ตอนที่ 298
ตอนที่ 298 เจียเจียได้ส่วนแบ่งมรดกไหม
September 21, 2026
ซู่เป่าปราบผีทึ่มได้อย่างง่ายดาย
เธอดีใจสุด ๆ ก่อนจะถามอย่างตื่นเต้น “พี่ หนูสุดยอดเลยว่าไหม หนูโคตรเก่งเลยใช่ไหม”
ซูเหอเวิ่นตะลึงจนหน้าเหวอ
ไม่ใช่แค่สุดยอดแล้ว นี่มันโคตรของโคตรสุดยอดเลย
ไม่สิ น้องสาวเราพัฒนาไปไกลขนาดนี้แล้วเหรอเนี่ย
คราวก่อนก็เสกหล่อแกแปดทิศกับตาข่ายกักวิญญาณสีแดงออกมา
คราวนี้มีระฆังสีทองกับค้อนอันใหญ่อีกไปเรียนมาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย...
ซูเหอเวิ่นงุนงง “สุดยอดมาก... กล้าหาญสุดๆ!”
ทำอย่างไรได้ล่ะ...ก็น้องเก่งมากจริง ๆ ความเลื่อมใสที่มีต่อน้องสาวเริ่มมากขึ้นจนไม่สามารถควบคุมได้
ซู่เป่ารู้สึกดีใจขึ้นมาทันใด
“คุณพ่อ หนูปราบวิญญาณชั่วนั่นได้แล้ว! เขาเป็นผีทึ่ม!” เจ้าตัวเล็กหันหน้าไปอวดมู่กุยฝาน
มู่กุยฝานลูบศีรษะเล็ก ๆ ของซู่เป่าด้วยความรัก ก่อนที่จะชมโดยไม่ลังเล “ลูกรักของเรายอดเยี่ยมมาก”
น่าเสียดาย...เขาไม่เห็นอะไรเลย
เขาหลุบตาลงเล็กน้อย ร่องรอยของความซับซ้อนปรากฏในดวงตา
มู่กุยฝานยกมือขึ้นดูเวลาอีกครั้ง ซึ่งเป็นเวลาหกโมงเช้าแล้ว
ข้างนอกท้องฟ้าแจ่มใส ได้ยินเสียงคนเฒ่าคนแก่ที่กำลังออกไปจ่ายตลาดทักทายกันแว่ว ๆ
เขาจึงพูด “เรากลับกันได้แล้วล่ะ ถ้ายายหนูรู้ว่าหนูหายไปอีก พ่อเดาว่ายายต้องฆ่าพ่อด้วยมือเปล่าแน่นอน”
ซู่เป่านำผีร้ายทั้งสี่ใส่ลงในน้ำเต้าวิญญาณก่อนจะยืดเส้นยืดสาย ตามด้วยเสียงบิดขี้เกียจเหมือนเด็กน้อย “อ่อย~”
อดคิดไม่ได้เลยว่าเธอคือยมบาลตัวน้อยที่เพิ่งจับวิญญาณชั่วร้ายทุบด้วยค้อนขนาดใหญ่สีม่วงจนกลับคืนสู่ร่างเดิม!
ในครัว หวังเจียเจียและสามีของเธอยังคงโต้เถียงกัน...
ทั้งสองต่อปากต่อคำเถียงกันไม่ยอมหยุด หวังเจียเจียกำลังด่าทอ สามีของเธอก็พูดเหน็บ สองฝ่ายต่างไม่มีท่าทีที่จะยอมกันเลย
ซู่เป่าถอนหายใจ ส่ายหัวก่อนจะพูดว่า “คุณลุงคุณป้า พวกเรากลับก่อนนะคะ!”
ขณะนั้นเองหวังเจียเจียเพิ่งจำได้ว่าตัวเองกำลังต้มน้ำไว้อยู่จึงรีบพูด “อ้าว...จะกลับแล้วเหรอ เอ่อ นั่งต่ออีกสักเดี๋ยวสิ ฉันจะชงชาให้พวกคุณ”
ซู่เป่าโบกมือ พลางค่อย ๆ สลายพลังหยินออกจากร่างกายของเธอ
ครุ่นคิดแล้วก็พูดต่อ “คุณป้า ชีวิตคนเรามีโอกาสคิดได้ตอนสายไม่มากนัก หากเรายิ่งเลอะเลือนบ่อย ๆ ผีก็จะยิ่งสิงได้ง่าย!”
หลังจากพูดจบก็มองไปทางสามีของหวังเจียเจีย “คุณลุง คุณยายของฉันบอกว่าถ้าคนเราเอาแต่พูดเหตุผลแต่กลับไม่ทำอะไรสักอย่าง นั่นแย่กว่าการไม่พูดอะไรเลยเสียอีก"
ซู่เป่าพูดจบก็โบกมือเล็ก ๆ จากนั้นก็เดินตามพ่อตัวเองออกไปอย่างกระฉับกระเฉง
สองสามีภรรยาหยุดนิ่งอยู่กับที่โดยไม่พูดอะไร
สามีของหวังเจียเจียนั่งอยู่บนโซฟาอย่างเงียบ ๆ ไม่รู้ว่านานแค่ไหนก่อนจะพูดขึ้นมา “ที่ผมให้คุณกับพ่อแม่คุณแบ่งเส้นแบ่งเขตกันชัดเจนก็เพื่อประโยชน์ของคุณเองนะ!”
“น้องชายคุณบอกว่าจะซื้อบ้าน คุณก็ให้เงินไป”
“พ่อคุณไม่มีเงินรักษาตัวในโรงพยาบาล คุณก็ให้เงินไป พ่อคุณจะซื้อสุสาน คุณยังต้องเป็นคนออกเงินให้อีก หรือว่าหลังจากนี้คุณจะเลี้ยงดูครอบครัวไปตลอดชีวิตงั้นเหรอ”
หวังเจียเจียเม้มริมฝีปาก “ไม่หรอก เรื่องของพ่อฉันจะเป็นครั้งสุดท้าย...”
สามีเธอเยาะเย้ย “ใช่เหรอ ถ้าอย่างนั้นผมขอถามคุณหน่อย ถ้าอีกไม่กี่ปีแม่ของคุณป่วยขึ้นมา แล้วถ้าน้องชายของคุณไม่มีเงิน คุณจะเข้าไปยุ่งอีกไหม แล้วอีกไม่กี่ปีน้องชายของคุณก็จะมีลูก หรือถ้าเกิดมีเหตุการณ์ต้องนอนโรงพยาบาลแล้วมาขอยืมเงินคุณอีก คุณจะให้หรือเปล่า”
หวังเจียเจียอึกอักพูดอะไรไม่ออก
สามีของเธอพูดต่อ “เมื่อก่อนฉันไม่เคยอยากยุ่งเรื่องของครอบครัวคุณเลย เรื่องของครอบครัวคุณมันน่ารำคาญจริง ๆ แต่มาวันนี้สิ่งที่ซู่เป่าพูดก็ถูก ที่ผมทำมันก็ไม่ถูก”
“แต่ตอนนี้ผมกำลังบอกคุณอย่างชัดเจนว่าให้ใช้โอกาสจากเหตุการณ์นี้เพื่อแบ่งเส้นแบ่งเขตให้ชัดเจน สุสานราคาสองแสนห้าหมื่นใช่ไหม พวกเราก็ออกแค่หนึ่งแสนห้าหมื่นพอ ผมยังคงยืนยันคำเดิม ถ้าคุณไม่ฟังคำแนะนำของผมครั้งนี้อีก พวกเราก็หย่ากันเถอะ ให้ลูกสาวมาอยู่กับผม”