ตอนที่ 339
ตอนที่ 339 พี่ชายทั้งสามเกาะติดซู่เป่า
September 21, 2026
ซูเหอเวิ่นอ่านโพสต์ต่อไป
“ผู้ป่วยทางจิตมองว่าทุกคนรอบตัวเหมือนหนูกลายพันธุ์ตัวยักษ์และอยากกินมัน เขาฟันครอบครัวตัวเองให้ตายในวันนั้น ตั้งแต่คุณย่าวัยแปดสิบปีไปจนถึงหลานสาววัยสามขวบ เสียชีวิตทั้งหมดด้วยขวานของเขา”
"พี่ชาย พี่สะใภ้ หลานสาว พ่อแม่ และย่า เสียชีวิตทั้งหมด"
“หลังจากคุมตัวผู้ป่วยได้ เขาถูกส่งตัวไปรักษาต่อที่โรงพยาบาลที่สี่ของเรา เขาถูกวินิจฉัยว่ามีอาการหวาดระแวงอย่างรุนแรง ในช่วงนั้นเขาเอาแต่พูดว่าครอบครัวพี่ชายของเขายังไม่ตาย ทุกคนก็อยู่เคียงข้างเขา และอยากฟันหนูที่กลายพันธุ์ทั้งหมดให้ตาย...”
“วันหนึ่งตอนฉันเข้ากะกลางคืน จู่ ๆ ผู้ป่วยทางจิตคนนั้นก็โผล่หน้ามามองฉันแล้วหัวเราะแปลก ๆ ไม่รู้ทำไมฉันถึงได้ยินเสียงหัวเราะแปลก ๆ ของคนอื่น ๆ รอบตัวด้วย แต่พอฉันมองไปก็ไม่เห็นใคร...”
“ฉันตกใจมาก จึงรีบเรียกเจ้าหน้าที่มาคุมตัวเขา ฉีดยาให้เขา แล้วขังเขาไว้ในห้อง”
“แต่ตั้งแต่นั้นมาเวลาไหนที่เราเข้ากะดึก เราจะได้ยินเสียงคนหัวเราะอยู่ข้างหลังเสมอ...”
เมื่อซูเหอเวิ่นอ่านถึงตรงนี้เขาก็หยุดอ่าน ตอนนี้เขาอยู่ที่โรงพยาบาลที่สี่ และมักจะรู้สึกหนาวสั่น
ดูเหมือนว่าเขาจะได้ยินเสียงหัวเราะแปลก ๆ นั่นในหูของเขา และตัวสั่นขึ้นมาโดยไม่มีสาเหตุ
ซู่เป่าหันหน้ามองเข้าไปในโรงพยาบาล
หานหานที่ดูเหมือนกำลังฟังเรื่องราวอยู่ เร่งเร้าอย่างตื่นเต้น “แล้วยังไงต่อ พี่สามอย่าเพิ่งสั่น อ่านต่อไป!”
ซูเหอเวิ่นกลืนน้ำลายของเขาและอ่านต่อไป
“คืนนั้นฉันเข้ากะกลางคืนตามปกติ ขณะที่ฉันกำลังเดินไปตามทางเดิน จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงเหมือนมีอะไรลากพื้นอยู่ พอฉันหันกลับไปมองก็เห็นผู้ป่วยทางจิตคนนั้น เขามองฉันและหัวเราะแปลก ๆ อีกครั้ง”
“เขาถือขวานวิ่งมาหาฉัน ฉันอยากจะวิ่ง แต่มีเสียงหัวเราะแปลก ๆ ดังขึ้นในหูของฉัน ฉันเลยตัวแข็งทื่อ...”
“ไม่รู้ว่าเพื่อนร่วมงานของฉันพุ่งเข้ามาและรวมตัวกันเพื่อปราบผู้ป่วยทางจิตคนนั้นได้ยังไง แต่เขาดุร้ายจนเพื่อนร่วมงานสองคนถูกเขาฟันจนได้รับบาดเจ็บ ทุกคนไม่กล้าสู้ต่อเลยถอยกลับเข้าไปในออฟฟิศแล้วปิดประตู”
“ผู้ป่วยถือขวานฟันอยู่ข้างนอก โชคดีที่ประตูออฟฟิศเป็นประตูเหล็ก และกระจกหน้าต่างก็เป็นกระจกกันระเบิดด้วย...ในเวลานั้นได้เกิดไฟไหม้ข้างนอก และแล้วฝันร้ายก็ปรากฏขึ้น...”
