หิมะไม่ได้ให้ความรู้สึกหนาวอีกต่อไป เพราะมีอุปกรณ์ปิ้งย่างวางอยู่

บรรดาคนรับใช้จากไปหมดแล้ว เหลือเพียงป้าอู๋และอาเนี่ย

ลุงหนิวได้รับเงินบำนาญหนึ่งล้านหยวนและลาออกอย่างถาวร

ป้าอู๋ยกอาหารทีละจานขึ้นมา ส่วนอาเนี่ยก็ช่วยเธอจัดเตรียม

มู่กุยฟานเตรียมวัตถุดิบทั้งหมดที่สามารถเสียบไม้ได้ และทำซุปปลาหิมะพันลี้อีกหม้อหนึ่ง เหล่าบรรดาลุงๆ ต่างพับแขนเสื้อแล้วตั้งใจเสียบวัตถุดิบลงบนไม้ ซูเหอเหวินถึงกับถอดเสื้อคลุมออกและนั่งบนม้านั่งเล็กๆ เพื่อมาถอนขนไก่

นายหญิงซูกำลังทำอาหารสูตรใหม่ที่เธอคิดค้นขึ้นเรียกว่าหงหัว คุณท่านซูยืนกอดอกอยู่ข้างๆ แต่ทุกครั้งที่พยายามจะช่วยก็ถูกนายหญิงซูตบที่หลังมือเสมอ

บนเตาอันใหญ่มี "แกะย่างทั้งตัว" ที่เสี่ยวสวินสวินนำวัตถุดิบใหม่กลับมาจากจิ่วโยว น้ำมันหยดลงบนถ่านดังซู่ซ่า กลิ่นหอมอบอวลไปทั่ว ทำให้บรรยากาศอบอุ่นขึ้น

ซู่เป่าวางลำโพงแกะน้อยสีชมพูไว้ข้างๆ โคมไฟรูปดวงจันทร์ และยังมีหุ่นยนต์รุ่นน่ารักของเธออีกด้วย

หุ่นยนต์ตัวเล็กๆ เคลื่อนที่ไปด้านข้าง คว้าหิมะแล้วโปรยออกมาอย่างร่าเริง

“ทาด้า! สวัสดีปีใหม่!”

หุ่นยนต์ที่กำลังพูดคุยกันอย่างสนุกสนานต่างหันไปเมื่อได้ยินเสียงของ 'ซู่เป่า' และอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา

“งั้นมาเปิดเพลงกันเถอะ~” หุ่นยนต์หมุนตัวอยู่กับที่ แล้วเอื้อมมือไปตบลำโพงแกะน้อยสีชมพูสองครั้ง

แกะน้อย "..."

ลำโพงเปิดขึ้นพร้อมกับเสียงเพลงไพเราะที่ก้องกังวานไปทั่วสนามหญ้า

“นั่งบนเมฆที่ออกจากบ้าน ลอยออกไปสู่ขอบฟ้าที่ไม่มีใครรู้...”

“ถือคำพูดของแม่ ชีวิตของลูกไม่ซับซ้อน…”

……

"ลูกจ๋า บินไปอย่างไร้กังวลเถอะ ข้างหลังลูกยังมีครอบครัวที่รอคอยลูกอยู่เสมอ..."

…

**

“อาจารย์ คิดอะไรอยู่?” ซู่เป่านั่งอยู่ข้างๆ จี้ฉาง เอามือกอดเข่าแล้วเอียงศีรษะมองเขา

จี้ฉางทำหน้าขรึม "กำลังคิดถึงชีวิต"

ซู่เป่าอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

“ท่านอาจารย์ หนูได้เจอเธอที่ภูเขาศักดิ์สิทธิ์คุนหลุน ตอนสุดท้ายที่เธอจะจากไป เธอหันมามองหนู”

“แต่พี่อี้หรันและพ่อได้ส่งหนูที่แตกสลายเข้าสู่วัฏจักรการเกิดใหม่ ดังนั้นตอนนี้หนูเป็นคนเดิมหรือเปล่าคะ?”

จี้ฉางทำหน้ายิ้มแล้วถามว่า “แล้วเจ้าคิดว่าอย่างไรล่ะ?”

ซู่เป่าก็ส่ายหัว “คุณยายบอกว่าหนูในตอนนี้ก็คือหนูในตอนนี้ หนูในอดีตคือตัวหนูในอดีต ตอนที่หนูอยู่บนภูเขาศักดิ์สิทธิ์คุนหลุน หนูรู้สึกว่าหนูกำลังจะซ้อนทับกับคนในอดีต แต่ต่อมาหนูก็รู้ว่าไม่ใช่ หนูแค่กำลังจะบอกลาคนในอดีต”

จี้ฉางมองเธอด้วยรอยยิ้มอบอุ่นและเมตตา “อืม ถูกต้องแล้ว”

ซู่เป่าพูดเบาๆ ว่า “ดังนั้นคำพูดของอาจารย์ จริงๆ แล้วอาจารย์พูดถึงตัวเองใช่ไหมคะ?”

