ตอนที่ 1757 ฝานฮัวซื่อจิ่น 10

ฝานซือฉิงเห็นซูจิ่งอวี้ ตะครุบเข้ามาอย่างดีใจ “พี่คะ~”

คิ้วของฝานซือฉิงขมวดกันจนสามารถหนีบแมลงวันที่บินผ่านตายได้เลย

“เธอมาได้ยังไงกัน” เธอกดคิ้วลงพร้อมถาม

ฝานซือฉิงเอ่ยพูดอย่างดีใจ “พี่คะ แฟนของฉันไม่มีวันสงสัยความสัมพันธ์ระหว่างฉันและพี่อีกแล้ว หนำซ้ำยังอนุญาตให้ฉันมาเล่นกับพี่อีกด้วย”

“เธอบอกว่าหลังจากนี้ฉันสามารถเป็นเพื่อนกับพี่ได้แล้ว!”

“หนำซ้ำเธอจะมาเจอพี่เป็นเพื่อนฉันด้วย พี่ดูสิว่าเธอดีขนาดไหนกัน”

ฝานซือฉิงพูดเจี๊ยวจ๊าวไม่หยุด เพราะเธอรู้สึกดีใจมากจริงๆ

พี่หลายใจไม่รู้ว่าพวกเธอมาตั้งแต่เมื่อไร สีหน้าไม่ดีเป็นอย่างมาก

ผีหลายใจหัวเราะเย็น “จะคบเพื่อนยังต้องคอยดูสีหน้าอีกฝ่าย เธอเรียกสิ่งนี้ว่าดีเหรอ”

ผีชุดแต่งงานพูดขึ้น “ใช่ ข้าว่านางมิได้อยากมาเป็นเพื่อนหรอก แต่นางมาเพื่อผลประโยชน์ต่างหาก”

น้าขี้เหร่แทะมัน และพูดอย่างอู้อี้ “ใช่ จะออกไปหาเพื่อนยังต้องรอการอนุญาตจากแฟน ไม่รู้ว่าเธอกำลังดีใจเรื่องอะไรกัน”

จู่ๆ ฝานซือฉิงก็รู้สึกอึดอัด

แฟนเธอไม่ได้มองกาผลประโยชน์นี่นา!

เธอบีบนิ้วพร้อมพูด “พี่คะ เพื่อนๆ พี่มีปัญหาอะไรกับฉันหรือเปล่า…”

ซูจิ่นอวี้ผายมือ “พวกเธอก็พูดชัดเจนมากแล้วนี่นา”

ฝานซือฉิงอ้าปาก ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี

เธอคิดว่าแฟนของเธอไม่เพียงแต่จะให้เธอมีเพื่อน หนำซ้ำยังมาหาอีกฝ่ายเป็นเพื่อนอีก นี่ไม่ใช่เรื่องดีหรือไง

มู่กุยฝานเดินออกมาจากด้านใน ผมของเขายุ่งเหยิงเล็กน้อย เพิ่มสีสันความห้าวหาญและเบื่อโลกให้เขาเล็กน้อย

สายตาของผีสาวเฝิ้งเอ๋อร์หลบซ่อนเล็กน้อย

ชายหนุ่มคนนี้ไม่เพียงแต่จะหน้าตาดูดี ที่สำคัญคือ ความสามารถของเขาแข็งแกร่งมาก

อดีตหนึ่งในเทพทั้งห้าของแดนใต้พิภพ ตอนนี้ก็ยังคงเป็นยอดฝีมือของเทพทั้งห้า

หากสามารถติดตามชายหนุ่มที่แข็งแกร่งขนาดนี้ได้ งั้นข้อแม้อย่างอื่นก็ไม่ใช่ว่าจะรับไม่ได้…เพราะเธอไม่เหมือนฝานซือฉิง เธอไม่ใช่พวกคลั่งรัก

“ซือฉิง อย่าเสียมารยาทสิ” เฝิ้งเอ๋อร์ขมวดคิ้วติทีหนึ่ง

ฝานซือฉิงก็รีบถอยหลังลงไปทันทีอย่างเชื่อฟัง จากนั้นกอดแขนเฝิ้งเอ๋อร์พร้อมอ้อน “ไหนบอกว่าให้ฉันเป็นเพื่อนกับพี่อวี้ได้ไง เธอหึงอีกแล้วเหรอ”

เหล่าซูจิ่งอวี้และผีหลายใจ “……”

เฝิ้งเอ๋อร์ไม่ได้สนใจการอ้อนของฝานซือฉิง แต่กลับพูดกับมู่กุยฝานด้วนท่าทีนอบน้อม

“ท่านจักรพรรดิ ขอโทษนะคะ…วันนั้นฉันเองที่มีตาแต่ไม่มีแวว ขอโทษที่ล้ำเส้นนะคะ…” เธอจับชายกระโปรงไว้ คุกเข่าลงมาอย่างอ่อนโยน ก้มหัวเผยคอที่แสนเรียวยาวออกมา

มองตามคอลงไป สามารถมองเห็นทิวทัศน์บางอย่างได้

มู่กุยฝาน “……”

ซูจิ่นอวี้ (ยื่นคอ) (มองทีหนึ่ง) (โถๆ สวยจังเลย)

เธอเข้าใกล้มู่กุยฝาน เอ่ยถามเสียงต่ำ “สวยไหม”