ซูเหอเวิ่นมองไปที่ตัวหนังสือสองสามบรรทัดล่าง เหงื่อออกมากเรื่อย ๆ
หานหานรู้สึกกลัว แต่ก็อดไม่ได้ที่จะอยากฟังผลที่ตามมา กอดแขนของซู่เป่าแล้วเร่งเร้า “แล้วไงต่อ แล้วไงต่อ!”
ริมฝีปากของซูเหอเวิ่นสั่นเทา
“ผ่านกระจกที่กั้นไว้ ฉันเห็นผู้ป่วยทางจิตคนนั้นยกขวานขึ้นมาฟันคอตัวเองครั้งแล้วครั้งเล่าราวกับไม่ใช่คอของเขาเอง ขณะที่เขาฟันบนใบหน้าของเขาก็ยังคงหัวเราะแปลก ๆ อยู่...จนคอของเขากำลังจะขาดเขาก็ยังไม่หยุด…”
หลังจากอ่านข้อความนี้ ซูเหอเวิ่นตกใจจนโยนโทรศัพท์ทิ้งให้พี่ชายของเขา
หานหานร้องไห้ฮือ ๆ กอดซู่เป่าแน่น “น่ากลัวจัง เราเข้ามาในโรงพยาบาลนี้เพื่อผจญภัยกับเรื่องน่ากลัวเหรอ”
ยัยหานหัวโตไม่เห็นผี เธอคิดว่าพวกพี่ ๆ กำลังเล่นเกมสยองขวัญกัน และจงใจไปที่โรงพยาบาลร้างผู้ป่วยทางจิตเพื่อเล่าเรื่องน่ากลัวให้คนอื่นตกใจ
เธอไม่กลัว เธอไม่กลัว ไม่เลยสักนิด!
ยัยหานหัวโตกอดซู่เป่า และรู้สึกว่าตัวเองมีความกล้าหาญอยู่ครู่หนึ่ง
“หลังจากนั้นล่ะ อ่านต่อสิ พี่สามไม่ต้องกลัว!”
ซูเหอเวิ่นชำเลืองดูสองสามบรรทัดสุดท้ายในโพสต์ และสรุปอย่างกระชับ
“ต่อมาก็มีคนหลายคนเสียชีวิตในเหตุไฟไหม้ในโรงพยาบาลที่สี่นี้ และบล็อกเกอร์ที่บรรยายเหตุการณ์ก็ได้รับการช่วยเหลือเช่นกัน จากการสอบสวนเหตุไฟไหม้พบว่าเกิดจากวงจรเก่าจนเกิดไฟฟ้าลัดวงจร”
คำบรรยายของผู้โพสต์คนนั้นก็จบลงตรงนี้ ด้านล่างมีหลายคนที่ไม่เชื่อพูดว่าเขาแต่งเรื่องเหมือนจริงและน่ากลัวมาก และเขาก็ไม่ได้อ่านอีก
ยัยหานหัวโตตกตะลึง “ไม่มีแล้วเหรอ”
ซูเหอเหวินคืนโทรศัพท์ให้ซูเหอเวิ่น และพูดอย่างราบเรียบ “ไม่มีแล้ว”
ถ้าเขาหยุดตื่นตระหนกได้เร็ว เขาก็ยังคงเป็นพี่ใหญ่ที่นิ่งสุขุมและมั่นคงเหมือนเดิม!
ใบหน้าของหานหานดูผิดหวังและตัดพ้อ “แค่นี้เองเหรอ”
จู่ ๆ ซู่เป่าก็ส่งเสียงชู่วออกมา “ฟังสิ มีบางอย่างเคลื่อนไหว”
พวกเด็ก ๆ เงียบลงในทันที และที่ปลายสุดของทางเดินของโรงพยาบาลร้างอันว่างเปล่า ก็มีเสียงหัวเราะแปลกประหลาด