ตอนที่ 319 ผู้รับการคัดเลือกที่น่าเวทนาของยายเมิ่ง

จี้ฉางขัดสมาธิลอยอยู่ในอากาศและพูด “กู้เซิ่งเสวี่ยก็เหมือนกับเจ้า...เธอก็ขึ้นมาเพื่อฝ่าด่านเคราะห์เช่นกัน”

ซู่เป่ารู้สึกสงสัย

เธอไม่แน่ใจว่าส่งมากี่ช่วงฝ่าด่านเคราะห์แล้ว แล้วทำไมพี่เสี่ยวปาก็เป็นด้วย

จี้ฉางลูบผมนุ่มสลวยของเธอแล้วพูดว่า “แต่สถานะเธอไม่เหมือนเจ้า เธอคือยายเมิ่งคนต่อไป”

“แม่เจ้าไม่ได้ดื่มซุปยายเมิ่งเหมือนกับดื่มน้ำเปล่าหรอกเหรอ”

และยังพูดอีกว่าผู้คนควรยกระดับความสามารถของกิจการ

ยายเมิ่งพยายามอย่างเต็มที่แต่ก็ต้านไม่ไหว อย่างผีแบบซูจิ่นอวี้ที่มีภูมิคุ้มกันต่อซุปของยายเมิ่งได้จริง ๆ

ทุกคนบอกว่าซุปยายเมิ่งของเธอผสมกับน้ำ และยายเมิ่งโกรธมากจนเธอล้มลง และในที่สุดหลังจากการคัดเลือกนับพันครั้ง ทายาทคนใหม่ของยายเมิ่งก็ถูกเลือก

ซู่เป่าเข้าใจในทันที “พี่เสี่ยวปาเลยขึ้นมาเพื่อตามหาซุปของยายเมิ่งเหรอคะ”

จี้ฉางพยักหน้า “จะว่าแบบนั้นก็ได้!”

ทุกครั้งที่ซูเป่าเรียกกู้เซิ่งเสวี่ยว่า 'พี่เสี่ยวปา' จี้ฉางก็รู้สึกว่าเข้าใจการเล่นได้มาก

ก่อนหน้านี้ซู่เป่าเป็นยมบาล และกู้เซิ่งเสวี่ยยังเป็นผู้รับการคัดเลือกของยายเมิ่ง ทั้งสองต่อสู้กันอย่างมาก

ทุกครั้งที่ซู่เป่าเห็นกู้เซิ่งเสวี่ย เขาจะท้าวเอวและพูดว่ากู้เซิ่งเสวี่ยไม่สามารถเอาน้ำตาหยดสุดท้ายได้ เธอจึงไม่ควรถูกเรียกว่ากู้เซิ่งเสวี่ย ควรเรียกว่ากู้เสี่ยวปา เพื่อเตือนตัวเองอยู่ตลอดเวลา...

ซู่เป่าไม่รู้ว่าในอดีตเป็นอย่างไร เธอจึงกระพริบตาและถามอย่างสงสัย “ท่านอาจารย์ น้ำตาหยดที่แปดได้มายากไหมคะ”

จี้ฉางถอนหายใจ “ยากมาก”

กู้เซิ่งเสวี่ยมีประสบการณ์มาแล้วสามชาติสามภพ และในแต่ละชาติเธอยังเก็บน้ำตาแปดหยดไม่ครบ

“เพราะน้ำตาหยดสุดท้ายก็คือน้ำตาแห่งความโศกเศร้าของยายเมิ่ง แต่ยายเมิ่งไม่ได้เกิดมาเพื่อร้องไห้”

ซู่เป่านึกถึงคำพูดของกู้ชีชีและถามอย่างรวดเร็ว “จริงเหรอคะที่ไม่ร้องไห้ พี่ชีชีบอกว่าตอนพี่เสี่ยวปาเกิดเธอไม่ได้ร้องไห้”

ซูเหอเวิ่นซึ่งอยู่ข้าง ๆ ค้านขึ้นมาทันที “เป็นไปไม่ได้ ทารกทุกคนจะร้องไห้ตอนเกิด สาเหตุที่ร้องไห้ก็เพราะคนเราหายใจเอาอากาศเข้าไปและทำให้เส้นเสียงสั่นสะเทือน ถ้าพวกเขาไม่ร้องไห้ พวกเขาจะต้องขาดอากาศหายใจอย่างแน่นอนหรือไม่ก็ไม่ค่อยสบาย”

