ตอนที่ 58 แอบกินลูกอม

ซู่เป่ามองซืออี้หรันอย่างสงสัย

ท่าเดินของพี่ชายคนนี้ดูแปลกเป็นอย่างมาก หลังจากนั่งลงก็ทำท่าทางเคร่งขรึม มองตรงไปข้างหน้าอย่างแน่วแน่

ซู่เป่าส่ายหน้า “นี่ กลายเป็นผู้ใหญ่ตั้งแต่อายุยังน้อยเลยเหรอ!”

ช่วงนี้มักมีคนบอกประจำว่าเธอ ‘อายุยังน้อย’ ก็ยังไงๆ ซู่เป่าจึงหยิบยกมาใช้ในทันที

ซืออี้หรัน “…”

เขาเม้มปาก ทันใดนั้นก็แบมือ “ให้เธอ”

ซู่เป่าก้มหน้ามอง ไม่นึกเลยว่าจะเห็นลูกอมผลไม้เม็ดหนึ่งอยู่ในฝ่ามือของเขาอยู่นิ่งๆ...

กระดาษแก้วใสห่อลูกอมที่มองทะลุได้ เผยให้เห็นลูกอมผลไม้สีชมพูด้านใน ดูเหมือนจะเป็นรสสตรอว์เบอร์รี

ซู่เป่าถามขึ้นว่า “ให้หนูเหรอ”

ซืออี้หรันพยักหน้า

ซู่เป่าคิด แล้วถามอีกว่า “มีเม็ดเดียวเหรอ ให้หนูโดยเฉพาะเหรอ”

เจ้าเด็กน้อยคิดว่าตัวถามให้ชัดเจนหน่อยก็ดี

เธอกับพี่อี้หรันเป็นเด็กกันอยู่สองคน ลูกอมมีเพียงเม็ดเดียว ไม่พอให้แบ่ง

ถ้าเธอกินไป จู่ๆ พี่อี้หรันร้องไห้โฮขึ้นมาจะทำยังไง

ซืออี้หรันเบือนศีรษะ ใบหน้าน้อยๆ เต็มไปด้วยความเย็นชา

เขาพูดชืดๆ ว่า “เปล่าหรอก เมื่อกี้ลวดหยิบมาตรงประตูน่ะ”

ซู่เป่าอ๋อขึ้นมาทีหนึ่ง เมื่อแน่ใจว่าซืออี้หรันไม่กิน จึงเอื้อมมือไปคว้าลูกอมผลไม้ขึ้นมา

การกระทำของเธอรวดเร็ว มิหนำซ้ำยังมองข้างๆ ทีหนึ่งอีกด้วย

ลุงใหญ่กับคุณอาซือกำลังพูดคุยกันอยู่

อาศัยจังหวะที่ผู้ใหญ่ไม่สนใจ เสี่ยวซู่เป่ารีบแกะห่อลูกอมออก จากนั้นโยนเข้าไปในปากอย่างรวดเร็ว

จากนั้นนั่งตัวตรง มือน้อยๆ วางไว้บนเข่า มองตรงไปข้างหน้าอย่างแน่วแน่

ซืออี้หรัน “…”

เขาก้มมองฝ่ามือของตัวเอง

เมื่อกี้ตอนที่ซู่เป่าคว้าลูกอมไปอย่างรวดเร็ว นิ้วคว้าถูกฝ่ามือของเขา

รู้สึกราวกับท่าทางของเต่าที่บ้านเขากำลังเกาอยู่ในฝ่ามือของเขาอย่างนั้น...

“อร่อยไหม” เขาถามขึ้น

ซู่เป่าพยักหน้า “อร่อยมาก! ชู่...อย่าพูดเยอะ”

ถ้าลุงใหญ่รู้เข้า คงไม่ให้เธอกินแน่

ซืออี้หรันมองตรงไปข้างหน้า เงียบไปชั่วครู่ จากนั้นก็อดไม่ได้ที่จะถามอย่างกระซิบกระซาบว่า “เธอกลัวลุงใหญ่ของเธอเหรอ”

ซู่เป่ากัดลูกอมผลไม้พลางพูดพึมพำว่า “ก็ไม่เชิงกลัวหรอก...แค่ฟันของหนูหักไปซี่หนึ่ง พวกลุงใหญ่กับคุณยายเขาเลยไม่อนุญาตให้หนูกินลูกอม”

ซืออี้หรัน “งั้นก็อย่ากิน”

ถ้ารู้ว่าเป็นแบบนี้ตั้งนานแล้ว เขาก็ไม่ควรหยิบลูกอมให้เธอเลย

ซู่เป่ารีบอุดปากไว้ “เข้าปากซู่เป่าแล้ว ก็ไม่มีวันคายออกมาหรอก”

ซืออี้หรันแสยะยิ้มมุมปากทีหนึ่งแล้วพูดขึ้นว่า “ใช่ไม่มีเหตุผลให้ต้องคายออก”

คายออกมาอะไรกันล่ะ...

ซู่เป่าพยักหน้า “อืมๆ ! เข้าปากซู่เป่าแล้วก็ไม่มีเหตุผลให้ต้องคายออก! ลูกอมหวานมากๆ ซู่เป่าชอบลูกอมที่สุดเลย”

ฉะนั้นจะให้เธอคายออกมาเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้อย่างแน่นอน

ถ้าถูกพบเข้า ต่อให้ต้องกลืนก็จะกลืนลงไป

ซืออี้หรันเหล่ตามองเธอทีหนึ่ง

เห็นเพียงแต่ใบหน้ากลมป๊อกของซู่เป่า ท่าทางแอบกินลูกอมราวกับกระต่ายน้อยแอบกินแครอทอย่างนั้น

อมลูกอมไว้ในปาก ปากน้อยๆ เบะขึ้นมา ทำแก้มป่องๆ สองข้างเผยให้เห็นบนใบหน้าอย่างเป็นธรรมชาติ น่ารักเป็นอย่างมาก

ซืออี้หรันชักสายตากลับในทันใด

“วันนั้นขอบคุณเธอด้วยนะ” ใบหน้าน้อยๆ แสนเคร่งขรึมของเขา มองไปข้างหน้า

ซู่เป่ากำลังตั้งใจกินลูกอมอยู่ สัมผัสได้ถึงรสหวานที่กระจายไปทั่วทั้งปาก ทันใดนั้นก็ได้ยินซืออี้หรันพูดขอบคุณ จึงอึ้งไปชั่วขณะ

“ห๊ะ”

ซืออี้หรันไม่ได้พูดต่อ บนโพเดียม พิธีกรกำลังพูดบลาๆๆ ยกใหญ่