ตอนที่ 1775 ดวงจันทร์ลับขอบฟ้าและฝุ่นดาว 9

ท่านบรรพบุรุษพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “พวกเจ้ามาเยี่ยมข้าแล้วมามือเปล่าได้ยังไง”

ซูอีเฉินหยิบของขวัญที่ซื้อออกมาจากแหวน “ไม่ได้มามือเปล่าสักหน่อย”

เขาเพิ่งเริ่มใช้แหวนเก็บของและรู้สึกตื่นเต้นมาก จึงเก็บของที่เพิ่งซื้อมาทั้งหมดใส่ไว้ในแหวนเลย

เหยาหลิงเยว่ไม่ได้คิดมากขนาดนั้น จึงไม่ได้สังเกตเห็นอะไรเลย

แต่ท่านบรรพบุรุษกลับมองอย่างตกตะลึง

“เจ้าสามารถใช้แหวนได้งั้นเหรอ?” ท่านบรรพบุรุษถาม

ซูอีเฉินพยักหน้า “ได้ครับ ทำไมล่ะ?”

เขารู้ว่าแหวนเก็บของคืออะไร ซู่เป่าก็มี

ไม่ใช่ว่าวิญญาณทุกตนก็ใช้ได้หรอกหรือ?

นอกจากนี้ยังมีถุงเก็บของที่ซูอีเฉินเคยเห็นซูเหอเวิ่นและซูจื่อซีใช้บ่อยที่สุดด้วย เพียงแค่เอื้อมมือคว้าก็สามารถเก็บของเข้าไปได้อย่างง่ายดาย และเมื่อเอื้อมมือคว้าอีกครั้งก็หยิบของออกมาได้ทันที

ดังนั้นเขาจึงไม่ได้สังเกตว่ามีอะไรผิดปกติ

ท่านบรรพบุรุษเบิกตากว้าง “แหวนกับถุงเก็บของมันไม่เหมือนกัน แหวนต้องใช้จิตเทพถึงจะใช้งานได้!”

“ถึงจะไม่มีจิตเทพ แต่ก็ต้องมีพลังจิตใจที่เข้มแข็งเพียงพอ…”

ซูอีเฉินชะงัก

อย่างงั้นหรือ?

ท่านบรรพบุรุษรีบถามต่อ “แล้วเจ้ารู้วิธีใช้แหวนได้ยังไง?”

ซูอีเฉินตอบ “ก็เลียนแบบจากซู่เป่าน่ะครับ…”

เขาถือของไว้ในมือแล้วคิดในใจว่าจะเก็บของเข้าภายในแหวน

แล้วของก็เข้าไปในแหวนจริงๆ

พอคิดจะหยิบออกมา ก็แค่ยกมือ ของก็กลับมาอยู่ในมือเขาแล้ว

ท่านบรรพบุรุษมองซูอีเฉินตาโตเหมือนเห็นผี เขากวาดสายตาสำรวจเขาไปมาอย่างละเอียด

แต่ก็ไม่เห็นว่ามีอะไรผิดปกติ…

ซูอีเฉินพูดขึ้นว่า “แหวนวงนี้ใต้เท้าจี้และพวกผีขี้ขลาดให้มาครับ ตอนนั้นพวกเขาก็ไม่ได้บอกว่าใช้ไม่ได้”

สิ่งที่เขาไม่รู้คือ จี้ฉางและพวกผีขี้ขลาดคิดไว้ว่า หากของเอาออกมาไม่ได้ เหยาหลิงเยว่ก็สามารถช่วยเขาได้

แต่ผลที่ได้…

ไม่มีใครคิดว่าซูอีเฉินจะใช้แหวนเก็บของได้ง่ายๆ แบบนี้

ท่านบรรพบุรุษลองทดสอบซูอีเฉินอีกครั้ง โดยให้เขาทำตามคำแนะนำในการใช้จิตเทพดู แต่พบว่าเขาไม่มีจิตเทพ

“แปลกจริงๆ แปลกมาก!” ท่านบรรพบุรุษพูดด้วยความงุนงงอย่างยิ่ง

ซูอีเฉินอยากจะถามอะไรบางอย่าง แต่เมื่อเห็นเหยาหลิงเยว่อยู่ข้างๆ เขาจึงเลือกที่จะเก็บคำถามไว้

เขามองไปที่มือของตัวเอง ตอนนี้มือของเขาไม่โปร่งใสอีกต่อไปแล้ว และเขาก็รับรู้สัมผัสจากมือของตัวเองได้

เขาไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร…

“ได้ยินว่าพวกเจ้าคิดจะซื้อบ้าน?” ท่านบรรพบุรุษถามขึ้น

ซูอีเฉินพยักหน้า “ซื้อได้เหรอครับ?”

ท่านบรรพบุรุษพึมพำว่า “ถ้ามีเงิน ผีก็ย่อมขับเคลื่อนได้ทุกอย่าง ขอเพียงแค่มี ‘เงิน’ อะไรก็ซื้อได้”

“บ้านในเมืองเฟิงตูโดยปกติจะให้เฉพาะผู้ที่มีคุณงามความดีมากมาย หรือบรรพบุรุษสั่งสมแต้มบุญทั้งก่อนและหลังตายมาหลายรุ่น”

ท่านบรรพบุรุษชี้ไปที่ลานบ้าน “แต้มบุญที่บรรพบุรุษตระกูลซูสั่งสมกันมาหลายชั่วอายุคนก็ยังแลกได้แค่ลานบ้านนี้เท่านั้น ถ้าจะซื้อคฤหาสน์ใหญ่ๆ อย่างคฤหาสน์ตระกูลซูล่ะก็คงไม่ง่ายนัก”