จี้ฉางยิ้มอย่างเปิดเผยแล้วเอ่ยว่า “ใช่ แต่เป็นคำพูดถึงเธอคนนั้น ไม่ใช่เจ้า”

ซู่เป่ายิ้มออกมาด้วยความโล่งใจ “เกือบหลงอยู่ในความคิดนี้แล้วออกไปไม่ได้”

จี้ฉาง “หืม?”

เขามองไปที่แก้มแดงๆ ของเธอด้วยสายตาอ่อนโยนแล้วเอื้อมมือมาขยี้หัวเธอ

“ซู่เป่า ในสายตาของอาจารย์เจ้าก็เหมือนลูกของอาจารย์”

“ในอดีตอาจารย์ก็เคยมีน้องสาวตัวเล็กๆ แบบนี้มาก่อนเหมือนกัน...ส่วนเจ้าก็โตเร็วมาก”

"แต่จำไว้ว่า สำหรับอาจารย์แล้ว เจ้าไม่ได้เป็นตัวแทนของใคร ไม่ใช่ตัวแทนของหรูหรู และก็ไม่ใช่ตัวแทนของเธอคนนั้น"

ซู่เป่าพยักหน้า “อืม!”

จากนั้นซืออี้หรันก็เดินเข้ามาและจูงมือซู่เป่าไป “หิวไหม? คุณยายทำเค้กชิ้นเล็กๆ ไว้ให้”

จี้ฉาง “…”

เขาหัวเราะเบาๆ อย่างเย้ยหยัน ช่างเป็นเด็กดีจริงๆ

ที่อีกด้านหนึ่งของเตา เหล่าบรรดาผีทั้งหลายก็กำลังล้อมรอบกันอยู่

พระแม่ธรณีเพิ่งกลับมาและทันเห็นซืออี้หรันจูงมือซู่เป่า เธออุทานพลางมองดูกฎแห่งวิถีของทั้งคู่ด้วยความทึ่ง

"เฮอะ! คู่บ่าวสาวคู่นี้!"

ซู่เป่าและซืออี้หรัน “…”

พระแม่ธรณียิ้มมุมปากแล้วพูดว่า "ตามความหมายตรงตัวเลย"

ซู่อิ๋งเอ่อร์ตะโกนเรียก “ชุดแรกของบาร์บีคิวทำเสร็จแล้ว! มาเร็ว มากินกันเถอะ!”

พูดจบ เขาก็ไม่ลืมที่จะใช้โอกาสในขณะที่ทุกคนเดินเข้ามาปล่อยหางมังกรเขียวออกมาอย่างรวดเร็ว

ซูลั่วเอ่ย "เหอะ แล้วไง? ไอ้ห้าคิดจะใช้หางมังกรเขียวของตัวเองมาเสียบบาร์บีคิวให้พวกเราหรือ?"

ซู่อิ๋งเอ่อร์รีบตอบทันที “ไม่มีทาง!”

ซูจิ่นอวี้ถือถังเหล้าขนาดใหญ่และลอยอยู่กลางอากาศพร้อมพูดว่า “หลีกทางหน่อยๆ! กินบาร์บีคิวจะขาดเหล้าได้ยังไง!”

ซูลั่วรีบรับมาในทันที

ซูอี้เซินไปหยิบแก้วมา ส่วนซูเยว่เฟยก็บอกซู่เป่าว่า “นี่คือเหล้ากุหลาบบ๊วยเขียวที่คุณยายของหนูหมักเมื่อสองปีก่อน ตอนแรกหมักกุหลาบก่อน แล้วเย็นนี้ลุงสามก็เพิ่งผสมเหล้าบ๊วยเขียวลงไปเล็กน้อย ทำให้ได้รสชาติที่ดีที่สุด”

ซู่เป่าถือแก้วเหล้าที่ลุงเล็กยื่นให้ แววตาของเธอเป็นประกาย "หนูดื่มได้ด้วยเหรอคะ?"

เมื่อนึกย้อนไปถึงตอนเด็กๆ บนดาดฟ้าห้องเรือนกระจก เธอยังดื่มไม่ได้เลย

นายหญิงซูพูดด้วยน้ำเสียงเอ็นดูว่า “ดื่มได้!”