ตอนที่ 44 ซู่เป่าจะสอนเธอให้เป็นผู้เป็นคนเอง

ซู่เป่าเม้มริมฝีปากมองเสวี่ยเอ๋อร์

ถึงแม้ว่าเสวี่ยเอ๋อร์จะหน้าไม่เหมือนแม่เลี้ยง แต่สีหน้าของเขาตอนนี้ ซู่เป่าคุ้นเคยดีเป็นที่สุด...

แม่เลี้ยงของซู่เป่าชอบทำแบบนี้ทุกครั้ง จากนั้นคุณพ่อก็จะหับกลับมาด่าซู่เป่า

ทั้ง ๆ ที่เธอไม่ได้ทำอะไรเลย

ซู่เป่าพูดออกมาตรง ๆ ว่า “หนูไม่ได้ผลักพี่ พี่ล้มของพี่เอง”

เสวี่ยเอ๋อร์ขบริมฝีปาก เช็ดน้ำตาอย่างเศร้าสร้อย เช็ดจนขอบตาแดงไปหมด แล้วบอกว่า “ใช่ค่ะ ซู่เป่าไม่ได้ตั้งใจหรอก เป็นความผิดของพี่เอง...”

ซู่เป่าเม้มปาก

ถ้าเป็นเด็กคนอื่น ก็คงจะงงเป็นไก่ตาแตก ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

แต่ซู่เป่าคุ้นเคยกับเรื่องแบบนี้ดี...

เธอบอกกับนายหญิงซูว่า “คุณยายคะ ซู่เป่าไม่ได้ผลักเขานะ ซู่เป่ากินปิ้งย่างเสร็จกำลังลุกขึ้น แล้วอยู่ดี ๆ พี่เสวี่ยเอ๋อร์ก็ล้มลงไปเอง”

นายหญิงซูอุ้มซู่เป่าขึ้นมา ก่อนตอบเธอด้วยความเชื่อใจ “ไม่เป็นไรลูก คุณยายเชื่อว่าซู่เป่าไม่ได้ผลักใคร บางทีคนอื่นเขาอาจจะแยกแยะไม่ออกระหว่างจงใจกับไม่ระวังก็ได้”

ท่านมองไปที่เสวี่ยเอ๋อร์อย่างมีนัยยะ

แม่ของเสวี่ยเอ๋อร์ก็ยังพูดอย่างไม่รู้สึกรู้สาอะไร “ก็แค่เด็กมันหยอกล้อกัน ฉันก็ไม่ทันได้สังเกต...”

เธอคิดจะอ้างว่าเป็นการที่เด็ก ๆ หยอกล้อกันทั่วไปเพื่อให้พ้นตัว

แต่คนตระกูลซูไม่ยอมปล่อยเธอไปง่าย ๆ แบบนั้น

นายหญิงซูพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา “แล้วไง? เธอคิดจะสื่ออะไร? จะให้ซู่เป่าของเราขอโทษพวกเธองั้นเหรอ?”

“หรือว่าอยากให้เราเข้าใจผิดซู่เป่า คิดว่าซู่เป่าเป็นเด็กไม่ดี แล้วก็คิดว่าเสวี่ยเอ๋อร์เป็นเด็กดีงั้นหรือ? คนเราต้องโง่ขนาดไหนถึงจะคิดเองเออเองแบบนี้ได้!”

ให้ปล่อยปละละเลยลูกหลานตัวเองไปปกป้องเด็กคนอื่น แล้วหันมาโทษซู่เป่าเนี่ยนะ?

น้ำเสียงของนายหญิงซูแสดงออกชัดเจนว่าไม่เกรงใจอีกต่อไป!

แม่ของเสวี่ยเอ๋อร์หน้าซีดเผือด... แต่แค่นี้ยังไม่หมด คนอื่นในบ้านซูก็ต่างออกมาช่วยกันพูด

ซูอีเฉินพูดเสียงเย็นว่า “คนที่ทำร้ายซู่เป่าคราวก่อน ตอนนี้ยังถูกขังอยู่ในคุกอยู่เลย”

นายท่านซูทำหน้าบึ้ง “ลูกไม่กตัญญูเป็นความผิดของพ่อแม่ ตอนนี้ไม่สั่งสอนให้ดี คอยดูตอนโตเถอะแล้วจะรู้สึก”

ซูอี้เซินพูดเสียงเรียบเฉย “พวกเธอคิดจะทำอะไร? มาเล่นละครตบตาแบบนี้... ไม่อายคนบ้างหรือไง?”

