ตอนที่ 668 ความวุ่นวายระยะสั้นของโลกนิยายกับโลกแห่งความเป็นจริง

เมื่อซู่เป่าเห็นโลกนั้นแล้ว

เธอตกใจมากจึงตัดสินใจออกมา ตอนนี้ยังไม่เข้าใจว่ามันคืออะไร จึงคิดอยากจะดูอีกรอบ

แต่ว่าทำไมเธอถึงหาโลกที่เพิ่งดูไปนั้นไม่เจอซะแล้ว...

ซูจื่อซีถามขึ้นอย่างรีบร้อน “เป็นอะไรน้องสาว พู่กันชี้ชะตาว่ายังไงบ้าง？”

ซู่เป่ายังคงสงสัยพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาว่า “เมื่อกี้หนูเห็นมีคนกำลังตอกบัตร...มีคนจำนวนมากมายที่พากันไปตอกบัตร”

ซูจื่อซี “？”

ตอกบัตรอะไร

เธอเห็นคนจำนวนมาก คือมนุษย์เงินเดือนที่กำลังตอกบัตรเข้างานเหรอ？

เขาไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร ซู่เป่าถึงได้เงียบลงอย่างหน้าตาเศร้าหมอง

ซู่เป่าเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าคือเรื่องอะไร

เธอเห็นโลกนั้นอย่างไม่คาดคิด มันคล้ายกับเป็นภาพลวงตาที่ไม่สามารถจะสัมผัสแตะต้องได้

คราวนี้เธอทำให้จี้ฉางถึงกับเกิดความสับสนขึ้นมาและเอ่ยปากถามว่า “ซู่เป่า เป็นอะไรหรือ？”

ซู่เป่ายังคงส่ายหน้าเช่นเดิม

ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เธอมีความรู้สึกบางอย่างที่พูดออกมาไม่ได้ ไม่สามารถพูดอะไรได้เลย

ซู่เป่าเก็บพู่กันชี้ชะตาไว้จากนั้นก็ลุกขึ้นพูดว่า “หนูหิวแล้ว...พี่จื่อซี พวกเราลงไปกินข้าวกันเถอะ！”

“อาจารย์ ไปแล้วนะ！”

ซูจื่อซี “？”

จี้ฉาง “？”

จนเมื่อซู่เป่าเดินออกจากประตู ซูจื่อซีถึงจะเอ่ยปากพูดขึ้นว่า “เออ ออ ก็ดี”

ซู่เป่าลงมาชั้นล่าง ก็เห็นลุงใหญ่กลับมาพอดี

ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไร จู่ๆเธอก็นึกถึงเสียงเอะอะโวยวายที่เพิ่งได้ยินมาเมื่อกี้

พวกเขาพูดว่า ไม่ควรเอาเงินให้ลุงจาง...

ซู่เป่าเดินมาข้างหน้า จากนั้นก็กอดขาของซูอีเฉินเอาไว้

ซูอีเฉินกำลังจะอุ้มซู่เป่าขึ้นมา เหยาหลิงเยว่ก็เดินเข้ามาข้างหน้าพร้อมกับอุ้มซู่เป่าโยนขึ้น...และกอดไว้ในอ้อมอกของเธอ

“ซู่เป่า…ของฉัน！” เธอพูดอย่างดีอกดีใจ

ซูอีเฉินก็เดินตามเธอไป และสังเกตเห็นว่าซู่เป่ามีท่าทางแปลกๆ ถ้าเป็นเมื่อก่อนตอนที่เหยาหลิงเยว่อุ้มเธอขึ้นมาแบบนี้ เธอก็จะหัวเราะอย่างร่าเริงแจ่มใจ

เขาเอ่ยปากถาม “ซู่เป่า เป็นอะไรหรือเปล่า？”

ซู่เป่าคิดอยู่สักพักก่อนจะพูดว่า “ลุงใหญ่ มีคนด่าคุณพ่อว่าเป็นคนดีที่ซื่อบื้อ”

มู่กุยฝานกำลังยกขาหมูน้ำแดงมาให้นายหญิง และเมื่อได้ยินจึงถามขึ้นว่า “อะไรคือคนดีที่ซื่อบื้อ？”

