ตอนที่ 725 ไม่นึกเลยว่าจะมีคนกล้าแย่งของของพญายม

มู่กุยฝานแบกซู่เป่าอยู่บนหลัง เจ้าเด็กน้อยยังเตี้ยเกินไป หากปล่อยให้เดินเองละก็ กอหญ้ายังจะสูงกว่าเธอเสียอีก หากใบหน้าน้อยๆ ถูกหญ้าบาดขึ้นมา กลับไปต้องถูกนายหญิงห้ำหั่นเอาแน่ๆ

ลมพัดต้นหญ้าไหวจนเกิดเสียงซู่ๆ ดังขึ้นมา ซู่เป่ายังคงถือกล้องส่องทางไกลสำหรับมองกลางคืนคุณภาพสูงอยู่ในมือ พลางจ้องไปที่อารามแห่งนั้น

เอี๊ยดอ๊าด

ประตูของอารามถูกเปิดออก เสียงที่เกิดจากประตูไม้หนักแว่วออกไปไกลตามลม ได้ยินอย่างชัดเจนไปไกลครึ่งภูเขา

ในป่าและเขาตอนกลางดึกเงียบสงัดเป็นอย่างมาก มู่กุยฝานรู้สึกไม่ชอบมาพากลกำลังหันหน้ากลับไปมอง ทว่าถูกซู่เป่ากดศีรษะเอาไว้ ไม่ให้เขาหันกลับไป

มู่กุยฝาน “…”

“เห็นอะไรเหรอ” เขาถาม

ซู่เป่าเอ่ยขึ้นว่า “พ่อคะ พ่อคงไม่อยากรู้หรอกค่ะ”

มู่กุยฝาน ประโยคนี้อีกแล้ว

เขาหยิบกล้องส่องทางไกลมาดูทีหนึ่ง เห็นเพียงแต่ผีสาวตนหนึ่งโผล่พรวดออกมาในกล้อง กำลังนั่งหวีผมอยู่หน้าประตูของอาราม

“…”

นี่จะพูดยังไงดี

ทั้งๆ ที่เป็นอาราม แต่กลับเหมือนเป็นบ้านของผีสาวมากกว่า ยิ่งทำให้คนรู้สึกแปลกจนน่าสะพรึงกลัว

เบื้องหลังมีบางอย่างเข้ามาใกล้ แม้ในตอนที่มู่กุยฝานไม่ได้ใส่สร้อยข้อมือเชือกดำก็ยังสัมผัสถึงผีได้ ตอนนี้รู้สึกเพียงว่าขนลุกซู่ขึ้นมา ไม่ต้องมองก็รู้ว่ามีอะไรตามอยู่เบื้องหลัง

“ซู่เป่า？”

ทว่ากลับได้ยินเธอพูดว่า “พ่อคะ เดินตอนกลางคืนดึกดื่นอย่าหันหลังไปเด็ดหลัง”

เหล่าผีที่อยู่เบื้องหลังพวกนี้ ยังถือว่าจิ๊บๆ

มู่กุยฝานทำได้เพียงเดินหน้าต่อไป

สิ่งที่เขามองไม่เห็นคือ เบื้องหลังอัดแน่นเต็มไปด้วยผี

ในคืนที่มืดมิด ‘คน’ กลุ่มหนึ่งตามคุณอย่างเงียบๆ อยู่เบื้องหลัง

หากหันหลังกลับไปในช่วงเวลานี้ ต้องตกใจจนกลายเป็นหนึ่งในสมาชิกของพวกเขาแน่ๆ

ไม่นานก็มาถึงหน้าประตูอาราม

ผีสาวที่กำลังหวีผมอยู่ไม่รู้หายไปไหนแล้ว มีเพียงประตูอารามเปิดกว้างอยู่

“จะเข้าไปไหม” มู่กุยฝานจ้องประตูที่เปิดกว้างพลางถามขึ้น

“เข้าไปสิคะ”

ซู่เป่าลงมาแล้วจ้ำอ้าวอย่างว่องไว พูดยังไม่ทันขาดคำเธอก็วิ่งเข้าไปแล้ว

“ซู่เป่ารอด้วย!”

มู่กุยฝานกำลังจะตามเข้าไป ทว่าท้ายที่สุดก็อดกลั้นไม่ไหวหันหลังไปมองทีหนึ่ง

ผีสาวตนหนึ่งเกาะอยู่บนตัวเขาเรียบร้อยแล้ว

เมื่อมู่กุยฝานหันหลังกลับไป หน้าของผีสาวก็ประชิดอยู่ตรงหน้าเขา

“…”

เป็นสิ่งที่เขาไม่อยากรู้จริงๆ ด้วย

มู่กุยฝานปล่อยหมัดออกไปต่อยเข้ากลางหน้าของผีสาวพอดี ไม่ว่ายังไงก็คิดไม่ตกร่างกายของมนุษย์ต่อยถูกเนื้อตัวของเธอได้ยังไง

“อ๊า...”

เสียงร้องโหยหวนราวกับเสียงก้องกังวาลของแตรในสนามรบ

เหล่า ‘ศพ’ ที่เมื่อครู่ยังจ้องเขม็งก็พลันพุ่งมาทางมู่กุยฝาน!

ปากพวกเขาส่งเสียงฮาๆ ออกมา สองแขนยื่นยาว เป้าหมายของเหล่าผีชัดเจนเป็นอย่างมาก ทุกตนต่างเล็งมาที่คอของมู่กุยฝาน

นักพรตมู่：“……”

เขารีบตามไปที่ซู่เป่า ทว่าเพิ่งจะเหยียบย่างเข้าไปในประตูใหญ่ของอาราม บนประตูก็พลันมีผีสาวห้อยหัวโผล่ขึ้นมาตนหนึ่ง ซึ่งก็คือผีสาวที่หวีผมอยู่ตรงประตูเมื่อครู่

ดวงตาทั้งสองของเธอจ้องเขาทั้งอย่างนั้น แม้มู่กุยฝานจะเห็นผีมาเยอะ แต่ในใจก็ยังแอบกลัวจนใจเต้นตึกตัก

ไม่กลัวผีร้องโหยหวน ก็กลัวผีไม่ส่งเสียงออกมา นักพรตมู่ยกขาขึ้นมาเตะโดยไม่พูดไม่จา ศีรษะของผีสาวถูกเตะจนกระเด็นออกไป ผมที่หวีไว้เป็นทรงสวยกระเซอะกระเซิงจนกลายเป็นรังนก

“ผม...ของฉัน...!” ผีสาวส่งเสียงอันน่าสยดสยองออกมา ร่างที่ไร้ศีรษะยกมือขึ้นมาแล้วกระโจนไปที่มู่กุยฝาน

ช่วงเวลานี้หยุดชะงัก มู่กุยฝานถูกโจมตีทั้งหน้าทั้งหลัง เขาถูกผีล้อมเอาไว้

ซู่เป่าถอยกลับมา ตะโกนพูดขึ้นว่า “พ่อไม่ต้องตกใจไปนะคะ นี่แค่จิ๊บๆ!”

มู่กุยฝาน นี่หนูเรียกว่าจิ๊บๆ เหรอ

เขากำลังจะบอกว่าหนูไม่ต้องลงมือ เดี๋ยวพ่อจัดการเอง