ตอนที่ 322
ตอนที่ 322 กู้เสี่ยวปาเกือบจะร้องไห้ออกมาด้วยความโกรธ
September 21, 2026
ผีที่อยู่ข้างเตียงหัวเราะเบา ๆ
มีผีผ่านไปมาในโรงพยาบาล วันนี้มีผีชุดใหม่ ผีป้าสองสามตัวนั่งแทะเมล็ดแตงโมคุยกันอยู่ข้างเตียง
“โถ่เอ๊ย วางบนตัวฉันสิ วางบนตัวฉัน! ฉันก็อยากให้ดอกไม้ที่ก้นบาน”
“กล้วยไม้ฟาแลนนอปซิสสีชมพู ดอกสวยมาก ๆ เลย ฉ่ำจริง ๆ”
“ถ้าไม่ชอบก็เอามาให้ฉัน~”
กู้เซิ่งเสวี่ย ต่อต้านความรู้สึกของดอกไม้ที่บานบนก้นของเธอ และพูดด้วยใบหน้าเย็นชา “เยี่ยมเสร็จแล้ว เธอก็ไปได้แล้ว!”
แน่นอนว่าเธอไม่ได้ขอให้ซู่เป่าเอาดอกไม้ไปด้วย
ซู่เป่ารู้ว่าเธอชอบกล้วยไม้ฟาแลนนอปซิสและอยากจะเอากล้วยไม้ฟาแลนนอปซิสมาดูใกล้ ๆ หลังจากที่เธอไป
เจ้าตัวเล็กจับขอบเตียงและพูดอย่างร่าเริง “คุณป้า ขยับหน่อยค่ะ ขอที่ให้หนูหน่อย”
ผีป้าสองสามคนนั้นนั่งห่างออกไปเล็กน้อย
ซู่เป่านั่งอยู่บนขอบเตียงและพูดปลอบโยน “พี่เสียวเสวี่ยไม่ต้องกังวล ครึ่งเดือนเจ็ดที่ประตูผีเปิดออก ประตูผีจะเปิดอยู่ครึ่งเดือน พี่จับผีทันแน่ ๆ ไม่ต้องรีบนะคะ”
กู้เซิ่งเสวี่ยมองไปที่ซู่เป่าที่บังคับให้พูดคุยกันและเงียบไปครู่หนึ่ง
ซู่เป่าพูดอีกครั้ง “ถูกแทงเจ็บไหมคะ ตอนนั้นพี่ร้องไห้หรือเปล่า”
กู้เซิ่งเสวี่ย “...”
ซู่เป่า “พี่เสียวเสวี่ย พี่จับผีมานานแค่ไหนแล้ว พี่เคยกลัวผีจนร้องไห้ไหม”
กู้เซิ่งเสวี่ย “...”
ทำไมเธอชอบถามเธอตลอดว่าร้องไห้หรือเปล่า หมดคำพูด!
ทันใดนั้นดวงตาของซู่เป่าก็สว่างไสวขึ้น และถามว่า “พี่เสียวเสวี่ยนอนคว่ำหน้าอยู่ ตอนพี่อยากอึพี่จะอึยังไง”
ซู่เป่าคนนี้ช่างสงสัยจริง ๆ ดวงตากลมโตสั่นไหว และอยากจะหยิบดอกไม้เปิดออกดู...
ดูว่ามีอึที่ก้นเธอหรือเปล่า
กู้เซิ่งเสวี่ยทนไม่ไหวอีกต่อไป “หุบปาก!”
ซู่เป่าปิดปากทันที พยักหน้าและพูดว่า “ได้ค่ะ หนูจะไม่บอกใครแน่นอน”
กู้เซิ่งเสวี่ยอยากจะอ้วกออกมาเป็นเลือด
เธอไม่ได้เป็นอะไร พูดแบบนี้เหมือนว่าเธอดึงกางเกงเลย อยากจะฟันคนจริง ๆ!
มู่กุยฝานที่อยู่ข้าง ๆ กอดอก กึ่งนั่งกึ่งนอนบนที่วางแขนของโซฟา และอดไม่ได้ที่จะเม้มปากเมื่อเห็นสิ่งนี้
ทุกครั้งที่เจ้าตัวเล็กเจอกู้เซิ่งเสวี่ย มันมักจะไม่เหมือนเดิมเสมอ
สนุก
เทพสงครามมู่เฝ้าดูเด็กสองคนทะเลาะกันด้วยความสนใจเป็นอย่างมาก
กู้เซิ่งเสวี่ย “ถ้าเธอไม่หุบปาก ฉันจะดึงฟันหน้าของเธอซะ!”