ซู่เป่าเม้มปากก่อนจะพูดว่า “พูดถึงเรื่องที่คุณพ่อเอาเงินให้ลุงจาง”

มู่กุยฝานชะงักฝีเท้าพร้อมกับขมวดคิ้ว

เรื่องที่เขาให้ค่าตอบแทนจางหย่งเฉวียนนั้นถูกเก็บไว้เป็นความลับอย่างดี เงินหนึ่งล้านที่เบิกล่วงหน้าก็ยังไม่ได้โอนเข้าไปในบัญชีของจางหย่งเฉวียน

ตามความเป็นจริงแล้ว ไม่น่าจะมีคนรู้เรื่องนี้ได้

ซูอีเฉินถามขึ้นว่า “ใครเป็นคนพูด？”

ซู่เป่าตอบว่า “หนูสามารถมองเห็นโลกอีกใบ คนในโลกนั้นเป็นคนพูด”

“เขาบอกว่าไม่เห็นด้วยกับวิธีการแบบนี้ ถ้าครั้งนี้ให้ไปแล้ว ครั้งต่อไปก็ต้องให้อีกไหม？ทั้งโลกนี้ก็ต้องให้ด้วยหรือเปล่า？”

ซูอีเฉินกับมู่กุยฝานหันมาสบตากันอย่างสงสัย

คำพูดนี้ ใครเป็นคนพูดกันแน่？

ทำไมถึงรู้สึกแปลกๆชอบกลอยู่เล็กน้อย...

แต่ซูอีเฉินก็ตอบออกมาอย่างจริงจังว่า “ลุงใหญ่ไม่สามารถช่วยได้ทุกคน เพราะเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ แต่ว่าเมื่อได้พบเจออย่างบังเอิญ ก็แค่ยื่นมือช่วยตามสถานการณ์”

“อย่างเช่นเมื่อพวกเราเดินอยู่ข้างถนน และบังเอิญเห็นฝาท่อระบายน้ำถูกฝนซัดจนเปิดออก พวกเราก็แค่ยื่นมือช่วยปิดฝาท่อนั้นเอาไว้ ในโลกนี้มีฝาท่อระบายน้ำแบบนี้อยู่มากมาย ถนนที่เราไม่ได้เดินผ่าน และมองไม่เห็นฝาท่อระบายน้ำ ก็ไม่สามารถช่วยปิดฝาท่อได้ทุกที่ และสิ่งนั้นก็ไม่ได้อยู่ในขอบเขตการตัดสินใจของพวกเรา”

“สิ่งที่พวกเราสามารถทำได้ ก็แค่ก้มลงปิดฝาท่อให้เรียบร้อย แค่นี้ก็พอแล้ว”

และคงไม่เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นทุกครั้งที่มีฝนตก ทุกครั้งที่ฝนตกก็อาจจะไม่ได้พบเจอกับฝาท่อที่ถูกซัดจนเปิดออกมา

ฝาท่อบางที่มีคนรับผิดชอบซ่อมแซมดูแลอยู่แล้ว ถ้าปิดฝาท่อที่ชำรุดเอาไว้แล้วต้องทำให้คนอื่นเข้าใจผิดเขาก็จะไม่ไปปิดฝาท่อนั้น

แต่ถ้าทุกคนเห็นฝาท่อเปิดไว้และไม่มีใครไปปิด หรือว่าทุกคนเห็นมีคนต้องการความช่วยเหลือแต่กลับมองอยู่ข้างๆอย่างเยือกเย็น และไม่ยอมช่วยแม้จะเป็นเรื่องที่ทำได้อย่างง่ายดาย…ซูอีเฉิน

ทำตามกำลังและหัวใจของตัวเองก็พอแล้ว

มู่กุยฝานพยักหน้า “เงินสองล้านในสายตาคนทั่วไปถือว่ามีมูลค่าสูงมาก แต่สำหรับลุงใหญ่แล้วก็เปรียบเสมือนกับเงินสองบาท จึงยื่นมือช่วยได้อย่างไม่เดือดร้อน เลยไม่จำเป็นต้องคิดอะไรมากมาย”