ตอนที่ 532 ตกอยู่ในภวังค์

หยวนหยวนหวาดกลัวจนหน้าซีด เหมือนถูกตรึงไว้จะขยับก็ขยับไม่ได้

ผีสาวที่คลุมศีรษะด้วยผ้าสีแดงค่อยๆเดินเข้ามาใกล้เธอ แล้ววางบนมือบนไหล่ของเธอ

หยวนหยวนรู้สึกถึงความเย็นที่แผ่ไปทั้งตัวจนเหมือนกับว่าหายใจไม่ออก

ช่วยด้วย เธอกำลังจะตายแล้วเหรอ…

หยวนหยวนหวาดกลัวจนร้องไห้ออกมา

“ดูสิ ทีนี้เห็นหรือยัง?”

ผีสาวคว้ามือของเธอมากดที่กระจก

หยวนหยวนมองตามคำแนะนำของเธอไปโดยไม่รู้ตัว

ในกระจก มีชายชุดดำคนหนึ่งกำลังตามหาเด็กคนหนึ่งอย่างใจจดใจจ่อ ในรูปดันเป็นหน้าเธอเสียด้วย!

“ลุงใหญ่กำลังตามหาฉันเหรอ…?” แววตาหยวนหยวนเต็มไปด้วยความสงสัยและสีหน้ามึนงง

“ก็ใช่ไง…” หญิงสาวที่อยู่ด้านหลังตอบ

ภาพในกระจกยังคงดำเนินต่อไป ชายคนหนึ่งกำลังถือรูปภาพตามหาเด็กอยู่ “นี่เป็นหลานสาวของฉัน…เธอสำคัญสำหรับฉันมาก พวกนายรีบไปตามหาให้ฉันเดี๋ยวนี้!”

พวกบอดี้การ์ดพากันออกตามหาเธอให้ทั่ว…

หยวนหยวนเห็นแล้วก็อึ้งไปพักหนึ่ง จากนั้นแววตาของเธอก็ค่อยๆว่างเปล่า

ในเวลานี้เองจู่ๆ ก็มีคนแอบมาเปลี่ยนรูปของเธอเป็นรูปของซู่เป่าแทน จากนั้นก็มีบอดี้การ์ดคนหนึ่งพาซู่เป่ามาที่คฤหาสน์ตระกูลซู

ในกระจกซู่เป่าเผยรอยยิ้มที่ดูถูกเหยียดหยามและหยิ่งผยองให้เธอ หยวนหยวนรู้สึกโมโหขึ้นมาทันที

ลุงใหญ่ตามหาเธอต่างหาก! ซู่เป่านี่หน้าไม่อายมาแย่งตำแหน่งของเธอไป!

ด้วยความโมโหของหยวนหยวน จู่ๆ ภาพในกระจกก็มืดทันที จากนั้นก็มีภาพคฤหาสน์ตระกูลที่หรูหราเหมือนปราสาทเจ้าหญิงมาปรากฏต่อหน้าเธออีกครั้ง

หินขนาดใหญ่และน่าเกลียดก้อนนั้นที่เคยอยู่หน้าอาคารหลักก็หายไปด้วย ส่วนหน้าประตูก็เต็มไปด้วยดอกทานตะวันที่เธอชอบที่สุด

มีเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งกระโดดโลดเต้นจากหน้าประตูคฤหาสน์ไปตามทางหิน เธอสวมชุดเดรสเจ้าหญิงสีชมพูและถือดอกไม้ช่อหนึ่งในมือ พอเห็นว่าเธอเดินมา พี่เลี้ยงและบอดี้การ์ดทั้งสองด้านก็ก้มหัวคำนับให้เธอว่าสวัสดีค่ะคุณหนูหยวนหยวน!

หยวนหยวนที่อยู่หน้ากระจกเบิกตากว้าง เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆที่อยู่ในกระจกคนนั้นดันเป็นเธอเองเหรอ?!