ตระกูลซูมากคนก็มากปาก ลำพังละอองน้ำลายที่พ่นออกมาก็ทำให้คนจมลงไปตายได้

แม่ของเสวี่ยเอ๋อร์เก็บอาการไม่อยู่อีกต่อไป โคนหูแดงเรื่อ

คนตระกูลซูจะบีบคั้นกันมากเกินไปแล้วนะ?!

เธอยอมรับว่าเสวี่ยเอ๋อร์อยากทำตัวเด่นเพื่อให้คนอื่นชอบเธอ แต่สุดท้ายทำพังโดยไม่ทันระวัง

แต่ว่ายังไงเสวี่ยเอ๋อร์ก็ยังเด็ก เจตนาเธอไม่ได้ผิดสักหน่อย แต่การที่พวกเขากัดไม่ปล่อยแบบนี้มันไม่ถูก!

แม่ของเสวี่ยเอ๋อร์ปั้นหน้ายิ้ม “ขอโทษนะคะนายหญิงซู ขอโทษประธานซูด้วย... ทุกคนใจเย็น ๆ ก่อนนะคะ อย่าโมโหเลยค่ะ...”

เสวี่ยเอ๋อร์ที่อยู่ข้าง ๆ ก็น้ำตาไหลพราก ร้องไห้ไปพูดไป “ฮือ ๆ ๆ หนูผิดไปแล้วค่ะ... ไม่ว่ายังไงก็เป็นความผิดของเสวี่ยเอ๋อร์ทั้งนั้น คุณย่าซูอย่าโกรธเลยนะคะ”

เธอสะอื้นไม่กล้าร้องไห้เสียงดัง แล้วยังขอโทษอย่างรู้ประสา

ดูแล้วน่าสงสารมากทีเดียว ทำให้คนทำใจว่าไม่ลง

แต่ในใจของคนตระกูลซูกลับรู้สึกไม่ค่อยพอใจเท่าไหร

ไม่ว่ายังไงนี่หมายความว่าไง?

ขอโทษแล้วยังจะลากซู่เป่าไปเกี่ยวด้วยอีกสินะ?!

และในตอนนี้เองจู่ ๆ ซู่เป่าก็ไปถือเช็งโป้วเลี้ยงมาถ้วยหนึ่ง เดินมาหาเสวี่ยเอ๋อร์อย่างระมัดระวัง

คนตระกูลซูหน้าตาสับสน คิดว่าซู่เป่าใจดีอยากคืนดีกับเสวี่ยเอ๋อร์

คุณนายหลานรู้สึกว่าเธอหาบันใดลงได้แล้ว จึงรีบพูดว่า “โถ ไม่เป็นไรจริง ๆ จ๊ะ ซู่เป่า...”

เสวี่ยเอ๋อร์ก็เช็ดน้ำตา พูดอย่างใจกว้างว่า “ไม่เป็นไรหรอกน้องซู่เป่า...”

พอสิ้นเสียง

เช็งโป้วเลี้ยงชามที่ซู่เป่าถือมาก็ไปคว่ำอยู่บนตัวเสวี่ยเอ๋อร์เสียแล้ว

เชือกแดงที่ข้อมือมีแสงวาบขึ้นมาแวบหนึ่งไม่ทันให้สังเกตุได้ เช็งโป้วเลี้ยงสาดกระเซ็นออกไป สาดเข้าหน้าเสวี่ยเอ๋อร์...

คำพูดของเสวี่ยเอ๋อร์ขาดห้วงไปกลางอากาศ!

ซู่เป่าเริ่มพูดขึ้นมาอย่างมีเหตุผล “นี่ แบบนี้เขาถึงเรียกว่าจงใจ! แบบเมื่อกี้น่ะเขาเรียกว่าไม่ระวัง”

“นี่คือความแตกต่างระหว่าง จงใจ กับ ไม่ระวัง ตอนนี้พี่แยกแยะได้หรือยัง?”

ที่แท้ซู่เป่าก็เก็บคำพูดของนายหญิงซูไปคิด

ดังนั้นจึงคิดว่าจำเป็นต้องอธิบายด้วยตัวเองสักหน่อย

ท่านอาจารย์มักบอกว่า การสอนด้วยการปฏิบัติทำให้คนจำอะไรได้ง่ายกว่าสอนแค่ทฤษฎี!”

เสวี่ยเอ๋อร์งงงวย

เมื่อกี้ตอนที่เธอสาดใส่ตัวเอง เธอสาดโดนแค่ชายกระโปรง ไม่ได้รู้สึกอะไร

แต่ตอนนี้เสื้อผ้าตรงบริเวณหน้าอกเปียกชุ่มไปหมด ยังไม่เคยมีใครกล้าทำแบบนี้กับเธอมาก่อน