ตอนที่ 260 พี่อีเฉิน ช่วยฉันด้วย

เป้ยเฉินอวี่นอนอยู่บนเตียง ขาของเธอหักและรู้สึกเจ็บปวดมาก

แม่ของเธอเรียกรถพยาบาลให้เธอแล้ว และไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นรถพยาบาลถึงยังไม่มา!

“แม่ หนูเจ็บขามาก...” เป้ยเฉินอวี่ร้องไห้ “แล้วก็ปวดหัวมากด้วย”

เมื่อแม่ของเป้ยเฉินอวี่สัมผัสดูจึงรู้ว่าเธอมีไข้!

เธอจึงรีบไปหยิบผ้าบิดหมาดมาวางบนหน้าผาก

“ใจเย็น ๆ พ่อแกโทรเรียกรถพยาบาลแล้ว”

พ่อของเป้ยเฉินอวี่ที่อยู่นอกประตูพูดอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย “จัดอะไรอยู่ถึงไม่มา...ไปรับคนท้องหมดเลยเหรอ”

“ไปโรงพยาบาลเองหมายความว่ายังไง ขาหักก็คือขาหัก ทำไมถึงพูดว่าไม่ฉุกเฉิน...”

ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายพูดอะไร

เขาวางสายด้วยความโกรธและก่นด่าด้วยเสียงต่ำ “เพราะเห็นว่าพวกเรายากจนและคงไม่มีเงินใส่ซองให้สินะ พวกเขาเลยทำอืดอาดไม่มารับ! บอกว่ามีคนทำคลอดเลยไม่มา คืนนี้คนรวมตัวกันคลอดลูกทุกคนเลยเหรอไง?!”

เมื่อได้ยินคำพูดเหล่านี้ เป้ยเฉินอวี่ก็ร้องไห้หนักกว่าเดิม

เธอโชคร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ

แค่เรียกรถพยาบาลคันเดียว ทำไมถึงต้องมาเจอสถานการณ์ติดงานจนไม่มารับแบบนี้ด้วย

“แม่...หนูอยากกินแตงโม” เป้ยเฉินอวี่ร้องไห้

แม่ของเป้ยเฉินอวี่พูดอย่างรวดเร็ว “ได้ ๆ เดี๋ยวแม่ไปหั่นให้เดี๋ยวนี้เลย!”

พ่อของเป้ยเฉินอวี่ถอนหายใจ “ใจเย็น ๆ เดี๋ยวพ่อออกไปเรียกรถเลย เราจะไปกันเอง”

ถ้ารู้แบบนี้แต่แรกคงไม่รอรถพยาบาลและนั่งแท็กซี่ไปโรงพยาบาลเองแล้ว...

ในขณะนั้น ประตูก็ถูกถีบจนเปิดออก

มันไม่ได้พูดเกินจริงเลย มันถูกถีบจนเปิดออกจริง ๆ

แม่ของเป้ยเฉินอวี่ตกใจมากจนตัวแข็งค้างอยู่กับที่ขณะที่กำลังถือแตงโม

“พวกคุณเป็นใคร!” พ่อของเป้ยเฉินอวี่เข้ามาขวางไว้

ชายคนหนึ่งหัวเราะเยาะและพูดว่า “เฮ้ ยังจะเตรียมผ่าแตงโมกันอีกเหรอ จะกินอะไร! ไปกินขี้นู่นไป!”

เขาโกรธจัดจนถีบเก้าอี้กระเด็น

เป้ยเฉินอวี่ดูเหมือนจะรู้สึกบางอย่าง เธอรู้สึกหวาดกลัวจนกำผ้าห่มไว้แน่น

ทุกคนมองไปรอบ ๆ สายตาจับจ้องมาที่เธอ และพูดอย่างโหดเหี้ยม “เธอคือเป้ยเฉินอวี่สินะ!”

เป้ยเฉินอวี่พยักหน้าอย่างอ่อนแรง

ชายคนหนึ่งหยิบแผ่นป้ายจารึกออกมาอย่างเย้ยหยัน และขว้างใส่หน้าเธอ!

“แผ่นป้ายจารึกพวกนี้เป็นของเธอใช่ไหม!?”

หัวใจของเป้ยเฉินอวี่เต้นไม่เป็นจังหวะ เธอส่ายหัวอย่างรวดเร็ว “ไม่ใช่...พวกคุณกำลังพูดถึงอะไร ฉันไม่เข้าใจว่าคุณกำลังพูดเรื่องอะไร!”

คุณยายคนหนึ่งถือหนี้ค้างชำระ ปาลงพื้นอย่างโกรธจัด และพูดด้วยน้ำเสียงดุดัน “ยังจะเสแสร้ง! ไม่ใช่เธอเหรอที่แอบเซ่นไหว้พวกชั่วที่ฆ่าพี่น้องของเราตายสามสิบคนที่ตึก 7 ใช่เธอไหม!”

ทุกคนจ้องมองอย่างโกรธแค้นและต่างช่วยกันสาปแช่ง

พ่อแม่ของเป้ยเฉินอวี่ใช้เวลาสักพักในการตอบสนอง และพูดอย่างรวดเร็ว “ต้องมีเรื่องเข้าใจผิดกันแน่ ๆ... เราเพิ่งย้ายมาที่นี่ได้ไม่กี่เดือน! เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนที่คุณกำลังพูดถึงคือใคร!”

“เสี่ยวอวี่ของเราเป็นคนขี้อายมาก กลัวแม้กระทั่งเจอแมลงสาบ เป็นไปไม่ได้เลยที่จะแอบไปตั้งแผ่นป้ายจารึกอะไรพวกนั้น!”

แต่ไม่มีใครฟังพวกเขา

ลุงวัยกลางคนคนหนึ่งขึ้นไปดึงแขนของเป้ยเฉินอวี่และลากเธอออกจากห้อง!

“ชื่อเป้ยเฉินอวี่ของเธอก็เขียนอยู่บนแผ่นป้ายจารึกแล้วยังจะเถียงอีก!”

แม่ของเป้ยเฉินอวี่ร้องไห้และตะโกน ไอ้คนเลวทรามพวกนี้ เพราะเห็นพวกเขายากจนและไม่มีฐานะเลยรังแกได้ใช่ไหม

ถึงหาเรื่องใส่ความลูกสาวพวกเขา!

“พวกคุณมันเป็นโจร ยังมีความยุติธรรมอยู่บ้างไหม!”