ตอนที่ 545 เสียงสั่นๆ ของเด็กน้อย

สวนสนุกอยู่ห่างจากที่พักระยะหนึ่ง แต่ต่างอยู่ในเกาะเดียวกัน จึงไม่ได้ไกลกันมาก

อย่าว่าแต่ยามที่เฝ้าสวนสนุก กระทั่งพนักงานในโรงแรมก็ควรตะหงิดถึงความผิดปกติแล้ว

จี้ฉางกล่าวต่อ “นี่คืออาณาเขตผี”

มู่กุยฝานและซู่เป่าต่างเคยได้ยินคำนี้เป็นครั้งแรก สองพ่อลูกหันไปมองจี้ฉางพร้อมกัน สายตาของพวกเขามองจี้ฉางราวกับเขาเป็นวิกิพีเดีย

<การใช้อาจารย์อย่างถูกวิธี>

“มันคืออาณาเขตอะไรกัน” ทั้งคู่ถามขึ้น

จี้…วิกิพีเดีย…ฉางตอบนิ่งๆ “มนุษย์มีอาณาเขตลมปราณ ผีก็มีอาณาเขตผีเช่นกัน พวกเจ้าสามารถเข้าใจว่ามันเป็นอาณาเขตลมปราณของผี”

มู่กุยฝาน ‘เหมือนจะเข้าใจ แต่ยังเข้าใจไม่หมด’

ซู่เป่า ‘ไม่เข้าใจแม้แต่นิด’ พร้อมกระพริบตามองท่านอาจารย์

ท่านอาจารย์ “……”

“ยกตัวอย่างนะ หนังสือฟิสิกส์ของพี่เหอเวิ่นเจ้าเคยอ่านใช่ไหม บทที่พูดเกี่ยวสนามแม่เหล็กน่ะ เมื่อวางแท่งแม่เหล็กบนผงเหล็ก ผงเหล็กจะวางตัวไปในทิศทางที่เป็นระเบียบ”

“หากแม่เหล็กเล็กสนามแม่เหล็กก็จะเล็ก หากแม่เหล็กใหญ่สนามแม่เหล็กก็จะใหญ่ตาม เหมือนสนามแม่เหล็กขั้วเหนือและขั้วใต้ที่ครอบคลุมทั่วทั้งโลกของเรา”

“พญาผีตรงหน้า แม้เธอจะอายุน้อย แต่ ‘สนามแม่เหล็ก’ ของเธอสามารถครอบคลุมทั่วทั้งสวนสนุก ในอาณาเขตของเธอ คนนอกจะไม่สามารถรับรู้ว่าด้านในเกิดอะไรขึ้นกันแน่”

หากมีคนเข้าไปอยู่ในอาณาเขตนี้ ต่อให้ตายอย่างน่าเวทนา ร้องตะโกนขอความช่วยเหลือ ก็จะไม่มีใครได้ยิน

ซู่เป่าตระหนัก “นี่มันผีบังตานี่นา”

ทฤษฎีเหมือนผีบังตาเป๊ะเลย!

จี้ฉาง “……”

“หากเจ้าจะเข้าใจเช่นนี้ ก็ไม่ผิด… ผีธรรมดาสามารถอาศัยสภาพแวดล้อมธรรมชาติสร้างผีบังตาได้ แต่อาณาเขตของพญาผี ไม่จำเป็นต้องอาศัยสิ่งเหล่านั้น เพียงแค่มันปรากฏตัวอาณาเขตนี้ก็จะเกิดขึ้น”

ซู่เป่า “เข้าใจแล้ว ก็คือผีบังตาที่เจ๋งกว่าเดิม อาจารย์พูดได้ซับซ้อนจัง”

มู่กุยฝานพยักหน้า “เข้าใจแล้ว เหมือนขอบเขตการโจมตีของราชันขุนพล เมื่อเข้าใกล้ขอบเขตนั้น บางทีตัวศัตรูเองยังไม่รู้ตัวเลยว่าตนตายได้อย่างไร นี่น่ะเหรออาณาเขต”

อาจารย์วิกิพีเดีย “……”

ใครก็ได้ ลากนักเรียนยอดแย่สองคนนี้ออกไป ประหารยิงเป้าห้านาที!

ระหว่างคุย รถไฟเหาะก็วิ่งผ่านอีกครั้ง

ครั้งนี้ บนรถไฟเหาะที่เคยว่างเปล่ามาก่อน มีร่างของเด็กสาวนั่งอยู่

เธอกอดตุ๊กตาไว้ในอ้อมกอด หันหัวกลับมา 360 องศา ดวงตาจดจ้องมาที่ซู่เป่าและมู่กุยฝาน

มู่กุยฝานพูดเสียงต่ำ “หากทั้งสวนสนุกเป็นอาณาเขตของเธอ แล้วพนักงานในสวนสนุกล่ะ”

เมื่อครู่พวกเขาผ่านป้อมยาม ด้านในไม่มีคนอยู่แม้แต่นิด

สวนสนุกแบ่งเป็นเหนือใต้ตะวันออกและตกทั้งหมดสี่ทิศ ทุกๆ ทิศจะมีป้อมยาม หนึ่งป้อมจะมียามอยู่เวรสองคน

หมายความว่าสวนสนุกในตอนกลางคืน ควรมียามทั้งหมดแปดคน

จู่ๆ ซู่เป่าก็ยกมือ ชี้ไปทางไกล “อยู่ที่นั่น”

มู่กุยฝานมองไปอย่างตั้งใจ

ตรงจุดที่สูงที่สุดของรางรถไฟเหาะ มีเชือกแขวนอยู่สองเส้น

ใต้เชือก มีคนสองคนแขวนอยู่…

ภายใต้ความมืด เงาร่างของพวกเขาทั้งสองโคลงเคลงไปตามลม มือทั้งสองและหัวต่างทิ้งดิ่งลง พิลึกอย่างน่าประหลาด…

“รีบไปเร็ว!” ซู่เป่าวิ่งพุ่งขึ้นไป “พวกเขายังไม่ตาย”

สวนสนุกที่คุณลุงใหญ่เพิ่งสร้างขึ้นมา จะมีคนตายไม่ได้เด็ดขาด!

มู่กุยฝานให้ความร่วมมืออย่างรู้ใจ วิ่งไปทางห้องควบคุมอย่างรวดเร็ว “พ่อจะไปควบคุมรถไฟเหาะอีกคันหนึ่ง ให้รถหยุดเมื่อถึงจุดสูงสุด ลูกปล่อยพวกเขาลงมานะ!”

ซู่เป่าวิ่งไปด้านหน้าสองก้าว จากนั้นหยุดถามกระทันหัน “แน่ใจนะ คุณพ่อ”

เธอมองไปทางห้องควบคุมที่มืดสนิทและไม่มีแสงไฟแม้แต่นิด

มู่กุยฝาน “……”

ตอนแรกก็แน่ใจหรอก

พอซู่เป่าถามแบบนี้…

จู่ๆ เขาก็คิดถึงภาพสยองขวัญที่ตนกำลังควบคุมรถไฟเหาะ แล้วมีตุ๊กตาตัวหนึ่งโผล่มาบนหัวเขา

“ซู่เป่า…ขอยันต์สองใบ” มู่กุยฝานพูดอย่างมั่นใจ และไม่รู้สึกน่าอายแม้แต่นิด