ตอนที่ 418 สิงทั้งรัง

สาวสวยโยนเนื้อวัวในมือทิ้ง แล้วยกสุนัขขึ้นมาอย่างยากลําบาก "มันน่าสงสารมากเลย! คุณช่วยฉันหน่อยสิ... ช่วยพามันส่งโรงพยาบาลให้หน่อย"

เธอมีสีหน้ากระวนกระวาย รู้ว่าเรื่องแบบนี้จะไม่มีใครช่วย คนอื่นเห็นว่าสกปรก

คนอื่นรังเกียจแต่เธอกลับไม่รังเกียจ แบบนี้ถึงจะเน้นให้เห็นความจิตใจดีของเธอได้ชัดขึ้น

แล้วคนรอบข้างเมื่อเห็นสุนัขจรจัดสกปรกก็ลังเลกันตามคาด บางคนถึงกับถอยหลัง

แล้วถ้ามันเป็นหมาบ้าล่ะ?

ถ้าจู่ ๆ มันกัดพวกเขาขึ้นมา ถึงเวลาใครจะรับผิดชอบ

หญิงสาว ‘จิตใจดี’ ร้อนใจจนร้องไห้ “ขอร้องพวกคุณล่ะนะ ช่วยฉันหน่อย... มัน มันหนักเกินไป ฉันอุ้มไม่ขึ้น..."

เธอพยายามอุ้มวูล์ฟด็อกสุดแรง ราวกับว่ามันหนักมาก สิ่งสกปรกบนตัวสุนัขเลอะเสื้อผ้าเธอ เธอก็ทำหน้าไม่สนใจ

เธออยากให้มันออกมาเป็นแบบนี้แหละ

ผู้คนที่เดินผ่านไปมาส่ายหัวและพูดว่า "เฮ้อ สาวน้อยช่างมันเถอะ สุนัขตัวนี้สกปรกจะตายไป ดูท่าไม่น่ารอด"

"ใช่ ๆ ๆ คุณใจดีเกินไป"

หญิงสาวมองต่ำเพื่อปกปิดร่องรอยของความได้ใจในสายตา

นอกจากเธอจะไม่ปล่อยมือแล้ว หนำซ้ำเธอกลับแสดงให้สมจริงมากขึ้น กระวนกระวายใจเหมือนแม่ตาย

ในเวลานี้ก็มีเสียงเด็กน่ารัก ๆ ดังขึ้น "พี่สาวคนนี้แสดงได้ปลอมมาก"

อีกเสียงหนึ่งก็เป็นเสียงของเด็ก แต่ค่อนข้างเย็นชา "เชอะ ตลกสิ้นดี"

สาวสวยกำลังแสดงเพลินจนอินกับบท

คาดไม่ถึงว่าจะมีเสียงสองเสียงที่ไม่เข้าพวกดังขึ้นมา เธอตกตะลึงและเงยหน้าขึ้นมอง

แต่สิ่งแรกที่เห็นคือมู่กุยฝาน เธออึ้งไปชั่วขณะ และลืมไปว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่

เทพสงครามมู่กอดอกพูดเรียบ ๆ ว่า "คุณระวังหน่อยสิ..."

สาวสวยหน้าแดงทันที เธอทําอะไรไม่ถูกจึงเสยผมทัดหู ตื่นเต้นเอามาก ๆ

คนหล่อ! หล่อสุด ๆ! คนหล่อที่ดูภูมิฐานกว่าราชาดารานำชายอย่างซูลั่วอีก!

อีกอย่างหนุ่มหล่อคนนี้ยังเป็นห่วงเธอด้วย!

"ฉัน... ฉันไม่เป็นไร" หญิงสาวทำเป็นอ่อนแอและหมดหนทางทันที "มันหนักเกินไปฉันยกไม่ไหว พี่ค่ะ คุณช่วยฉันหน่อยได้ไหม? น้องหมาน่าสงสารมาก ฉันอยากส่งมันไปโรงพยาบาล… ถ้าช้ากว่านี้ก็จะไม่ทันแล้ว..."

เดิมทีเธอแค่อยากเสแสร้งเพียงเล็กน้อยเพื่อแสดงให้เห็นว่ามันไม่ใช่เรื่องง่าย แล้วค่อยพาสุนัขไปโรงพยาบาลสัตว์

แต่ตอนนี้... ตอนนี้เธอ "ยกไม่ขึ้น" จริง ๆ แล้ว เธอมองมู่กุยฝานตาปริบ ๆ

สายตาของมู่กุยฝานแฝงแววเยาะเย้ยเล็กน้อย "ผมหมายความว่าคุณระวังหน่อย เพราะถ้าออกแรงอีกนิด คุณก็จะโดนจับได้แล้ว"

สาวสวย: "..."

ซู่เป่าจ้องมองสาวสวยแล้วนำความรู้มาใช้ซ้ำ "อาจารย์คะ บนหัวของเธอก็มีไอพิฆาต ผีร้ายหนีไปแล้วใช่ไหม?"

เธอหยุดไปครู่หนึ่งก่อนพูดต่อว่า "เป็นไอแบบเดียวกับผีร้ายตัวเมื่อกี้เลย"

จี้ฉางจะมองสาวสวย “ไอพิฆาตยังใหม่อยู่เลย ดูแล้วน่าจะไม่ได้หนีไป แต่เป็นผีร้ายตัวเดียวสิงสองคนมากกว่ามั้ง?”

ทันใดนั้นซู่เป่าก็มองไปที่ชายผอมแห้งท่าทางอ่อนแอคนหนึ่งในฝูงชน บนหัวของเขาก็มีไอแบบเดียวกัน

เธอกระซิบว่า "อาจารย์คะ เป็นไปได้ไหมคะว่ามันจะสิงทั้งรัง?"

จี้ฉางหรี่ตา "เป็นไปได้มาก"

อย่างอื่นยังไม่ต้องพูดถึง หญิงสาวตรงหน้าคนนี้กับชายผอมแห้งที่แกล้งทําเป็นคนเดินผ่านไปมาในฝูงชนต้องเป็นพวกเดียวกันแน่ ๆ

ซู่เป่าเข้าใจแล้ว

เมื่อกี้ตอนเดินทางมาที่โรงพยาบาลสัตว์ ท่านอาจารย์บอกว่า ผีร้ายที่อยู่บนหัวลุงคนนั้นเรียกว่าผีหน้าซื่อใจคด

เธอถามว่าหน้าซื่อใจคดคืออะไร แล้วพ่อก็อธิบายว่า ก็หมายความเสแสร้งแกล้งทำเป็นคนดีไง

ดังนั้นพี่สาวคนนี้ก็หน้าซื่อใจคดเหมือนกัน

ซู่เป่าแฉอย่างไม่เกรงใจว่า "พี่สาว พี่ก็รู้ว่าถ้าช้ากว่านี้ก็จะสายเกินไป แล้วทําไมยังชักช้าอยู่อีกล่ะ"

เธอก้าวไปข้างหน้าลูบหัวสุนัขแล้วพูดว่า "มันผอมขนาดนี้ พี่เสี่ยวปายังยกขึ้นมาได้ด้วยมือเดียวเลยใช่ไหม พี่เสี่ยวปา"

กู้เสี่ยวปา: "..."

เธอมันเก่ง เธอมันเลิศ เธอมันเริดมาก