ตอนที่ 1784 ละอองดาวใกล้รุ่ง 18

เด็กตัวน้อยออกวิ่งไป เขาวิ่งเร็วมาก

เด็กชายอายุสามขวบวิ่งรวดเดียวลงจากเนินเขาไปแล้ววิ่งข้ามทุ่งหญ้าและตรงไปที่ลูกแมวตัวนั้น

เขาเห็นหมาป่าที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆ ตามหลักแล้วสัญชาตญาณของมนุษย์ควรแสวงหาผลประโยชน์และหลีกเลี่ยงอันตราย เมื่อเห็นหมาป่าเขาควรจะหันหลังแล้ววิ่งหนี

แต่เขามองไปที่แมวตัวเล็กๆ ที่ขดกลมตัวสั่นเทา สายตาสบเข้ากับสายตาหวาดกลัวและสิ้นหวังของมัน

เสี่ยวเฉินเฉินไม่ลังเลใดๆ ลูกวัวแรกเกิดมักไม่กลัวเสือ เขาคิดว่าหมาป่าก็แค่เป็นสุนัขธรรมดา

หมาป่าวิ่งมาทางนี้ เขาวิ่งไปทางลูกแมว

เขาวิ่งพรวดไปอุ้มลูกแมวที่กำลังตัวสั่นขึ้นมา หมาป่าก็กระโจนเข้ามา

"เสี่ยวเฉินเฉิน วิ่งเร็ว!" เสียงกรีดร้องดังขึ้น เสี่ยวเฉินเฉินเห็นพ่อแม่วิ่งมาจากหางตา

เขาก็ยิ่งไม่กลัว เขาพลิกตัวหลบหมาป่าที่พุ่งเข้ามากัดได้ พอลุกขึ้นมาได้ก็วิ่งไปทางเดิมที่มา!

ลูกแมวในอ้อมแขนของเขาตัวสั่นตลอดเวลา ขาเล็กๆ ของเสี่ยวเฉินเฉินมีหรือจะวิ่งไวกว่าสี่ขา เขาโดนตะครุบล้มลงอีกครั้ง!

ครั้งนี้เขาหลบไม่พ้น หมาป่าแยกเขี้ยวกัดลงไปที่คอเขา

เสี่ยวเฉินเฉินพยายามดิ้นรนสุดชีวิต เท้าของเขาก็ถีบไม่หยุด เขาหันไปก็เห็นปากที่เต็มไปด้วยเลือดของหมาป่าและกลิ่นคาวที่พ่นออกมาจากปากของมัน

รูม่านตาของเขาหดตัว จิตใต้สํานึกสั่งให้เขากอดลูกแมวในอ้อมกอดไว้แน่น

ในช่วงเวลาสำคัญ ซูเจ๋อหมิงมาถึงแล้ว เขาจับเสี่ยวเฉินฉินลากถอยหลังไปก่อนทันที

ฟันที่แหลมคมของหมาป่าข่วนขาของเสี่ยวเฉินเลือดออก!

ไอ้นี่มันกัดไปแล้วไม่ปล่อย มันกัดขาของเสี่ยวเฉินเฉินและอยากฉีกเนื้อออกมา

ซูเจ๋อหมิงเตะที่หัวของหมาป่าอย่างแรง เขาคํารามและบีบคอหมาป่าสุดแรง

ซ่งซือเสวี่ยที่เพิ่งมาถึงก็จิ้มตาหมาป่าไปด้วยความตกใจ

คนเลี้ยงสัตว์ที่มาถึงเป็นคนสุดท้ายยิงปืนลูกซอง เสียงปืนดังขึ้นตามมาด้วยเสียงหอนของหมาป่าก่อนที่มันจะล้มลง

เสี่ยวเฉินเฉินกอดลูกแมวในอ้อมแขนไว้แน่น ก่อนที่เขาจะหมดสติไปเขาพูดเบาๆ ว่า "ไม่ต้องกลัวนะ..."

"เดี๋ยวจะพาแกกลับบ้าน..."

"ต่อไปแกก็คือสมาชิกครอบครัวเรา..."

สัตว์เลี้ยง

พูดไม่ทันจบก็หมดสติไปก่อน

ซูเจ๋อหมิงและซ่งซือเสวี่ยทั้งเสียใจทั้งกลัวทั้งกังวล พวกเขารีบพาลูกไปโรงพยาบาล

**

"ตอนนั้นฉันยังเด็ก ตอนแอบหนีออกมาถูกระงับไว้ ได้รับบาดเจ็บสาหัส..."

"พี่เฉินถูกพาไปส่งโรงพยาบาลแล้ว ระหว่างทางใครก็ไม่รู้มาอุ้มฉันไป พ่อแม่เขาร้อนใจมาก เลยไม่ทันได้สนใจฉัน"

ถูซานฉานบอกว่า “ต่อมาคนในเผ่าก็มาหาฉัน ฉันชอบเที่ยวเลยหนีออกมา แต่ฉันไม่สามารถอยู่ในโลกมนุษย์ได้..."

เธอก้มหัวลงอย่างเศร้าสร้อย "ฉันจำเขาได้ แต่ไม่ทันได้บอกลาเขา"

แต่เธอจำได้พี่เฉินบอกว่าเดี๋ยวจะพาเธอกลับบ้าน ต่อไปก็เป็นครอบครัวเดียวกัน

เหยาหลิงเยว่เข้าใจแล้ว "ที่แท้ก็เป็นแบบนี้เอง"

ซูอีเฉินฟังอยู่ข้างๆ ความทรงจำช่วงนี้เขานึกไม่ออกเลย

เขาจำได้แค่ว่าเมื่อเขายังเด็กมากไปเคยที่ทิเบตกับพ่อแม่ หลังจากนั้นเขาก็ป่วย