จี้ฉางพยักหน้าและพูดว่า “ที่กู้ชีชีบอกว่าไม่ร้องไห้ อาจจะเป็นการแผดเสียงร้อง แบบที่ไม่ได้มีน้ำตา”

คนบนโลกมักจะคิดว่าทารกเกิดมาจะต้องร้องไห้ แต่ความจริงแล้วมันไม่ใช่การร้องไห้ มันเป็นเพียงการสั่นสะเทือนของสายเสียง และในตอนหลังถึงจะเป็นการร้องไห้ออกมาจริง ๆ

และกู้เซิ่งเสวี่ยก็อาจจะแผดเสียงร้องออกมาตอนเกิด แต่หลังจากนั้นมาเธอก็ไม่ได้ร้องไห้เลย

ซู่เป่ารู้สึกเห็นอกเห็นใจ “น่าสงสารจัง”

ในความคิดเธอ การร้องไห้ก็เหมือนกับการหัวเราะ การร้องไห้ไม่ได้ก็เหมือนกับการหัวเราะไม่ได้ และก็จะไม่มีความสุข

ซูเหอเวิ่นถาม “ชีวิตคนเรานั้นยืนยาว มันเป็นไปไม่ได้เลยที่จะไม่ร้องไห้หรอกใช่ไหม...?”

จี้ฉางท้าวคาง พลิกตำราและพูดอย่างสบาย ๆ “ในชาติแรกกู้เซิ่งเสวี่ยตายจากคนที่เธอรักอย่างสุดหัวใจ ในชาติที่สอง คนในครอบครัวที่เธอรักทั้งหมดเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ ในชาติที่สามถูกเพื่อนสนิทหักหลัง ในชาติที่สี่ถูกพรากเลือดเนื้อไป...”

“ทั้งสามภพสามชาติไม่มีชาติไหนที่ร้องไห้เลย”

ตามตำราบันทึก กู้เซิ่งเสวี่ยก็เคยเศร้าอยู่เหมือนกัน เธอทุกข์ทรมานมากจนเธอหัวเราะและคำรามต่อฟ้า แต่แม้ว่าเธอจะเศร้ามาก แต่เธอก็ไม่หลั่งน้ำตาเลยสักหยด”

“ในทุกชาติภพพวกเขาไม่ได้มีความทรงจำ และหลังจากกลับมาเกิดใหม่ก็จะพบกับช่วงฝ่าด่านเคราะห์อีกครั้ง เพียงเพื่อบีบน้ำตาอันโศกเศร้านั้นออก”

ซู่เป่าอ้าปากค้าง ช่างน่าเวทนาจริง ๆ...

ซูเหอเวิ่นก็อ้าปากค้างด้วย “แนะนำให้ไปตรวจดูต่อมน้ำตาไหม ต้องเป็นโรคเกี่ยวกับตาแน่ ๆ”

มุมปากของจี้ฉางกระตุก

เขาพูดต่อ “ทุกครั้งที่กลับไปที่ยมโลก กู้เซิ่งเสวี่ยจะจำความทรงจำของชาติที่แล้วได้ แม้แต่ความทรงจำของช่วงฝ่าด่านเคราะห์ทุกชาติก่อนหน้านี้ เธอทั้งโกรธและมีพลังด้านลบมากมาย ปฏิเสธความห่วงใยของคนอื่น ทุกครั้งยมบาลจะพูดจายั่วยุว่าเธอไม่เก่ง...”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ เขาก็หยุดพูดกระทันหัน

ซู่เป่ายังเด็กและยังอยู่ในช่วงฝ่าด่านเคราะห์เธอรู้แค่ว่าตัวเองจะต้องผ่านประสบการณ์ทุกรูปแบบบนโลกมนุษย์ไปให้ได้ แต่เธอก็ยังไม่รู้จักตัวตนที่แท้จริงของตัวเอง

ทุกคนรวมถึงซูอีเฉินและมู่กุยฝาน แม้ว่าพวกเขาจะรู้ว่าเธอสามารถเห็นผีและจับผีได้ แต่พวกเขาก็ไม่รู้ว่าเธอคือยมบาล

ตัวตนนี้ถูกเก็บเป็นความลับบนโลกมนุษย์

ซู่เป่าไม่เข้าใจ เธอจึงเม้มปากและสรุปเอาว่า “ยมบาลนี่แย่จริง ๆ!”

ก็ดี เห็นแก่พี่เสี่ยวปาที่น่าเวทนาแบบนี้

เธอจะไม่พูดว่าเธอไม่เก่งอีกต่อไป...