ตอนที่ 612 กำลังจะหมดอายุขัย

มือข้างหนึ่งของคนพายเรือดักชายชราเอาไว้ พยายามพายเรือเข้าไปทางด้านนั้น เมื่อครู่ชายชรายังกระดุกกระดิกอยู่ แต่ตอนนี้กลับไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย

เขาถึงขั้นคิดว่าชายชราเป็นอะไรไปแล้ว เมื่อเขาหันหน้าไปมองกลับเห็นชายชราดูอึ้ง สีหน้าราวกับตายไปแล้ว คนพายเรือตกใจจนกระโดด

“พี่ชายปล่อยวางเถอะนะ ก็แค่ร่มคันหนึ่ง...”

ชายชราสะอื้น “นั่นไม่ใช่ร่มธรรมดา”

คนพายเรือทั้งปวดใจและจนปัญญา จากนั้นก็พูดขึ้นว่า “เพราะงั้นตอนขึ้นเรือผมถึงได้บอกให้คุณหุบร่มไง...”

ชายชราน้ำตาคลอ พูดกระซิบ “หุบร่มก็ไม่เห็นเธอน่ะสิ...”

ถ้าอยู่ด้วยกันไม่ได้ งั้นก็ฝังเขาในทะเลสาบเอ๋อร์ไห่แห่งนี้ไปเช่นเดียวกัน

ถ้าตายเร็วหน่อย จะได้ตามไปใช่ไหม จะตามรอยเธอบนทางน้ำพุเหลืองทันใช่ไหม

คนพายเรือไม่รู้ว่าเขากำลังพูดอะไร

ไม่ง่ายเลยกว่าจะคว้าเรือเอาไว้ได้ แต่กลับไม่กล้าขึ้นไป ไม่มีใครกดเรือเอาไว้ หากพยายามปีนขึ้นเรือมีแต่จะทำให้เรือคว่ำ

เกาะเรือเอาไว้ยังกลับถึงฝั่งได้อย่างช้าๆ ถ้าเรือล่ม คนพายเรือรู้สึกว่าตัวเองไม่มีกำลังพอที่จะพาชายชราว่ายกลับไปด้วย

“พี่ชาย จับเรือไว้นะ ผมจะดันเรือ เราจะกลับขึ้นฝั่งกัน อดทนไว้นะครับ!”

คนพายเรือพาดมือของเขาเอาไว้บนเรือ เขาไม่วางใจยังหยิบอะไรบางอย่างมามัดมือของเขาเอาไว้ด้วย

จากนั้นก็ว่ายไปท้ายเรือ ดันเรือไปข้างหน้า

ในขณะนี้เอง เขากลับได้ยินเสียงชายชราพูดขึ้นว่า “น้องชาย ขอบคุณนายมากนะ ขอบคุณมากจริงๆ”

คนพายเรือออกแรงดันเรืออย่างลำบาก หอบแฮกเสียงหนึ่งแล้วพูดขึ้นว่า “ขอบคุณอะไรกันครับ...พี่ชาย กลับไปอย่าทำอะไรโง่ๆ แบบนั้นอีกนะ”

“ร่มดำคันนั้นหรืออะไรก็ตามที่พิเศษกับคุณ แต่จะเป็นของที่พิเศษแค่ไหนก็ไม่สำคัญเท่าชีวิต คุณว่าไหม!”

“ครั้งนี้เรานับว่ามีมิตรภาพเป็นตายต่อกันแล้วนะ รอกลับไปแล้ว ผมจะชวนคุณกลับไปดื่มเหล้าที่บ้าน แล้วเราไปเดินเล่นที่เมืองโบราณด้วยกัน”

“เมืองโบราณมีร่มที่เป็นเอกลักษณ์มากมาย ถึงเวลานั้นผมจะซื้อร่มให้คุณเอง!”

“พี่ชาย?”

คนพายเรือพูดไปสองสามประโยคแต่ไม่เห็นชายชราตอบ ในใจเขาตึงเครียด จึงรีบว่ายกลับมาดูที่เรือ

ปรากฏว่าชายชราปลดของที่มัดมือของเขาเอาไว้ไปตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ เขาจมลงไปในทะเลสาบ!

“พี่ชาย!” คนพายเรือตกใจจนหนังตากระตุกอยู่ตลอด จากนั้นก็รีบหาบริเวณใกล้ๆ ด้วยความร้อนใจ

“พี่ชาย!”

ผิวน้ำที่ส่องแสงเปล่งประกาย ไร้คนตอบกลับ...

ในขณะที่คนพายเรือตามหาอยู่บนผิวน้ำไปทั่วอย่างกระวนกระวายใจเป็นอย่างมาก

ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงบุ๋งๆ แว่วมา ชายหนุ่มสีหน้าเย็นชาคนหนึ่งมุดขึ้นมาจากใต้น้ำ บนไหล่ยังแบกอะไรบางอย่างเอาไว้ด้วย...

นั่นก็คือชายชรา!

ที่แท้ซู่เป่าเห็นตั้งแต่ตอนที่ลมพัดร่มดำลอยไปแล้ว ตอนนั้นเธอร้อนใจเป็นอย่างมาก เธอเขวี้ยงน้ำเต้าวิญญาณและผีในน้ำเต้าวิญญาณออกไปโดยไม่พูดไม่จา

น้าสาวขี้เหร่ที่มองไม่เห็นพระอาทิตย์ลอยกลับมาเสียงดังฟิ้ว ผีสาวชุดแต่งงานกับกระดิ่งน้อยนับเป็นวิญญาณพยาบาท ไม่สามารถออกมาเดินภายใต้แสงอาทิตย์ได้ จึงรีบตามกลับมา

ผีหลายใจกับผีขี้ขลาดมุ่งหน้าไปเป็นตนแรก ลอยไปที่ร่มดำคันนั้นอย่างรวดเร็ว

ดวงตาทั้งสองของผีขี้ขลาดดุเดือด เล็งจะโยนห่าวชุ่ยเหลียนที่วิญญาณแตกสลายเข้าไปในน้ำเต้าวิญญาณ

ผีหลายใจเอ่ย “สุดยอดๆๆ เท่จนอึ้งไปเลย น้องชายลองพิจารณาพี่สาวดูไหม”

ผีขี้ขลาดพูดขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ “ไสหัวไป”