ตอนที่ 700 ซู่เป่าที่เก่งกาจขึ้นเรื่อย ๆ

ซู่เป่าตกใจ และทุกคนก็ตกใจเช่นกัน

ซู่เป่า ซูเหอเวิ่น และนายหญิงซูรีบพาเสี่ยวอู่ออกมามือไม้อ่อนไปหมด ตบสะเปะสะปะจนเกือบจะทำให้เสี่ยวอู่หมดสติ

ซูเหอเวิ่นพูด “ให้ตายเถอะ เสี่ยวอู่ นี่แกจะเล่นกลอะไรของแก ฉันจะย่างตัวเองงั้นเหรอ”

ซู่เป่าถามอย่างรวดเร็ว “สุกหรือยัง ยังไม่สุกเหรอ”

ร่างกายของเสี่ยวอู่เต็มไปด้วยฝุ่น และใบหน้าของมันก็ดำคล้ำจากฝุ่น

มันพูดอย่างเขิน ๆ “ควายเอ้ย ควายเอ้ย เกือบจะกลายเป็นนกย่างแล้ว มันไม่ได้ถูกยายตุ๋น แต่เกือบจะสุกจากการตบของยาย”

นายหญิงซูพูดด้วยความโกรธ “ทำไมไม่ย่างแกให้สุกไปเลยล่ะ แกก็เหลือแต่ปากแข็ง”

เธอหยิบไก่ในมือของซูจิ่นม่อแล้วตะโกน “เจียงจวิน โส่วว่าง มากินอาหารเร็ว! วันนี้มีเนื้อไก่กินด้วยนะ”

โส่วว่างพยายามคลานขึ้นมา เดินไปที่ประตู กระดิกหาง แล้วมองดูไก่ในมือของนายหญิงซูด้วยความสิ้นหวัง

เจียงจวินไม่เคยปรากฏตัว

นายหญิงซูเหลือบตาไปมองแล้วตะโกน “เจียงจวินมานี่ เสี่ยวอู่ตกลงไปในเตาอั้งโล่จนสุกแล้ว! รีบมากินเร็ว”

ครั้งนี้ไม่เพียงแต่เจียงจวินจะรีบพุ่งมา แม้แต่เสวียนหลิงก็รีบวิ่งออกมาจากบนกิ่งไม้ พวกมันโผล่หัวเล็ก ๆ เข้ามาจากประตู

นกแก้วเสียงเจี๊ยวจ๊าวตัวนั้นถูกเผาจนสุกแล้วเหรอ

ไหนอะ!

เสี่ยวอู่กระพือปีกแล้วตะโกน “ฉันยังไม่ตาย ฉันยังอยู่นี่! ผิดหวังมากเลยสิ”

เสวียนหลิงดูเหมือนจะกลอกตาและจากไป

เจียงจวินรู้สึกไม่ดี แต่ถูกนายหญิงซูหยุดไว้ “หยุดอยู่ตรงนั้นแล้วกินไก่ซะ”

เจียงจวินเหลือบมองซู่เป่าอย่างไร้เดียงสาและน่าสงสาร

ซู่เป่าคว้าเสี่ยวอู่แล้ววิ่งไปที่ห้อง “หนูจะไปอาบน้ำให้เสี่ยวอู่นะ!”

เจียงจวิน: เธอไม่รักฉันแล้ว!

ในห้อง

ซู่เป่าวางเสี่ยวอู่ลงในอ่างล้างมือ เปิดก๊อกน้ำ และอาบน้ำให้เสี่ยวอู่

นกแก้วสามารถอาบน้ำได้ และเนื่องจากเป็นฤดูร้อนจึงไม่จำเป็นต้องกังวลว่านกแก้วจะป่วย

เสี่ยวอู่กลิ้งไปมาในอ่างล้างมือแล้วร้องเพลง “ฉันชอบอาบน้ำเต่าล้ม...”

คุณปู่เต่าซุกตัวอยู่ใต้เตียงและไม่สนใจมัน

ซู่เป่าหัวเราะคิกคัก ตีฟองและถูไปที่ตัวเสี่ยวอู่ อาบน้ำให้มันหอม

หลังจากอาบน้ำเสร็จก็ใช้เครื่องเป่าผมเป่าสักพัก เสี่ยวอู่ยืนอยู่ที่หน้าต่าง อาบแดดไปด้วยขณะที่หวีขน

เสวียนหลิงพุ่งเข้ามากัดมัน และคาบมันไว้ในปาก!

ทันใดนั้นเสี่ยวอู่ก็โกรธจัด “ไอ้เหล่าลิ่ว! เหล่าลิ่ว! ฉันเพิ่งอาบน้ำ!”

เสวียนหลิงจ้องเขม็งและมองมันอย่างน่ากลัว

เสี่ยวอู่ “...พี่หก ปล่อยฉันไปสิ”

ซู่เป่าหยิบผ้าเช็ดตัวออกมาแล้วจิ้มไปที่หัวของเสวียนหลิง “ปล่อยเสี่ยวอู่นะ ไม่อนุญาตให้สู้กัน”

เสวียนหลิงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากปล่อยเสี่ยวอู่และไปคลอเคลียข้าง ๆ ซู่เป่า

พระอาทิตย์ส่องแสงเจิดจ้า ซู่เป่ามองออกไปนอกหน้าต่างและเห็นว่าในสวนเต็มไปด้วยดอกไม้ซึ่งสวยงามมาก ๆ

หินก้อนใหญ่ที่เธอขนมาจากใต้ดินยังคงวางอยู่บนสนามหญ้าขนาดใหญ่หน้าบ้าน

ซูจิ่นม่อกอดผ้าห่มและผ้าปูที่นอนที่เปียกโชกของตัวเองไว้ มองไปรอบ ๆ และเห็นหินก้อนใหญ่ที่อยู่หน้าประตู

จากนั้น...เขาก็ตากผ้าปูที่นอนไว้บนหินก้อนใหญ่นั้น

(หยกม่วงหยกจักรพรรดิใหญ่: %￥#@……)

“เฮ้ หนูสามารถเอาหินมาทำสร้อยข้อมือป้องกันภัยได้!” ซู่เป่าวางเสวียนหลิงลงแล้ววิ่งออกไป

ซู่เป่ายกมือขึ้นและหักหยกม่วงชิ้นหนึ่งราวกับเขี่ยเต้าหู้

ซูจิ่นม่อที่กำลังตากผ้าห่ม “???”

หินก้อนนี้หักง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ

เขาลองแล้วมือแทบหัก

“ซู่เป่า เธอกำลังทำอะไรอยู่” ซูจิ่นม่อนั่งลงแล้วถาม