ตอนที่ 409 คำสอนของพ่อ

ซูเป่ายกมือขึ้นแล้วโยนก้อนหินในมือออกไปพร้อมร้องฮ่า!

เฉินชางอวี๋หัวเราะเยาะ คอยดูเถอะ เขาว่าเธอก็แค่ดวงดี

ดูจากทิศทางที่เธอโยนไป เห็นชัดเลยว่าเอียง!

เขายืนอยู่กับที่ไม่ขยับ เอ๊ะ อะไรกัน?

วินาทีต่อมา…

ก้อนหินโยนไปโดนต้นไม้ที่อยู่ด้านหลังเขาแล้วเด้งกลับมาโขกท้ายทอยเขาเขาดังก๊อก!

เฉินชางอวี๋: “?!”

แบบนี้ก็ได้เหรอ?

เฉินชางอวี๋ลมลงบนพื้นเสียงดัง คราวนี้ไม่ต้องรอให้เขาลุกขึ้นหนีก็มีเท้าข้างหนึ่งที่สวมรองเท้าบูทหนังเหยียบลงบนพื้น

มู่กุยฝานหัวเราะเสียงดัง สายตาเย็นชา “หนีสิ ไปต่อสิ”

เฉินชางอวี๋ไม่ยอมอยู่แล้ว เขาเอายันต์ที่เพิ่งเขียนขึ้นมาด้วยความรีบร้อนเมื่อกี้แปะบนตัวมู่กุยฝาน คิดไม่ถึงว่าจะมีแสงสีสองสว่างขึ้นมาจากตัวมู่กุยฝานเผายันต์ของเขาในพริบตา

ยันต์คุ้มภัย!

มีอาวุธแบบนี้อยู่ที่เท้าด้วยเหรอ แม่แต่นิ้วเท้าก็มียันต์คุ้มภัยด้วยเหรอ!

เฉินชางอวี้กัดกรามด้วยความเครียดแค้น — ใครกันที่อยู่เบื้องหลังคนพวกนี้?!

ใช้ยันต์อย่างกับใช้กระดาษชำระ มันสมเหตุผลไหมเนี่ย?!

เฉินชางอวี๋จ้องมู่กุยฝานแล้วพูดขึ้นมาด้วยเสียงดุร้าย “โลกนี้มันไม่มีอะไรแน่นอนหรอก ค่อยดูก็แล้วกัน!”

มู่กุยฝานพูดว่า “นายคิดว่านายเข้าไปแล้วจะได้ออกมาอีกหรือไง? จำคุกตลอดชีวิตรู้จักไหม”

เฉินชางอวี๋ไม่พูดอะไรเพียงแต่ถอนหายใจ

จะออกได้หรือไม่ได้มันขึ้นอยู่กับความสามารถของเขา ตัวคนออกมาไม่ได้ แต่วิญญาณล่ะ?

เขารู้อยู่แล้วว่าสักวันต้องมีคนจ้องจัดการเขา เขาจึงเตรียมทางหนีทีไล่ไว้ก่อนแล้ว

เฉินชางอวี๋ยิ้มเยาะมุมปาก หลับตาลงแล้วไม่พูดอะไร

ตอนนี้เองก็มีเสียงนุ่ม ๆ ดังขึ้นมากระทันหัน “คุณลุง หนูนับนิ้วทำนายให้แล้วนะ ชาตินี้คุณลุงจะมีกินมีใช้ มีชุดเหลืองใส่ แล้วก็กำไลแวววับกับสร้อยข้อเท้าด้วยนะ! ไม่ต้องลำบากเที่ยววิ่งไปวิ่งมาอีกแล้ว”

มู่กุยฝานเลิกคิ้วเล็กน้อย ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดเฉินชางอวี๋ต้องถูกส่งไปที่เรือนจำxx ที่นั้นมีเสื้อกั๊กสีเหลืองพอดี

มีชุดเหลืองให้ใส่จริงด้วย

เฉินชางอวี๋ไม่สนใจ เขาหลับตาทำหน้าเย่อหยิ่งไม่ยอมคน

จี้ฉางกอดอกหน้าตาไม่เรียบเฉย “กล้าขโมยวิญญาณต่อหน้าต่อหน้าท่านยมบาล บังอาจนักนะ”

“เป๋าน้อย จัดการเขาสิ อย่าให้เขามีทางรอดได้! ก่อนหน้านี้เจ้าใช้ตาข่ายดักวิญญาณมาตลอด คราวนี้อาจารย์จะสอนวิชาใหม่ให้เจ้า — คำสอนของพ่อ”

ซู่เป่าชะงัก อะ…อะไรนะ?

คำสอนของพ่อเหรอ?

เธอหันไปมองพ่อด้วยความสงสัย พ่อกำลังเรียกอาอีว่านปาเตากับอาปาสือเข้าไปมัดคนนั้นไว้

ซู่เป่ามองไปที่จี้ฉางอีกหน

จี้ฉางพูดว่า “คาถานี้สามารถผนึกวิชาของอีกฝ่ายได้ ทำให้วิญญาณเขาออกจากร่างไม่ได้”

อยากสลับวิญญาณนักใช่ไหม?

เขาจะจัดการผนึกเขาเสียเลย ต่อไปอย่าว่าแต่วิชามนต์ดำเลยแม้แต่พรสวรรค์ที่หาได้ยากก็จะโดนผนึกไปด้วย ต่อไปอย่าได้คิดจะทำเลวอีกเลย

นี่ก็เท่ากับเป็นการดับอนาคตเขาในวงการนี้เลย ดังนั้นคาถานี้จึงชื่อว่าดับอนาคต

เพียงแต่ว่าจี้ฉางคิดว่าชื่อนี้มันปกติธรรมดาเกินไป เด็ก ๆ ต้องจำไม่ได้แน่