ตอนที่ 64 ไปเข้าเรียนกับพี่

ซู่เป่ากำลังรออยู่ข้างนอกอย่างอดทน

ทันใดนั้นก็มีเสียงประตูเปิดแก๊กดังขึ้น ร่างหนึ่งพุ่งออกมาฟิ้ว มิหนำซ้ำยังเผยให้เห็นก้นซีกหนึ่ง...

ซู่เป่า ∑(°Д°；

เห็นซูเหอเวิ่นทำสีหน้าตกใจกลัว เธอเองก็ตามเข้าไปอย่างลุกลี้ลุกลน

การตามครั้งนี้ ซูเหอเวิ่นที่ไม่กล้าหันหลังไปยิ่งขวัญหนีดีฝ่อ

วิ่งเข้าไปในห้องหนังสือพลางร้องเรียกตะโกนเสียงดัง “พ่อครับๆๆ! ช่วยด้วย”

พอคุณท่านซูกับนายหญิงซูได้ยินเสียง ก็รีบออกมาแล้วถามขึ้นว่า “มีอะไรเหรอ”

ทางเดินชั้นสอง เด็กสองคนกำลังวิ่งอุตลุตกันอย่างดุเดือด

เขาวิ่ง เธอตาม...

ถึงซูเหอเวิ่นติดปีกก็หนีไม่รอด

ซูอีเฉินเพิ่งออกมาจากห้องหนังสือ ก็เห็นซูเหอเวิ่นดึงกางเกงขึ้นพลางวิ่งไปด้วย และซู่เป่าที่วิ่งตามอยู่ด้านหลัง

“เป็นอะไรเหรอ” เขารับซูเหอเวิ่นที่กระโจนเข้ามาในอ้อมแขนของตัวเอง

ทันใดนั้นได้กลิ่นประหลาด

ซูอีเฉิน “…”

นี่คือ เข้าห้องน้ำแล้วยังไม่ได้เช็ดก้นเหรอ

ซูเหอเวิ่นตกใจผีจนสติเตลิด “มีผี...!”

ซู่เป่าตามขึ้นมาอย่างกระหืดหระหอบ พูดขึ้นว่า “พี่ ไม่มีผีซะหน่อย!”

เธอเป็นคน ไม่ใช่ผี!

ทำไมพี่ต้องวิ่งอีท่านี้ด้วย

ซู่เป่าหันกลับไปอย่างสงสัย น้าสาวขี้เหร่ต่างหากที่เป็นผี แต่ในสถานการณ์ปกติคนจะมองไม่เห็นน้าสาวขี้เหร่

ผีสาวลอยอยู่ข้างหลัง บนใบหน้ามีความสงสัยเช่นกัน

อะไรกัน นายมองเห็นฉันเหรอ แล้วตอนนี้นายยังมองเห็นฉันหรือเปล่า

ผีสาวขยับเข้าไปใกล้ซูเหอเวิ่น แต่กลับพบว่าสายตาของเขายังคงมองไปทางข้างหลัง

“ตรงนี้มองไม่เห็น...”

จี้ฉางหรี่ตา

เรื่องนี้ ยิ่งมีความผิดปกติ

ซู่เป่าฝันเห็นผีนายหญิงคนนั้นก่อน

แล้วซูเหอเวิ่นก็มาเห็นผีสาวอย่างอธิบายไม่ได้

จี้ฉางก้มหน้า มองซู่เป่า

ทางนี้ซูอีเฉินตบไหล่น้อยๆ ของซูเหอเวิ่น แล้วพูดขึ้นว่า “ไม่มีผีหรอก เป็นซู่เป่าต่างหาก”

ซูเหอเวิ่นหันกลับไปอย่างสั่นเครือ เห็นซู่เป่ายืนอยู่ข้างหลังอย่างทีคิดไว้จริงๆ

ข้างหลังซู่เป่าคือคุณปู่คุณย่าที่ตามออกมาเมื่อครู่ และซูเหอเหวินที่ชะโงกหน้าออกมาจากห้องของตัวเอง

นอกจากนี้แล้วก็ไม่มีใครเลย

ลมจางๆ พัดโชยไป ซูเหอเวิ่นรู้สึกว่าที่ก้นเย็นนิดหน่อย

ซู่เป่ารีบเอามือปิดตาแล้วพูดขึ้นว่า “พี่วิ่งออกมาทั้งที่ไม่ได้ใส่กางเกงได้ยังไงเนี่ย”

ซูเหอเวิ่น “…”

เขารีบดึงกางเกงขึ้นมา แต่รู้สึกไม่ดีเลย

ตัวเองโตมาขนาดนี้ยังไม่เคยขายหน้าเท่านี้มาก่อน!

เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังไม่ได้เช็ดก้น ซู่เหอเวิ่นก็อยากรีบไปอาบน้ำเสียทันที แต่เมื่อนึกถึงภาพเมื่อครู่แล้ว...

เขากัดฟันพูดขึ้นว่า “เมื่อกี้ผมเห็น...ผีสาวที่ขี้เหร่มากๆ ตนหนึ่งจริงๆ นะครับ”

ผีสาวที่กำลังจะพูดขึ้นรู้สึกถึงการโจมตีแสนจุดโดยพลัน

เธอขี้เหร่ขนาดนี้จริงๆ เหรอ

สงสัยในชีวิตของผี!

จี้ฉางถามขึ้นว่า “เกิดอะไรขึ้นหรือ”

ผีสาวส่ายหน้า “ฉันไม่รู้ พอเข้าไปถึงก็เห็นเขากำลังปลดทุกข์อยู่ จากนั้นพอเงยหน้าขึ้นมาก็สบตากัน”

เมื่อเกิดเรื่องขึ้นจนคนตระกูลซูทั้งตกใจและประหลาดใจ ซูอีเฉินพูดขึ้นว่า “เหอเวิ่น ไปอาบน้ำก่อนเถอะ”

สันหลังของซูเหอเวิ่นสั่นระรัว...

ซู่เป่าถามขึ้น “พี่กลัวใช่ไหม ถ้าพี่กลัวละก็...”

เธอยังพูดไม่ทันจบ ซูเหอเวิ่นก็หึขึ้นมาเสียงหนึ่ง กดฟันพูดว่า “ใครกลัวกัน”

พูดจบก็เดินเข้าห้องไปอย่างทื่อๆ

ซูอีเฉินขมวดคิ้วแล้วพูดขึ้นว่า “ซู่เป่า กลับห้องไปกับคุณยายก่อนนะ”

พูดจบก็ย่างเท้าตามไป กลับห้องไปเป็นเพื่อนซูเหอเวิ่น

จี้ฉางเลิกคิ้ว ในตาเผยให้เห็นความไม่เข้าใจ

ตกลงซูเหอเวิ่นเห็นผีสาวได้ยังไง

ทันใดนั้นเขาก็พูดขึ้นว่า “หลี่เหมยเจ้าลองเข้าไปดูอีกทีสิ”

ซู่เป่าจ้องจี้ฉาง “อาจารย์อย่าคิดไม่ดีนะ”

จี้ฉาง “…”

ซู่เป่ามองเงาภาพข้างหลังของซูเหอเวิ่นที่จากไป แล้วมองมือน้อยๆ ของตัวเอง

เมื่อครู่เธอไม่ได้ทำพลาดขั้นตอนอะไรใช่ไหม

อืม น่าจะไม่มี

ไม่มีอยู่แล้ว

ในห้อง