ซู่เป่า “พี่ดึงไม่ออกหรอก! ฟันหน้าของหนูแข็งแรงมาก!”
กู้เซิ่งเสวี่ย “ฉัน...ฉันจะดึงฟันกรามของเธอ!”
ซู่เป่า “ฟันกรามยิ่งเป็นไปไม่ได้ใหญ่ ฟันกรามของหนูแข็งแรงกว่าฟันหน้าอีก!”
กู้เซิ่งเสวี่ยสำลักไปครู่หนึ่ง กัดฟันและพูดว่า “มีใครเคยบอกเธอไหมว่าเธอเสียงดังมาก”
ซู่เป่า “ไม่มีเลย พี่เป็นคนแรก”
กู้เซิ่งเสวี่ย “...”
ซู่เป่า “คุณยายของหนูชอบให้หนูคุยกับเธอ พี่เสียวเสวี่ยพี่ไม่ชอบเหรอคะ”
กู้เซิ่งเสวี่ย “...”
ซู่เป่า “อ๋อใช่ วันนี้หนูเจอพี่สาวคนหนึ่งระหว่างทางมาที่นี่กับพ่อ เธอมีวิญญาณชั่วร้ายที่แข็งแกร่งมากอยู่ในร่างของเธอ ถ้าถึงตอนนั้นพี่เสียวเสวี่ยอยากไปจับผีด้วยกันกับหนูไหม”
กู้เซิ่งเสวี่ย “ไม่เอา! ไม่เอา! ไม่เอาโอเคไหม เธอไปซักทีได้ไหม”
สีหน้าบ่งบอกว่าเธอน่ารำคาญมาก และให้รีบไปให้พ้น
ซู่เป่ายกแขนขึ้น มองดูนาฬิกาที่ไม่มีอยู่จริง และแสร้งทำเป็นพูดว่า “โอ้ เที่ยงแล้ว หนูต้องไปก่อนละ!”
มู่กุยฝานยกมือขึ้นดูเวลา ตอนนี้เพิ่งจะสิบโมงเท่านั้น
ลูกสาวของเขาช่างน่าทึ่งจริง ๆ ความสามารถในการโกหกทั้ง ๆ ที่ยังลืมตาของเธอกำลังเป็นเหมือนเขามากขึ้นเรื่อย ๆ และดูมีอนาคต
ซู่เป่ากระโดดลงจากเตียงและต้องการจะตบหลังของกู้เซิ่งเสวี่ย แต่เมื่อเห็นอาการบาดเจ็บที่หลังของเธอ เธอจึงตบหัวของกู้เซิ่งเสวี่ยแทน
“เป็นเด็กดีนะ ขอให้แผลหายดี เป็นกำลังใจให้นะ!” เธอทำท่าทางให้กำลังใจ
กู้เซิ่งเสวี่ย “...”
รู้สึกเหมือนว่าตอนเธอลูบหัว เหมือนเวลาลูบหัวสุนัขมาก ๆ
กู้เซิ่งเสวี่ยหันหน้าหนีและไม่มองซู่เป่าอีก
ซู่เป่าจับมือมู่กุยฝาน และยืนยันอีกครั้งอย่างไม่สบายใจ “ถ้าพี่ไม่จับผีกับหนู งั้นหนูจะไปจับผีเอง! ถึงตอนนั้นอย่ามาร้องไห้ขี้มูกโป่งนะ”
กู้เซิ่งเสวี่ยหัวเราะ
โตป่านนี้แล้ว เธอเคยร้องไห้ขี้มูกโป่งเมื่อไหร่กัน!
“ไปให้พ้น!” เธอเหวี่ยงไปอีกประโยค
ซู่เป่ากลิ้งออกไปอย่างมีความสุข
กู้เซิ่งเสวี่ยพูดไม่ออกจริง ๆ หลังจากเงียบไปครู่หนึ่งเธอก็อดไม่ได้ที่จะยื่นมือออกมา...และหยิบช่อกล้วยไม้ฟาแลนนอปซิสบนก้นของเธอลงมา
ประกายตาแห่งความสุขปรากฏขึ้นในดวงตาของเธอ ดมกลิ่นมันใกล้ ๆ
มีกลิ่นหอมอ่อน ๆ