ตอนที่ 579 รับเงินแต่ไม่ทำอะไร เขาไม่มีจรรยาบรรณในวิชาชีพ!

ศาสนิกชนและนักท่องเที่ยวที่ถูกซูอวิ๋นเจาขวางไว้ด้านนอกต่างดูหวาดกลัว บางคนพูดอมิตตาพุทธ และบางคนก็ตะโกนว่าโอ้แม่เจ้า

โชคดีที่พวกเขาไม่เข้าไป!

ไม่อย่างนั้นล่ะก็ ตอนนี้ก็คงอยู่ภายใต้ความกดดันไม่ใช่เหรอ

ทุบตายก็ไม่แน่นอน!

เหล่าพระภิกษุต่างสับสนและงงงัน

เจ้าอาวาสตกตะลึง มึนงงในหัว

ไม่สิ วิหารและพระพุทธรูปถูกซ่อมแซมใหม่ทั้งหมดในปีนี้!

ได้รับการซ่อมแซมใหม่จริง ๆ โต๊ะเก้าอี้คอนกรีตเสริมเหล็กถูกเปลี่ยนใหม่!

วิหารได้รับการตรวจซ่อมแซมและบำรุงรักษา เป็นไปไม่ได้เลยที่จะถล่มลงมา!

ภิกษุน้อยตะโกน “โยมนั่นเอง! โยมทำลายวิหารและพระพุทธรูป!”

เขามองไปที่ซู่เป่าแล้วรู้สึกว่าซู่เป่าน่าสงสัยที่สุด ทำไมวิหารที่ไม่เคยถล่มเลยจะต้องมาถล่มตอนเธอมา

เหล่านักท่องเที่ยวต่างก็พูดอะไรกันไม่ออก

“แค่เด็กคนเดียวจะพังพระพุทธรูปองค์ใหญ่ขนาดนี้และทั้งวิหารได้ยังไง พูดแบบนี้มันจะไม่ด่วนสรุปไปหน่อยเหรอ”

“ใช่ เด็กคนนี้อายุแค่สี่ห้าขวบเท่านั้น ตัวนุ่มนิ่มแบบนี้ยกเก้าอี้ยังไม่ขึ้นเลย จะทำลายห้องโถงใหญ่ของวัดนี้ได้ยังไง”

“นี่มันถล่มทั้งห้องโถงใหญ่เลยนะ! ไม่ใช่ธูปหรือตะเกียงน้ำมันนะที่ถูกทุบพัง มันเกินไปหรือเปล่าที่จะบอกว่าเด็กเป็นคนทำ...”

“ตอนที่เข้ามาแรก ๆ ก็เลื่อมใสอยู่หรอกนะ แต่จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าที่นี่...ไม่ได้สูงส่งอย่างที่คิด!”

“ใช่ ๆ เป็นภิกษุท่องอมิตตาพุทธอยู่เต็มปาก พอเกิดเรื่องก็กล่าวหาเด็กอายุสามขวบ นี่เหรอที่พูดอย่างดิบดีว่าจะโปรดเหล่าสรรพสัตว์ด้วยความเมตตา”

ภิกษุน้อยเลือดขึ้นหน้า

เจ้าอาวาสตำหนิหน้านิ่ง “จื้อชิ่ง! กลับไปทบทวนตัวเอง!”

ภิกษุน้อยประสานมือ ท่องอมิตตาพุทธรวดเดียวแล้วจากไปอย่างไม่เต็มใจ

เจ้าอาวาส “โยมทุกคนต้องมาเจอเรื่องน่าอาย จื้อชิ่งเพิ่งมาเป็นภิกษุได้ไม่นานและยังฝึกตนได้ไม่ดีพอ ตอนนี้เขาได้ละเมิดวจีกรรมและข้อห้าม ถือเป็นบาปมหันต์!”

ซูอวิ๋นเจายิ้มและถาม “โชคดีที่นักท่องเที่ยวไม่เข้าไป ที่ผมห้ามไว้น่ะถูกแล้ว ท่านเจ้าอาวาสคิดเห็นอย่างไร”

เหล่าภิกษุทั้งหมดที่เพิ่งสั่งสอนซูอวิ๋นเจาไปเลือดขึ้นหน้าและพูดไม่ออก

เจ้าอาวาสรู้สึกทุกข์ใจจนไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้

พระพุทธรูปและวิหารดี ๆ จะมาพังเอาง่าย ๆ แบบนี้คงเป็นไปไม่ได้ มันต้องมีเหตุผลอะไรอยู่แน่ ๆ

แต่เด็กหญิงตัวเล็กตรงหน้าที่ดูนุ่มนิ่มคนนี้จะทำอะไรแบบนั้นได้ยังไงไหว หากไม่ตั้งใจเดินก็กลัวว่าจะเหยียบเท้าเธอเข้า

เป็นไปไม่ได้ที่เด็กจะเป็นคนทำ!

