ตอนที่ 341
ตอนที่ 341 การผ่านด่านอีกครั้งของยมบาลตัวน้อย
September 21, 2026
จากการซักถามของซู่เป่า
วิญญาณชายชราผมขาวและวิญญาณหญิงชราที่ม้วนผมมวยกำลังร้องไห้ น้ำตาเลือดสองหยดไหลอาบหน้า ทำให้พวกเขาดูน่ากลัวยิ่งขึ้น
“ใช่แล้ว…ตายอย่างน่าเวทนาไม่ได้ฆ่าใครและเป็นคนดี ยมบาลจะให้ชีวิตพวกเราใช่ไหม”
ซู่เป่าตกตะลึงกับคำถามนี้
วิญญาณหญิงชราพูดต่อ “คนบนโลกต่างพูดกันว่ายมบาลทรงกุมชีวิตและความตายไว้ ตัดสินถูกผิด และมีความยุติธรรมที่สุด”
“คนบนโลกยังบอกอีกว่ายมบาลให้คุณตายยามสาม ใครจะกล้าปล่อยคุณจนถึงยามห้า”
“แล้วเราทำอะไรผิดล่ะ ยมบาลถึงอยากจะเอาชีวิตครอบครัวของเราไป”
“ในเมื่อมันไม่ยุติธรรมเลย งั้นทุกคนก็มาตายไปด้วยกันไปเลย!”
ซู่เป่าเงียบอยู่นาน
คำพูดเหล่านี้กระทบใจเธออย่างหนัก โดยเฉพาะคำว่ายมบาล ซึ่งทำให้เธอรู้สึกกลุ้มมากยิ่งขึ้น
จี้ฉางไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าครอบครัววิญญาณตายโหงที่เขาคิดว่าเป็นเพียงครอบครัวธรรมดา ๆ จะแอบซ่อนบททดสอบที่สำคัญสำหรับซู่เป่าเอาไว้!
ถูกต้อง
ครอบครัวนี้น่าสงสารมากจริง ๆ
พวกเขาเป็นครอบครัวที่มีน้ำใจ ช่วยเหลือผู้คน และเป็นคนดี
ผู้อาวุโสรักและเมตตากับคนรุ่นหลัง คนรุ่นหลังให้ความเคารพผู้อาวุโสและทำงานหนัก เด็ก ๆ เชื่อฟังมีมารยาท ประพฤติตัวดีและน่ารัก
แต่กลับตายอย่างเหี้ยมโหด
สิ่งที่โหดร้ายที่สุดเลยก็คือญาติที่สนิทและไว้ใจที่สุดของพวกเขาเองที่เป็นคนฆ่าพวกเขา
เมื่อเห็นซู่เป่าเงียบไป จี้ฉางก็ลดเสียงลง “ซู่เป่า...”
ซู่เป่าหันไปมองเขา แม้ว่าแววตาจะยังคงสดใสเหมือนเดิม แต่ก็ยังมีความสับสน “ท่านอาจารย์ เพราะอะไร”
จี้ฉางพูดได้แค่ว่า "ชีวิตและความตายคือโชคชะตา...”
