ตอนที่ 242
ตอนที่ 242 ดีใจเร็วไปหน่อย
September 21, 2026
ซู่เป่าเข้าใจในทันที เธอมองผีดวงซวยที่อยู่ตรงหน้า
“ถึงว่าล่ะทำไมตาก็ดำ ริมฝีปากก็ดำ ที่แท้ก็เป็นตัวซวยนี่เอง”
ผีดวงซวยแก้ตัวว่า “นี่เขาเรียกว่านอกกระแสต่างหาก เธอจะไปเข้าใจอะไร?”
ซู่เป่า แล้วนอกกระแสที่ว่านี่คืออะไรอีกล่ะ
ความนิยมของคนรุ่นก่อนนี่ประหลาดจังเลย!
จี้ฉางถามว่า “เจ้าตั้งใจสั่งสอนเหวยหว่านจนเป็นแบบนี้เพื่อดึงดูดความสนใจของพวกเราใช่ไหม?”
ผีดวงซวย “เปล่านี่ ฉันก็แค่บังเอิญเกลียดเหวยหว่านเหมือนกันเฉย ๆ...”
จี้ฉางหัวเราะเยาะ “เจ้าน่าจะติดอยู่ที่เรือนจำแห่งนี้นานมากแล้วนะ อยู่มาได้ตั้งนานไม่เกลียด ดันมาเกลียดเมื่อวานหลังจากที่ซู่เป่ามาเยี่ยมเหวยหว่าน”
ผีดวงซวยเห็นว่ายังไงก็ปิดไม่มิดแล้ว ก็เลยยอมสารภาพ
ที่แท้ผีดวงซวยก็ติดอยู่ที่เรือนจำนี้มาเกือบยี่สิบแล้ว แต่ขนาดกลายเป็นผีร้ายแล้วก็ยังออกไปจากที่นี่ไม่ได้อยู่ดี
ในเรือนจำมีคนเข้ามาตั้งเยอะแยะ แต่ไม่มีเลยสักคนที่ดวงสมพงกับเขา
ไม่ง่ายเลยกว่าเขาจะได้กลายเป็นผีร้าย วันนั้นเขาหัวเราะเสียงดัง คิดว่าจะได้ออกไปจากที่นี่แล้ว แต่สุดท้ายกลับถูกรั้วไฟฟ้าบนกำแพงช็อตกลับมา
เขาเลยคิดจะออกทางประตูใหญ่ ผลปรากฏว่าโดนหมาดำไล่กวดรอบเรือนจำห้ารอบ
“ฉันใช้เวลาตั้งสิบปีกว่าจะได้กลายเป็นผีร้าย... แต่เพียงเพื่อจะได้ออกจากเรือนจำแห่งนี้ ฉันต้องใช้เวลาอีกเจ็ดปีเต็ม!”
ทุกครั้งที่ฉันพยายามออกไปก็มักจะมีโน้นนี้ร้อยแปดพันอย่างบังคับให้ฉันต้องกลับมา
ซวยชะมัดเลย!
“เมื่อวานตอนที่เห็นพวกเธอมา... ฉันดีใจแทบบ้า ฉันคิดว่าแอบตามพวกเธอไปแล้วฉันจะออกไปได้...”
ใครจะไปคิดว่าไม่ทันได้ออกจากประตูเรือนจำ ดันมีป้าที่มาจากบ้านนอกมาเยี่ยมลูกชาย ป้าแกเอาไก่ตัวผู้ตัวใหญ่มาด้วย ไก่ตัวผู้ออกมาจากกระสอบแล้วก็จิกเขากลับเข้าไปข้างในอีก!
ซูเป่างง “พี่กลัวไก่ตัวผู้เหรอคะ?”
ผีดวงซวยหน้าเศร้าหมอง “ไก่ตัวผู้มีไอหยางเยอะไง”
ซู่เป่าเคลือบแคลง “จริงเหรอคะ?”
ผีดวงซวยลูบผมหน้าม้าของตัวเองแล้วสะบัดสองสามที ก่อนจะตอบอึกอักว่า “แน่สิ”
เขาไม่ทางยอมรับว่าเขากลัวไก่แน่ ๆ
พอเห็นว่าเหมือนซู่เป่ายังจะถามอะไรอีก ผีดวงซวยก็รีบพูดขึ้นว่า “แล้วพวกเธอช่วยพาฉันออกไปได้ไหม? ขอแค่ออกไปจากที่บ้า ๆ นี่ให้ฉันทำอะไรก็ยอม!”
