ตอนที่ 497
ตอนที่ 497 ขยะ จ้วงมันออกไป!
September 21, 2026
ซู่เป่าพูดอีก “ถ้าคุณน้ารู้สึกแย่จริง ๆ งั้นคุณน้าก็กลับบ้านไปหาพ่อแม่ของคุณน้าเถอะค่ะ ขายรถ ขายบ้าน ยืมเงินกับเพื่อนสนิทมาคืนลุงใหญ่แล้วกัน!”
อู๋ซือฉินร้องไห้โฮ “บ้านฉันไม่มีเงิน ไม่มีบ้าน ไม่มีรถ แล้วฉันก็ไม่มีเพื่อนสนิทให้ยืมเงินด้วย...”
ซู่เป่า “ดูสิคะ คุณน้าก่อเรื่องแล้วยังจะให้คนอื่นคอยเช็ดก้นให้อีกเหรอ”
คำพูดนี้เธอเคยได้ยินท่านอาจารย์พูดลอย ๆ ออกมา ในที่สุดเธอก็มีโอกาสใช้มันสักที
นายหญิงซูทำตาโต เกือบอดใจปิดปากซู่เป่าไม่ได้
ไปเรียนคำพูดนี้มาจากไหนเนี่ย!
แต่ถึงจะหยาบคาย มันก็เป็นเรื่องจริง...
นายหญิงซูขมวดคิ้วพูด “เอาล่ะ...”
อู๋ซือฉินดีใจ นึกว่านายหญิงซูทนดูไม่ได้
กลับได้ยินนายหญิงซูพูดต่อ “ในเมื่อชดใช้ไม่ไหว งั้นก็ทำงานดี ๆ อย่ามาใช้คุณธรรมมามัดคนอื่น ให้คนอื่นยกโทษให้เธอเลย”
เธอเหลือบมองอู๋ซือฉินด้วยความเย็นชา “ทำให้คนอื่นเสียหายหลายแสน เขาไม่ได้ให้เธอชดใช้ก็มีเมตตาถึงที่สุดแล้ว อย่าได้คืบเอาศอก ให้เขาต้องยกโทษให้เธออีกเลย”
นายหญิงซูพูดจบก็มองซูอีเฉิน “นี่เป็นเด็กฝึกงานมาจากไหน เข้ามาได้ยังไง สมองมีปัญหาอย่างนี้ยังจะให้อยู่ฝ่ายบริการลูกค้าอีกเหรอ”
ซูอีเฉินพยักหน้า “ชวีเสี่ยง ให้ฝ่ายบุคคลคิดเงินเดือน ให้เธอออกวันนี้”
พอทุกคนได้ยิน เป็นแบบนี้จริง ๆ ด้วย!
ก็คือจบแบบนี้นี่แหละ...
คราวนี้อู๋ซือฉินร้อนรนแล้วจริง ๆ ซูซื่อสวัสดิการดี ไม่ใช่จะเข้ากันได้ง่าย ๆ นะ
ถ้าออกจากที่นี่แล้ว เธอจะไปหาบริษัทดี ๆ อย่างนี้ได้ที่ไหนอีก
“ประธานซูคะ ฉันผิดไปแล้ว ฉันผิดไปแล้วจริง ๆ ค่ะ!”
อู๋ซือฉินถึงกับคุกเข่าลง คลานไปหาซูอีเฉิน “ฉันคุกเข่ายอมรับผิดกับคุณนะคะ คุณให้อภัยฉันได้ไหมคะ!”
“ฉันรู้ว่าฉันทำนาฬิกาของคุณเสีย ทำให้คุณเสียหายมาก! ฉันถามค่าซ่อมมาแล้ว พวกเขาบอกว่าเจ็ดแปดหมื่น...”
อู๋ซือฉินสะอื้น “คุณให้ฉันอยู่ต่อเถอะนะคะ ฉันจะพยายามทำงานใช้คุณ...จะเอาเงินเดือนคืนคุณทุกเดือน...”
