ตอนที่ 1761
ตอนที่ 1761 บุปผาสามัญงามดั่งผืนผ้าไหม 14
September 21, 2026
มู่กุยฝานถึงกับปวดหัว ซูจิ่นอวี้ดูเหมือนจะสนใจตำราจักรพรรดิมากกว่าจะรู้สึก ‘หึงหวง’ เสียอีก
“เรื่องของเฟิ่งเอ่อร์ คุณไม่อยากถามอะไรหน่อยเหรอ?” มู่กุยฝานลองถามหยั่งเชิง
ซูจิ่นอวี้โบกมือ “ไม่เป็นไร ผู้ชายก็เป็นแบบนี้แหละ! เข้าใจได้!”
มู่กุยฝาน “…” เขายกมือกดขมับด้วยความปวดหัว
“ฟังผมอธิบายหน่อยนะ” มู่กุยฝานยืนกรานที่จะพูด
ซูจิ่นอวี้ “จริงๆ ไม่ต้องอธิบายก็ได้นะ! ฉันเชื่อใจคุณ”
เธอทำหน้าตาเหมือนจะบอกว่า ‘ฉันเข้าใจหมดแล้ว’ ขณะถือตำราจักรพรรดิอยู่ในมือ ส่วนมืออีกข้างหนึ่งก็ตบไหล่เขาเบาๆ และเตรียมจะเดินจากไป
จู่ๆ มู่กุยฝานก็รู้สึกเหมือนตัวเอง…ย้อนกลับไปในสมัยที่อยู่ในหอพักที่เขาเห็นเพื่อนร่วมห้องสองคนจับคู่กันแลกเปลี่ยน ‘ข้อมูล’ กัน
พอแลกเปลี่ยนกันเสร็จ ต่างคนก็ต่างแยกย้ายกันไปอย่างรวดเร็ว
มู่กุยฝาน “ไม่ได้! ผมต้องอธิบาย!”
ซูจิ่นอวี้รีบเอามือปิดปากเขา “คุณไม่จำเป็นต้องอธิบาย!”
มู่กุยฝาน “…”
เขาร่ายเวทปิดปากซูจิ่นอวี้ทันที!
จากนั้นเขาก็จับมือเธอไว้ไม่ให้ขยับ
ในที่สุดเขาก็มีโอกาสได้อธิบาย
มู่กุยฝาน “เมื่อกี้ผมเพิ่งกลับมา แล้วก็ไม่รู้ว่าทำไมยัยผีสาวนั่นถึงพุ่งเข้ามาหาได้…”
สำหรับมู่กุยฝาน การเข้าใจผิดมีไว้เพื่อแก้ไข ไม่ใช่เพื่อผลักดันเนื้อเรื่องไปข้างหน้า
ดังนั้นเขาจึงเล่าเรื่องราวทั้งหมดอย่างละเอียด ทั้งเรื่องที่พบเจอผีสาวและสิ่งที่เธอพูดออกมา
สุดท้ายเขาก็แสดงจุดยืนของตัวเองอย่างชัดเจนว่า “ผมไม่ได้คิดอะไรกับเธอเลย ผมแค่ได้ยินว่าเธอบอกว่าตำราเล่มนี้มีประโยชน์กับคุณ ผมเลยรับมา”
“…”
“…”
มู่กุยฝาน “อธิบายจบแล้ว คุณมีอะไรอยากพูดไหม?”
ซูจิ่นอวี้ …
“อ้อ ลืมไป”
มู่กุยฝานคลายเวทปิดปากของเธอออก
ซูจิ่นอวี้ “…”
มู่กุยฝาน “หืม? ตอนนี้พูดได้แล้วนะ”
ซูจิ่นอวี้คว้าตำราจักรพรรดิแล้วรีบวิ่งหนีไปทันที
มู่กุยฝาน “…”
**
ซูจิ่นอวี้กลับมาพร้อมกับตำราจักรพรรดิ และนั่งนิ่งอยู่นานโดยไม่ขยับไปไหน
เธอนั่งอยู่นานก่อนจะพึมพำกับตัวเองว่า “ช่างเถอะ คิดมากไปก็เท่านั้น”
“ฉันนี่มันตกต่ำจริงๆ มีตำราอยู่ในมือแท้ๆ กลับไม่นั่งอ่าน ดันมานั่งเหม่อแทน!”
เธอรีบหยิบตำราออกมาวางบนโต๊ะด้วยท่าทางจริงจัง คนที่ไม่รู้อาจคิดว่าเธอกำลังเตรียมตัวสอบเข้าป.โท
จากนั้นเธอรู้สึกว่าการอ่านแบบนี้มันดูจืดชืดไป เธอจึงรีบหยิบเหล้ามาหนึ่งขวด พร้อมกับถั่วลิสงอีกจานมาวางคู่กันทันที
เธอหัวเราะหึหึ แล้วหยิบตำราขึ้นมาอ่านด้วยท่าทางจริงจัง…