แต่คำพูดเหล่านี้ยังไม่ค่อยมีน้ำหนักพอ ซู่เป่าถาม “แล้วใครที่เป็นคนกำหนดชะตากรรมของพวกเขา”
จี้ฉางเปิดปากของเขา
แน่นอนว่าเป็นยมบาล
เหตุแห่งชาติที่แล้ว ผลของชาติหน้า แม้ว่าในชาตินี้จะได้เกิดเป็นคนดี แต่ก็มีเหตุในชาติที่แล้วกำหนดไว้ว่าจะต้องชดใช้กรรมในชาตินี้
ชาติที่แล้วหลังจากที่พวกเขาตาย ยมบาลตัดสินความดีความชั่ว เมื่อได้รับการวินิจฉัยก็จะมีการตัดสินว่าพวกเขาจะกลับมาเกิดเป็นคนแบบไหนในชาตินี้
“มูลเหตุและผลในชาติก่อนได้ถูกกำหนดไว้แล้ว และผลกรรมในชาตินี้ของพวกเขาจึงเป็นเช่นนั้น” จี้ฉางพูดอย่างไร้ความเมตตาและไม่มีทางเลือก
แล้วเพราะอะไรโลกใต้พิภพถึงทำงานอย่างไร้หัวใจ เพราะไม่ว่าจะเป็นความเห็นอกเห็นใจ ความเกลียดชัง หรือมิตรภาพความรัก ล้วนแล้วแต่ส่งผลต่อการตัดสิน
ซู่เป่าไม่เข้าใจสิ่งเหล่านี้ จึงเพียงถามคำถามตามแนวคิดที่ง่ายที่สุด “สิ่งที่เกิดขึ้นในชาติที่แล้วเป็นของชาติที่แล้ว สิ่งที่เกิดขึ้นในชาตินี้เป็นของชาตินี้ ทำไมความผิดพลาดในชาติที่แล้วถึงต้องมารับผิดชอบในชาตินี้ด้วยคะ”
จี้ฉางอบรมสั่งสอนอย่างอดทน “แล้วพวกเขาต้องรับผิดชอบยังไง ไม่อนุญาตให้พวกเขากลับมาเกิดอีกเหรอ ก่อนที่จะออกคำสั่งตัดสิน พวกเขาเองก็มีทางเลือกอื่น”
“จะไม่ให้กลับมาเกิดอยู่ในปรโลกตลอดไป หรือจะสั่งสมบุญในปรโลกให้เพียงพอและเริ่มต้นใหม่ในชาติหน้า หรือจะให้กลับมาเกิด แต่ต้องชดใช้กรรมในชาติหน้า”
แทนที่จะบอกว่ายมบาลกำหนดชีวิตในชาติหน้าของพวกเขา คงจะดีกว่าถ้าบอกว่าพวกเขากำหนดชีวิตในชาติหน้าของตนเอง
จี้ฉางถามอีกครั้ง “พวกเขาไม่ต้องการไปปรโลกหลังความตาย แต่จะอยู่ในโลกมนุษย์ ตอนนั้นพวกเขาฆ่าคนไปมากมาย และตอนนี้พวกเขาต้องการเอาชีวิตซูเหอเวิ่นและคนอื่น ๆ เจ้าอยากเห็นแบบนั้นหรือ”
จี้ฉางพยายามอย่างหนักเพื่อหาเหตุผลให้มากพอที่ซู่เป่าจะเข้าใจได้ เช่นพี่ชายพี่สาวที่เธอรักในตอนนี้
ถ้าไม่จับพวกเขาเพราะความเห็นอกเห็นใจ ต่อไปก็จะมีพี่ชายพี่สาวและสมาชิกในครอบครัวของคนอื่นถูกฆ่าตาย
ซู่เป่าตกตะลึง “ท่านอาจารย์ หนูแค่ถามว่าทำไม ไม่ได้จะไม่สนใจพวกพี่ชายพี่สาว...”
เธอก็แค่ไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้
ทำไมคนดี ๆ ถึงไม่มีชีวิตที่ดี และนำภัยพิบัติระยะยาวมาสู่คนรุ่นต่อไปด้วย
จี้ฉางไม่รู้ว่าจะพูดอะไรไปครู่หนึ่ง
ซูเหอเวิ่นคิดอยู่สักพักแล้วพูดว่า “เหมือนมีคนยืมเงินเธอไปแล้วไม่คืน เธอขอให้พวกเขาผ่อนชำระแต่พวกเขาก็ไม่ให้ ให้พวกเขามีเงินมากพอที่จะจ่ายคืนแต่พวกเขาก็ไม่ให้ เพราะฉะนั้นก็ต้องแจ้งตำรวจให้มาจับพวกเขาไป!”
สำหรับบางคนชาติหน้าคือการเริ่มต้นใหม่ แต่สำหรับคนบางคนอาจจะเป็นคุกก็ได้
จู่ ๆ ซู่เป่าก็ได้ความจริงกระจ่าง และเธอก็เข้าใจมันทั้งหมด!
ที่แท้ก็เป็นแบบนี้!
เป็นหนี้แล้วไม่คืนแน่นอนว่าไม่ได้อยู่แล้ว
ซู่เป่ามองไปที่ตระกูลผีหายโหงที่ยังคงอาฆาตแค้น บ่นพึมพำโทษคนอื่นไม่หยุด และพูดเสียงดังว่า “คืนเงิน!”
ตระกูลผีหายโหง “???”
จี้ฉาง “...”
ไม่เคยคิดเลยว่าคนเห็นแก่เงินอย่างยมบาลตัวน้อยคนนี้จะเป็นแบบนี้