ตอนที่ 400 กู้เสี่ยวปาร้องไห้

เมื่อเห็นเหตุการณ์ในบ้าน จี้ฉางจึงรีบหยิบตำราออกมาด้วยความประหลาดใจ

เกิดการเปลี่ยนแปลงในหน้าที่เป็นของกู้เซิ่งเสวี่ยจริงๆ รหัสชีวิตของเธอขาดแล้วเหรอ

เป็นไปได้เหรอ ชาตินี้ของยายเมิ่งต้องตายแบบนี้เหรอ

กู้เสี่ยวปายืนอยู่หน้าโซฟาด้วยความงุนงงและมองร่างของตัวเอง

เธอตายแล้วเหรอ

ตายแบบนี้น่ะเหรอ

ความทรงจำก่อนตายปรากฏขึ้นราวกับภาพยนตร์ ไม่นานกู้เสี่ยวปาก็ย้อนดูชีวิตของตัวเองจนจบ

ตอนสามขวบจับผีอย่างไม่มีความรู้ ถูกผีหลอกจนหน้าซีดเผือก แต่ก็ดื้อดึงไม่ยอมแพ้

เธอล้มลุกคลุกคลานและไม่มีใครสอน มีเพียงภารกิจที่อธิบายไม่ได้เท่านั้นที่ผลักดันเธอไปข้างหน้า

เธอใช้เวลาสองปีในการฝึกฝนภูมิคุ้มกันต่อผีและไม่กลัวอีกต่อไป

เมื่อคลำมาถูกทางแล้ว ปรากฏว่าเพิ่งผ่านไปหนึ่งปี เธอก็ตาย...

สีหน้าของกู้เสี่ยวปาเปลี่ยนไปทันทีหลังจากย้อนดูชีวิตของตัวเองจบและความทรงจำแปลกๆ บางอย่างก็หลั่งไหลเข้ามาในหัวของเธอ เธอขมวดคิ้วด้วยความเจ็บปวด

บุคคลอันเป็นที่รักตายจากไปทีละคน... ถูกคนที่รักที่สุดหักหลัง... เนื้อและกระดูกของตัวเองตายก่อนวัยอันควร...

เกิดอะไรขึ้น ความทรงจำแปลกๆ นี้เป็นของใครกัน

กู้เสี่ยวปายังไม่ได้สติคืนมาทั้งหมดก็ถูกความเจ็บปวดและสิ้นหวังอย่างใหญ่หลวงรุมล้อม

ความเจ็บปวดจนใจจะขาดเหล่านั้น สิ้นหวังจนชา ชาจนร้องไห้ไม่ออก... เธอเสียใจและทุกข์ระกำมาก

กู้เสี่ยวปากรีดร้องและกุมหัว อยากจะร้องไห้แต่ร้องไม่ออก ในขณะนี้โลกของเธอมืดมิดเป็นที่สุด

และในเวลานั้นเองซู่เป่าพลันปรากฏตัวขึ้น เธอยื่นมืออกไปและออกแรงกระชากผมของเธอ

“กลับมานะ พี่เสี่ยวปา”

ซู่เป่าใช้แรงทั้งหมดที่มีกระชากผมของกู้เซิ่งเสวี่ยเพื่อดึงเธอที่กำลังจะลอยออกไปให้กลับมา

จากนั้นกดหัวของเธอแล้วยัดเธอเข้าร่างของเธออย่างเต็มแรง

“เข้าไปซะ”

เพียงเห็นเธอจับวิญญาณของกู้เสี่ยวปายัดกลับเข้าร่างอย่างเต็มแรงราวกับยัดขนมสายไหมใส่ถุง

ตรงไหนไม่เรียบ เธอก็ดึงให้เรียบ

จี้ฉางตะลึงอ้าปากตาค้าง

“ไม่มีประโยชน์หรอกซู่เป่า ถ้าโชคชะตาควรเป็นเช่นนี้จะจับวิญญาณเข้าร่างก็ไม่มีประโยชน์...”

เขายังพูดไม่จบก็เห็นซู่เป่าตบที่หน้าของกู้เสี่ยวปาสองสามที

“เฮ้ พี่เสี่ยวปา รีบตื่นสิ”ถ้าไม่ลุกขึ้นมาหนูจะกะจึกๆ พี่แล้วนะ”

“ยังจะเอาหรือไม่เอา kpi หนูเอาผีให้พี่สองสามตัวดีไหม”

ซู่เป่านั่งโยกเยกบนคอกู้เซิ่งเสวี่ย สาเหตุหลักคือนั่งทับคอแล้ววิญญาณจะไม่หลุดลอยออกไป

กู้เสี่ยวปารู้สึกว่าตัวเองถูกเขย่าจนวิงเวียน ความทรงจำแปลกๆ ในหัวไม่สามารถหลอมรวมกับความทรงจำของเธอได้และสั่นกระเพือมราวกับน้ำในทะเล

“ปล่อย... ใครต้องการเธอ... ปล่อย” กู้เสี่ยวปาเอ่ยปากอย่างยากลำบาก

เธอไออย่างรุนแรงและลืมตาขึ้นทันที

ฟื้นคืนชีพแล้ว

จี้ฉางที่กำลังจะบอกว่าให้ล้มเลิกตกตะลึงทันที

“เป็นไปไม่ได้ แบบนี้ก็ได้เหรอ คนตายแล้วไม่สามารถฟื้นคืนได้”

จี้ฉางเปิดดูตำราอีกครั้งและครั้งนี้มองเห็นชัดเจนแล้วว่าสายรหัสชีวิตของกู้เซิ่งเสวี่ยขาดเป็นสองช่วงจริงๆ แต่มีเส้นที่เล็กและบางมากๆ อยู่ตรงกลางเชื่อมโยงรหัสชีวิตทั้งสองช่วงเข้าด้วยกัน

แม่งแบบนี้ก็ได้...

จี้ฉางแสยะมุมปาก

ซู่เป่าประคองหลังของกู้เสี่ยวปาด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วง “พี่เสี่ยวปา โอเคไหม”

กู้เซิ่งเสวี่ยพูดไม่ออกว่ารู้สึกยังไง แต่เมื่อมองเห็นซู่เป่าแล้วดวงตาก็แดงก่ำในทันที

เธออ่ำอึ่งตั้งนานถึงพูดออกมาได้หนึ่งประโยค “ฉันไม่ได้ชื่อว่ากู้เสี่ยวปา...”