ตอนที่ 406 ลุงสามส่องแสงได้ด้วย

มู่กุยฝานจับตัวเฉินชางอวี๋เดินทางกลับประเทศทันทีในตอนกลางคืน

เฉินชางอวี๋กลุ้มใจจนใกล้จะเป็นบ้าอยู่แล้ว เดิมทีคิดจะหลบหนีเพื่อต้องการหลีกเลี่ยงคนฝีมือสูงส่งที่ลึกลับ

ระหว่างทางก็เคยคิดอยู่บ้างว่าถ้าโดนจับแล้วจะทำยังไงดี ที่จริงก็ไม่มีความผิดข้อหาอะไร และอีกอย่างเส้นสายของคนที่เขารู้จัก ถ้าคิดจะกักขังตัวเขาไว้ก็คงเป็นไปได้ยาก

แต่ตอนนี้หม่าหลินคามิลลี่คิดจะฟ้องเขาในข้อหาวิ่งราวทรัพย์ เขากลายเป็นพวกมิจฉาชีพ...อยากจะขอให้คนรู้จักช่วยเหลือก็ลำบากมาก！

เฉินชางอวี๋กระอักเลือด เขาอุตส่าห์ใช้ชีวิตอย่างระมัดระวังมาสิบกว่าปี จะไม่ยอมให้โดนจับในสภาพแบบนี้เด็ดขาด

จากประเทศสหรัฐอเมริกาจนถึงประเทศตัวเอง ใช้เวลานั่งเครื่องบินสิบสองชั่วโมง

ทันทีที่มาถึงสนามบิน มีคนกลุ่มหนึ่งบังเอิญพบเจอกับลูกเรือที่เตรียมพร้อมจะขึ้นเครื่อง

ซูเยว่เฟยดูสง่าผ่าเผยในชุดเครื่องแบบ แข้งขาที่ยาวอยู่แล้วก็ยิ่งดูเรียวยาวมากขึ้น ขากางเกงเรียบจนไม่เห็นรอยยับ ดึงดูดสายตานักท่องเที่ยวจนได้พูดคุยกันอย่างหนาหู

มีคนลุกขึ้นมาเพราะทนไม่ไหว บางคนก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาอย่างรีบร้อน และบางคนก็หันมามองหลายรอบจนชนเข้ากับคนข้างหน้า

มู่กุยฝานและพวกพ้องก็ได้จับกุมเฉินชางอวี๋เดินออกไปอีกเส้นทางหนึ่ง ซูเยว่เฟยได้ดึงดูดสายตาผู้คนจำนวนมากมายอยู่ในห้องโถง

เดิมทีเขาก็เป็นคนรูปร่างสูงอยู่แล้ว และมักจะเป็นที่ดึงดูดตาผู้คน ท่าทางเยือกเย็นสุขุม ทำให้คนทั่วไปมักไม่กล้าเข้าใกล้ จุดนี้ก็ถือได้ว่ายังเหนือกว่าซูเยว่เฟยอีก

“อะแฮ่ม？ช่างบัญเอิญจังเลยนะกัปตันซู！” มู่กุยฝานกล่าวทักทายไปอย่างขี้เกียจ

ซูเยว่เฟยชะลอฝีเท้าลง และพยักหน้าพร้อมกับยิ้มเบาๆ

คนถ่ายรูปก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น และบางคนก็ส่งเสียงกรี๊ดออกมา

แต่สิ่งที่ยิ่งบังเอิญมากกว่านั้นก็คือ วันนี้ซูลั่วก็จะเดินทางกลับมาที่สนามบินแห่งนี้เช่นกัน ตั้งแต่เช้าก็มีแฟนคลับรอต้อนรับอยู่ด้านนอก

เมื่อได้ยินเสียงกรี๊ด ก็นึกว่าซูลั่วแอบเปลี่ยนเวลาเดินทางอย่างลับๆ จึงมาถึงก่อนเวลา

เหล่าแฟนคลับต่างพากันทยอยเบียดเข้าไปใกล้！

บรรยากาศก็วุ่นวายขึ้นมากะทันหัน เมื่อคนของมู่กุยฝานเห็นถึงเหตุการณ์เฉพาะหน้า ต่างรู้สึกตระหนกตกใจ

มู่กุยฝานมองดูเฉินชางอวี๋

เฉินชางอวี๋คิดจะหาโอกาสหลบหนีมาตั้งแต่แรก

ตอนนี้ก็ได้เวลาที่เหมาะสม เหมือนสวรรค์จะเปิดทางให้เขาแล้ว！

เฉินชางอวี๋ไม่ทันได้ไตร่ตรองอย่างรอบคอบ ก็วิ่งพุ่งเข้าไปหาซูเยว่เฟยที่อยู่ห่างเพียงระยะสองก้าว！

คนๆนี้รู้จักกับมู่กุยฝาน ถ้าจับเขาเป็นตัวประกัน อัตราความสำเร็จมีค่อยข้างสูง！

ถึงแม้เฉินชางอวี๋จะถูกมัดมือไขว้หลังไว้ แต่ในระหว่างการเดินทางเขาได้หาช่องทางอยู่ตลอด มีหรือที่ในมือของเขาจะไม่มีการเตรียมการเอาไว้？

มียันต์เหลืองบินว่อนออกไปเป็นแถว！

และในเวลาเดียวกันเขาเองก็ไปถึงตรงด้านหน้าของซูเยว่เฟย จากนั้นก็อ้าปากกัดซูเยว่เฟย——เพื่อหลบหนีเอาชีวิตรอด เดิมทีที่กำลังวางมาดดั่งผู้สูงส่งก็ไม่คิดจะสนใจอะไรอีกแล้ว

เฉินชางอวี๋จ้องไปที่ซูเยว่เฟย และแสดงรอยยิ้มที่พิลึกชอบกลออกมา

“ถ้ายังไม่อยากสิ้นชีวิต…”

ประโยคที่ยังพูดไม่ทันชัดเจน จู่ๆก็มีลำแสงสีทองส่องประกาย จากนั้นก็เกิดเสียงดังอึกทึกจนทำให้เฉินชางอวี๋กระเด็นออกไป！

บนตัวของซูเยว่เฟยมีแสงระยิบระยับ จนบริเวณรอบๆก็สว่างเจิดจ้าขึ้นมา ยันต์ที่เฉินชางอวี๋ได้แปะไปที่ตัวของซูเยว่เฟย ก็ได้ลุกไหม้จนกลายเป็นขี้เถ้า

ซูเยว่เฟยกระตุกยิ้มที่มุมปาก

ทำไมแต่ละวันถึงมีแต่คนอยากมาติดเขา？？

มู่กุยฝานจ้องมองอย่างตกตะลึง และได้เลิกคิ้วขึ้นมาอย่างกะทันหัน จากนั้นก็หัวเราะออกมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

เขาตบไปที่หัวไหล่ของซูเยว่เฟยเบาๆ กดเสียงให้ต่ำลง “พี่สาม เกราะระฆังทองไม่เลวนี่ ！ต้องสวมไว้ทุกวันเลยนะ”

“อ้อ จริงด้วย บางสถานที่อากาศร้อนมาก พี่ควรจะใส่เสื้อกล้ามไว้ด้านในเกราะระฆังทองไว้หน่อยนะ ——เล่าสู่กันฟังจากประสบการณ์”