ซู่เป่ารู้สึกเพียงปวดหัว
ทำไมพูดอย่างนี้อีกแล้วล่ะ!
“งั้นลุงใหญ่ของหนูยังต้องให้เงินเดือนคุณน้า ให้เงินเดือนแล้วคุณน้าก็เอามาคืนลุงใหญ่ของหนูอีกที แบบนี้ไม่เท่ากับลุงใหญ่คืนเงินให้ตัวเองเหรอคะ”
ซู่เป่าสับสน “ทำไมพวกผู้ใหญ่ไม่มีเหตุผลกันอย่างนี้อยู่เรื่อยเลยคะ”
อู๋ซือฉินสะอึก ไม่มีคำพูดจะโต้แย้ง “แต่ แต่ฉันทำประโยชน์ให้บริษัทฟรี ๆ นะ...”
คำพูดนี้ คนของฝ่ายบริการลูกค้าทนฟังต่อไปไม่ได้แล้ว
“เธอทำประโยชน์อะไรฮะ? เธอไม่ทำให้วุ่นก็ดีแล้ว!”
“ลูกค้าสามคนที่หัวหน้าให้เธอรับรองคราวก่อน คนหนึ่งโมโหเธอจนเผ่นไปแล้ว อีกคนหัวหน้าเราไปเอาใจด้วยตัวเองตั้งนาน แล้วยังมีอีกคน นั่นไม่สนใจเราไปเลย พอเห็นพวกเรามาก็ไม่พบทั้งนั้น เธอช่วยอะไรฮะ!”
“นั่นสิ เอ่ยปากจะช่วยพวกเราพรินต์เอกสาร พวกเราก็ว่าบอกไม่ต้องแล้ว! แต่เธอก็ยังร้องห่มร้องไห้ว่ามีอคติกับเธอใช่ไหม!”
“ยังมีอีกนะ จะเอาน้ำให้ฉันให้ได้ วันนี้ก็ด้วย คอมพิวเตอร์ฉันถูกเธอทำหน้าจอดับสองครั้งแล้ว! ในนั้นยังมีแผนงานของฉันอีก...เธอชดใช้ไหวไหม!”
“รีบ ๆ ไปเถอะ เห็นเธอแล้วก็หงุดหงิด จะว่าไปก็ไม่เคยทำงานจริงจังสักเรื่อง มีแต่จะทำยุ่ง!”
“ทำยุ่งแล้วยังร้องไห้อีกนะ ยังจะให้ทุกคนไปปลอบ เธอเป็นบรรพบุรุษของพวกเราเหรอ”
อาจเป็นเพราะปกติอัดอั้นมากเกินไป ทุกคนก็เลยระเบิดอารมณ์ออกมาทีเดียว
ต่างตำหนิอู๋ซือฉิน
ซูอีเฉินขี้เกียจจะสนใจเรื่องพวกนี้ จึงอุ้มซู่เป่าหมุนตัวจะไปเสีย
อู๋ซือฉินร้อนรน คลานไปจะกอดต้นขาของซูอีเฉิน
กลับชนกับของแข็งสิ่งหนึ่งดังตึง
อู๋ซือฉินเงยหน้า ตกใจจนนัยน์ตาหดเล็ก ผู้หญิงหน้าซีดขาวเหมือนคนตายตรงหน้ากำลังจ้องเธอเขม็ง
ยกสองมือขึ้น สอดเข้ากับตัวเธอแล้วเดินออกไปข้างนอก
“จ้วง...มันออกไป!” เหยาหลิงเยว่พูดซ้ำ “ขยะ...จ้วง...มันออกไป!”
อู๋ซือฉินตกใจหนัก ร้องไห้โฮด้วยความตกใจหวาดกลัว “ปล่อยฉันนะ ปล่อยฉัน...”