ซู่เป่าพยักหน้า เธออยากจะถามว่าผีดวงซวยเป็นใคร ตายยังไง แต่ว่าตรงนี้มีคนเยอะเกินไป
เธอจึงดึงมือซูอีเฉิน “คุณลุงใหญ่ รีบไปกันเถอะค่ะ!”
ซูอีเฉินก็ไม่ได้ถามเหตุผลใด ๆ จูงมือซู่เป่าแล้วออกไปเลย
เหวยหว่าน “??”
เธอร้องไห้อยู่ตรงนี้ตั้งนานซูอีเฉินก็ไม่ได้สนใจเธอเลย ซู่เป่ายิ่งแล้วใหญ่เล่นนิ้วไปพึมพำคนเดียวไป
แล้วพวกเขามาทำไมกันเนี่ย?? ไม่ใช่เพราะรู้ข่าวว่าเธออยู่ที่นี่ลำบากมากก็เลยมาเยี่ยมหรอกเหรอ?
เหวยหว่านรู้สึกว่าตัวเองโดนดูถูกและด้อยค่า ทำไมพวกเขาถึงทำแบบนี้!
เธอไม่ยอม เธอไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว สักนาทีก็ไม่อยากอยู่ อย่างน้อยแค่ได้ย้ายเรือนจำก็ยังดี!
“ซู่เป่า...”
เหวยหว่านดิ้นรนพยายามจะตามไป แต่ยังไท่ทันได้พ้นประตู จู่ ๆ ก็มีใบหน้าหนึ่งผุดขึ้นมาแล้วพุ่งเข้ามาใส่เธอ
ซูจิ่นอวี้ร้องไห้สะอึกสะอื้น น้ำตาเป็นสายเลือด “พี่สะใภ้รอง...”
เหวยหว่านตกใจชะงักฝีเท้ากะทันหันจึงหกล้มตีลังกา!
ซู่จิ่นอวี้บิดตัวให้ได้องศาแล้วหมอบลงบนพื้น “พี่สะใภ้รอง... เหมือนว่าตัวฉันจะขาดสองท่อนเลย พี่มาช่วยฉันหน่อยสิ...”
เหวยหว่านกรีดร้องไม่หยุดพลางถอยหลังไป ขนาดกับผู้คุมที่มาดึงตัวเธอ เธอยังตกใจสะบัดมือไม้มั่วไปหมด
“ไสหัวไป อย่าเข้ามานะ อย่าเข้ามา!” เธอกรีดร้องเสียงสูงปรี๊ด
ผู้คุมเลยเอากระบองไฟฟ้าซ็อตเธอ
เหวยหว่านตาเหลือก ล้มลงไปนอนชักกระตุกอยู่บนพื้น
ก่อนที่เธอจะสลบไปเธอสิ้นหวังมาก ทำไม... ทำไมเธอต้องเป็นคนที่บาดเจ็บตลอดเลย?! ทำไมเธอถึงอนาถขนาดนี้!
ซูอีเฉินพาซู่เป่าเดินออกมาข้างนอก ผู้คุมคนที่พาพวกเขาออกมาพูดว่า “ญาติครับ เดือนหนึ่งอนุญาตให้เยี่ยมได้หนึ่งถึงสองครั้งนะครับ แล้วก็ช่วงนี้เหวยหว่านทำตัวไม่ค่อยเรียบร้อยเท่าไหร่ด้วย เดือนหน้าพวกคุณก็เว้นนานหน่อยค่อยมาดีกว่านะครับ”
ซูอีเฉินพยักหน้าเบา ๆ “ครับ”
ซู่เป่า “คุณลุงสบายใจได้ค่ะ พวกเราจะไม่มาอีกแล้วค่ะ”
ผู้คุม “?”
**
รถค่อย ๆ แล่นมุ่งหน้าออกไปทางด้านนอกเรือนจำ
เรือนจำมีประตูสองชั้น ล้อหน้าของรถยนต์เพิ่งจะข้ามพ้นเส้นเขตประตูออกมาครึ่งคัน
ผีดวงซวยก็ดีใจเนื้อเต้น ในสุดเขาก็จะได้ไปจากที่บ้า ๆ นี่สักที!
เขาหัวเราะเสียงดัง “ในที่สุกฉันก็ออกมาได้แล้ว! ฮ่า ๆ ๆ ๆ ฉันออกมาได้แล้ว!!!”
“สิบเจ็ดปี... สิบเจ็ดปีเต็ม ๆ”