ภาพในกระจก หยวนหยวนเดินเข้าไปในคฤหาสน์ จากนั้นก็มีนายหญิงที่ยิ้มด้วยความใจดีมาทักทายเธอว่า “หยวนหยวนกลับมาแล้วเหรอ หิวหรือเปล่า เดี๋ยวยายไปทำกับข้าวให้กิน”

ซึ่งคนนั้นก็คือนายหญิงซู

นายหญิงซูที่เคยดูถูกเธอในวันนี้กลับกอดเธอด้วยความเอ็นดู และเรียกให้คนรับใช้ของตระกูลซูเอาอาหารมาเสิร์ฟ

คนรับใช้ที่เดินเข้ามาจากข้างนอกไม่ขาดสาย และอาหารทั้งหมดก็วางเต็มโต๊ะอาหารไปหมด

“ยายไม่รู้ว่าหยวนหยวนชอบกินอะไร ก็เลยเตรียมของอร่อยทุกอย่างไว้ให้หยวนหยวนเลย” นายหญิงซูจูงมือเธอเข้าไปที่ห้องอาหาร

“หยวนหยวนอยากกินอะไรก็กินเลยนะ ถ้ากินไม่หมดเราก็ค่อยเททิ้ง!”

หยวนหยวนที่อยู่ในกระจกพูดอย่างเชื่อฟังว่า “คุณยาย กินทิ้งกินขว้างไม่ได้นะคะ พวกเราก็เอาไปให้ขอทานกินก็ได้ แล้วก็พนักงานสุขาภิบาลที่เหน็ดเหนื่อยด้วย”

นายหญิงซูชื่นชมทันทีว่า “หยวนหยวนใจดีจริงๆ!”

ในเวลานี้เองก็มีชายรูปร่างสูงใหญ่และหล่อเหลาคนหนึ่งสวมชุดอัศวินเดินลงมาจากตึก คนนั้นก็คือมู่กุยฝาน

“ลุงใหญ่!” เธอกระโดดเข้าไปกอดเขาอย่างมีความสุข

ลุงใหญ่อุ้มเธอขึ้นมาแล้วพูดว่า “รีบกินข้าวเถอะหยวนหยวน เดี๋ยวกินอิ่มแล้วลุงใหญ่จะพาหนูไปสวนสนุก!”

เปลี่ยนฉากไปตอนที่พวกเขาถึงสวนสวนุกแล้ว

“นี่ลุงใหญ่ลงทุนสร้างสวนสนุกให้หนูโดยเฉพาะเลยนะ หนูชอบหรือเปล่า?” มู่กุยฝานลูบหัวเธออย่างอ่อนโยนแล้วก็พูดเสริมอีกว่า “นี่เป็นสวนสนุกสำหรับหนูคนเดียวเลยนะ ถ้าหนูอยากพาใครมาเล่นด้วยก็พามาได้เลย แต่ถ้าไม่อยากให้ใครมาก็ไลเธอออกไปได้เลย”

เด็กหญิงในกระจกมีความสุขมากๆ จากนั้นก็เดินเข้าไปในสวนสนุกและมองดูแสงสว่างไสวจากม้าหมุนและชิงช้าสวรรค์ในฝัน……

ทั้งหมดนี้เป็นของเธอ!

ไม่เพียงเท่านั้น ลุงใหญ่ยังเล่นกับเธอตลอดทั้งวัน ในสวนสนุกเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะคิกคักของพวกเขา…

ทุกคนรักเธอและเธอก็เป็นเจ้าหญิงที่คนทั้งโลกเอ็นดู ที่โรงเรียนก็มีเพื่อนเยอะแยะ ทุกคนล้วนชมเสื้อผ้าเธอว่าสวยทุกวันและต่างก็แย่งกันจะมาเป็นเพื่อนกับเธอ

ส่วนพี่สาวใจร้ายของเธอก็ไม่กล้ามารังแกเธออีก ก็เลยได้แต่ทำงานบ้านอยู่ที่บ้านทุกวัน พอเห็นเธอก็รีบหมอบลงกับพื้นแล้วตะโกนว่า “สวัสดีค่ะ คุณหนู”

หยวนหยวนที่อยู่หน้ากระจกมองภาพที่อยู่ตรงหน้าอย่างเมามัน จนลืมหญิงสาวที่อยู่ข้างหลังเธอไปแล้ว