หรือว่าทำเรื่องผิดไว้มากจริง ๆ พระพุทธเจ้าจึงแสดงอิทธิฤทธิ์และโกรธเกรี้ยว

นี่เป็นคำเตือนสำหรับพวกเขาใช่ไหม

เจ้าอาวาสนับลูกประคำในมือไม่หยุด นิ้วสั่นเล็กน้อย และท่องอมิตตาพุทธต่อไปเรื่อย ๆ

เขาหรี่ตาลงแล้วพูดว่า “ซาบซึ้งใจมากโยม! โยมจะต้องเป็นคนของพระพุทธเจ้า พระพุทธเจ้าของเราทรงเมตตา ส่งสัญญาณเตือน และช่วยชีวิตสรรพสัตว์ทั้งหลาย อมิตตาพุทธ!”

ซูอวิ๋นเจาหัวเราะเยาะ หมายความว่าพระพุทธเจ้าของพวกเขาปรากฏตัวและเตือนเขา ถึงได้ไม่เกิดโศกนาฏกรรมขึ้นใช่ไหม

ในเวลาแบบนี้ก็ยังไม่ลืมที่จะพูดเอาดีเข้าตัว

……เจ้าเล่ห์

ซูอวิ๋นเจาไม่เคยสนใจเรื่องพระพุทธศาสนาเลย และตอนนี้เขาก็ยิ่งรู้สึกเฉยเมยมากขึ้น

ถึงเขาจะไม่เชื่อเรื่องพระพุทธศาสนาแต่เขาก็ไม่ได้ดูหมิ่น เขายังยึดถือแนวคิดที่ว่าทุกความเชื่อควรค่าแก่การเคารพ

แต่ตอนนี้วัดชักจะใช้อำนาจบาตรใหญ่ ที่ไหนมีวัดที่นั่นก็ย่อมมีควันธูปเทียน หลังจากที่ขึ้นไปแล้วก็ต้อง 'บริจาค' ค่าน้ำมันไม่มากก็น้อย

จุดชมวิวแต่ละที่ทั่วประเทศ ทั้งวัดเล็กวัดใหญ่ มีชื่อและไม่มีชื่อต่างก็เริ่มทำการตลาด ธุรกิจก็ขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ

ปฏิเสธไม่ได้ว่าโลกนี้มีพระภิกษุอยู่จริง

แต่ซูอวิ๋นเจากล้าพูดเลยว่ามากกว่า 90% ของวัดที่เห็นในประเทศไม่ใช่วัด แต่เป็นเพียงธุรกิจธุรกิจหนึ่งเท่านั้น

ผู้มีจิตศรัทธามาที่นี่เพื่อแสวงหาการดับทุกข์และการปลอบประโลมทางจิตใจซึ่งหลอกตัวเอง ในเมื่อธาตุดินน้ำลมไฟต่างเป็นสิ่งที่ว่างเปล่าทั้งสิ้น พวกเขาจึงขอความมั่งคั่ง ความสงบสุข และอายุยืนยาว

โดยหลักแล้วมันขัดแย้งกัน

เหล่าพระภิกษุทำธุรกิจนี้เพื่อผู้มีจิตศรัทธา และมอบการปลอบประโลมทางจิตใจ เป็นความปรารถนาร่วมกัน หนึ่งคนเต็มใจที่จะให้ หนึ่งคนเต็มใจที่จะรับ

เมื่อคิดถึงเหตุผลนี้แล้ว ซูอวิ๋นเจาก็ส่ายหัวและไม่มีความรู้สึกที่ดีต่อวัดฉือเอ๋อตรงหน้าเขาอีกต่อไป

แม้ว่าจะเป็นซู่เป่าของพวกเขาที่สร้างความเสียหายให้กับวิหารวัด แต่วัดฉือเอ๋อก็สามารถให้คนหลายล้านคนในหนึ่งปีซ่อมแซมพระพุทธรูปได้ ซึ่งก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร

ถึงพวกเขาจะถูกเอาเปรียบ ตระกูลซูก็จะไม่เสียเงินสักบาทแม้ว่าพวกเขาจะมีเงินก็ตาม