ตอนที่ 334 แค่มีประกาศนียบัตรโรงเรียนอนุบาล ก็

เท้าคู่นั้นราวกับโกรธเป็นอย่างมาก แต่ที่แปลกคือยังไม่จากไปเช่นเดิม

ซู่เป่ามองรอยเท้าที่อยู่ด้านนอก แปลแล้วพูดขึ้นอีกว่า “ผีบอกว่าพ่อเองก็กลัว...”

“แล้วจะทำยังไงได้” มู่กุยฝานเลิกคิ้ว ทำท่าทางอวดดีไม่อยู่ในกรอบ

ก็แค่ไม่ออกไป ถ้ามันแน่จริงก็เข้ามาสิ

ซู่เป่ากระพริบตา มองพ่อทีมองผีที

“พ่อคะ พ่อเล่นลูกไม้หน้าด้านๆ เลยนะ!”

มู่กุยฝาน “นี่ไม่ได้เรียกว่าเล่นลูกไม้หน้าด้านๆ นี่เรียกว่ายุทธวิธีล่าถอย”

ซู่เป่าพยักหน้าอย่างตั้งใจ เข้าใจแล้ว กลัวไม่ได้เรียกว่ากลัว แต่เรียกว่ายุทธวิธีล่าถอย

พริบตาเดียวก็ฟังไม่เหมือนกันแล้ว!

“พ่อมีความรู้มากๆ!” เจ้าเด็กน้อยชมด้วยดวงตาที่เปล่งประกายปิ๊งๆ

จี้ฉางหมดคำพูดสุดๆ ถ้ามีใบประกาศนียบัตรของโรงเรียนอนุบาล ก็คงไม่ถูกหลอกจนน่าเวทนาแบบนั้น...

มุมปากของมู่กุยฝานกระตุกยิ้ม

มีเจ้าเด็กน้อยแสนน่ารักคนนี้ ช่างน่าสนุกจริงๆ

เขาถามขึ้นว่า “เด็กดี เป็นคนธรรมดาจะจับผีซ้อมผียังไงเหรอ”

ซู่เป่าคิดไปคิดมาก็พูดขึ้นว่า “อาศัยคุณธรรมในตัวค่ะ”

มู่กุยฝาน”...”

เขามีคุณธรรมไม่พองั้นเหรอ

แต่ว่าคิดๆ ดูแล้ว...

หลายปีก่อนหน้านี้เขาเป็นสายลับแฝงตัวอยู่ในองค์กรดำ เพื่อให้มีชีวิตรอดเขาใช้วิธีการไปไม่น้อย และเคยฆ่าคนมาก่อน

บางทีเขาอาจจะมีคุณธรรมไม่พอจริงๆ

มู่กุยฝานยิ้ม ไม่เป็นไรไม่พอก็ไม่พอ

เขาถามขึ้นว่า “งั้นถ้าไม่มีคุณธรรมล่ะ”

ซู่เป่าถูกทำให้ลำบากใจ เธอมองไปที่อาจารย์

จี้ฉางนิ่งเงียบไปชั่วครู่

มู่กุยฝานเป็นคนเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย หลายปีก่อนหน้าเขาเคยฆ่าคน เคยเปื้อนไอหยิน แต่สู้รบเพื่อประเทศชาติทั้งตัวจึงมีแสงสีทองเปล่งประกาย

คิดจะใช้เพียงแค่คุณธรรมปราบก็ยากอยู่จริงๆ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีหนทางเลย

“มีดฆ่าหมูของคนขายหมูเต็มไปด้วยจิตสังหาร เป็นอาวุธต้านสิ่งชั่วร้าย หลักการเดียวกัน พ่อของเจ้าฆ่า...ฆ่าศัตรูมานับไม่ถ้วน เขาสามารถเอาตัวเองเป็นอาวุธสังหารเล่มหนึ่งได้ ในขณะเดียวกันก็สามารถใช้การต้านผีฆ่าผีได้”

ทีแรกจี้ฉางจะพูดว่ามู่กุยฝานฆ่าคนมานับไม่ถ้วน แต่ซู่เป่าอยู่ด้วยจึงเปลี่ยนคำพูด

“แต่อันนี้ยากมาก คนไม่เห็นแม้กระทั่งผี ยิ่งยากถ้าจะสัมผัสหรือฆ่า”

ที่ผีทำร้ายคนได้ ก็เพราะผู้คนหวาดกลัว จึงถูกผีกดหัวเอาไว้

และเพราะหวาดหวั่นว่าจะดับไฟหยางของตน ดวงไม่แข็งพอเป็นต้น จึงถูกผีเล่นงานได้สำเร็จ

“โดยปกติแล้ว หากไฟหยางสามดวงบนตัวคนไม่ดับ และไม่กลัวผีละก็ ผีกับคนก็ไม่แตกต่างอะไรกัน เห็นผีก็เท่ากับเจอคนคนหนึ่งที่ผ่านมา”

ผีเก่งกาจกว่าคน ผีทำร้ายคน

คนเก่งกาจกว่าผี คนกดผี

ซู่เป่าถ่ายทอดคำของอาจารย์ออกมาอย่างไม่ตกหล่นเลยแม้แต่คำเดียว

นัยน์ตาของมู่กุยฝานประกายความประหลาดใจออกมาเล็กน้อย ก็เท่ากับว่ายังสามารถทำได้!

เขาไม่กลัวว่าจะยาก กลัวเพียงแค่ไร้ทางหนีทีไล่!

“ดูให้ดีนะ เด็กดี!”

มู่กุยฝานก้มลงเล็กน้อย ราวกับกระบี่อันคมกริบที่สั่งสมพลังพร้อมปล่อย

รอยเท้าที่อยู่ด้านนอกราวกับระแวดระวัง ถอยหลังไปอีกครึ่งก้าว

มู่กุยฝานยิ้มเล็กน้อย “อย่ากลัวสิ”

เมื่อสิ้นเสียง เขาก็ออกไปราวกับกระบี่อันคมกริบที่ห้ำหั่น

นัยน์ตาของเขาเปล่งประกายออกมา เผยให้เห็นจิตสังหาร แล้วตวัดเท้าออกไปข้างหนึ่งอย่างเร่งรีบ

ใต้เท้ายังคงรู้สึกถึงความว่างเปล่า มู่กุยฝานรู้ว่าตัวเองยังคงสัมผัสถึงสิ่งใดไม่ได้

เมื่อโจมตีเขาก็ถอยออกทันที

ผียังไม่ทันได้ตอบสนองกลับมา ก็รู้สึกว่าตัวเองถูกเตะทีหนึ่ง มันราวกับตกใจจึงถอยหลังสองสามก้าวอย่างต่อเนื่อง

สุดท้ายเห็นมู่กุยฝานเร็วกว่ามัน เขา “หนี” ไปก่อนแล้ว...

ดูเหมือนว่ามันจะเคียดแค้นและโกรธจัด จึงรีบตามไปสองสามก้าวจนถึงประตู แต่เห็นจี้ฉางกับซู่เป่าที่อยู่ในห้อง จึงรีบหยุดฝีเท้า

ซู่เป่ากระพริบตา เบือนหน้าแล้วพูดขึ้นว่า “พ่อคะ ผีบอกว่าแน่จริงพ่อก็มาอีกรอบสิ”

มู่กุยฝานเค้นเสียงหึหัวเราะด้วยความเย็นชาทีหนึ่ง ทันใดนั้นตรงหน้าเขาก็ไม่ใช่ผีตนหนึ่งที่เห็นเพียงแค่รอยเท้าอีกต่อไป