ตอนที่ 739 คนปลิ้นปล้อนไปที่ไหนก็เป็นคนปลิ้นปล้อน

เฉินซู่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองกำลังรนหาที่ตายอยู่ แถมยังแก้ตัวให้ตัวเองว่าไม่ได้เป็นคนทำร้ายร่างกายและโกหกว่าจ้าวเซียนเซียนเป็นคนหกล้มเองและตนแค่ดูแลเธอเท่านั้นเอง

และกัดไม่ปล่อยเรื่องที่ว่ามู่กุยฝานกับจ้าวเซียนเซียนมีความสัมพันธ์กันและเมื่อวิกฤตก็ไม่สนใจความปลอดภัยของประชาชน ส่วนมู่กุยฝานก็มองอยู่ข้างๆ ด้วยสายตาเย็นชา

เฉินซู่ถูกพาตัวออกไป

พอไปถึงในนั้นแล้วก็ยังไม่ยอมรับและไม่ให้ความร่วมมือ บอกแค่ว่าขอเรียกทนาย

อย่างไรก็ตาม เขามีสิทธิที่จะเรียกทนายอยู่แล้ว

ปรากฏพอโทรไปหาสำนักงานทนายความหลายๆ ที่แล้ว พอพวกทนายได้ฟังคดีของเขาแล้วก็ถึงกับขมวดคิ้วและไม่ยอมรับคดี

แต่ก็มีทนายบางคนที่จะลองดู อย่างไรเสียจะว่าอย่างไรได้ โลกนี้ไม่เพียงแต่เหยื่อที่จะสู้คดี แต่คนเลวก็สามารถสู้คดีได้เช่นกัน

พูดให้ชัดเจนก็คือประชาชนทุกคนล้วนมีสิทธิเท่าเทียมกัน…

เพราะฉะนั้นงานของทนายความจึงไม่ได้เป็นอย่างที่คิดกันว่าจะต้องสู้คดีให้ฝ่ายที่ถูกต้องบริสุทธิ์เพื่อความยุติธรรมเท่านั้น แต่ก็มีทนายอีกมากมายที่สู้คดีให้ฝ่ายที่ผิดเหมือนกัน อีกทั้งหากชนะคดีแบบนี้ ชื่อเสียงของตัวทนายความเองก็จะกระจายไปทั่วและเป็นผลดีกับตัวทนายเองเหมือนกัน…

แต่ว่า…

หลังพวกทนายที่ยินดีรับคดีแจ้งเรื่องค่าใช้จ่ายแล้ว เฉินซู่ก็ระเบิดอารมณ์ทันทีและกล่าวหาพวกเขาว่าพวกเขาฉวยโอกาส และไม่ยอมจ่ายค่าทนายที่สูงขนาดนั้นแน่นอน

ผลสุดท้ายเป็นไปตามที่ซู่เป่าคาดเดาไว้จริงๆ ด้วย เฉินซู่ไม่มีเงินจ้างทนาย ถึงมีเขาก็ไม่ยอมจ้างหรอก

“หมดมุขแล้วเหรอ? อธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างตรงไปตรงมาได้หรือยัง?” เจ้าหน้าที่ตำรวจที่กำลังสอบสวนอยู่พลางจัดเอกสารช้าๆ และเอ่ยถามไปด้วย

เฉินซู่โมโหมาก ทำได้แค่แก้ต่างให้ตัวเอง

“ผมไม่ได้เป็นคนทำร้ายจ้าวเซียนเซียนจริงๆ นะครับ! จู่ๆเธอก็ล้มลงไปเอง ผมแค่ดูแลเธอก็เท่านั้นเอง! มากัดลับหลังกันแบบนี้ได้ยังไงกัน หลายปีมานี้ทำความดีอะไรก็ไม่ขึ้นเลยจริงๆ”

ตำรวจไม่เคยเห็นใครปลิ้นปล้อนขนาดนี้มาก่อน ตบโต๊ะโยนพวกเอกสารที่ระบุอาการบาดเจ็บของจ้าวเซียนเซียนไปที่โต๊ะ

“แค่ล้มเองจะทำให้ทั้งม้ามและตับเลือดออกอย่างหนักขนาดนี้หรือไง? ตอนนี้ก็กำลังช่วยชีวิตของจ้าวเซียนเซียนอยู่เลย คุณยังกล้ามาตอแหลหน้าด้านๆ แบบนี้อยู่อีกเหรอ!”

เฉินซู่ทำหน้าช็อค “อะไรนะ? เลือดออกมากเหรอ? ไม่มีทาง ตอนเธอกลับมายังดีๆ อยู่เลย!”

ตำรวจกอดอกแล้วมองไปที่เขาด้วยความเย็นชา

เฉินซู่แก้ตัวว่า “ไม่ใช่ผมจริงๆ! ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น! จริงสิ ช่วงนี้เธอชอบออกไปเที่ยวเล่นแล้วไปคบกับผู้ชายคนอื่นไปเรื่อย อาจจะถูกคนข้างนอกทำร้ายแล้วกลับมาจู่ๆ ก็ล้มพับลงกะทันหันหรือเปล่า?”

ยังไงก็ตามเขาก็ยังกัดไม่ปล่อยเรื่องที่จ้าวเซียนเซียนเป็นคนล้มลงไปเอง

ตำรวจหนุ่มอีกคนเอ่ยด้วยความโมโหว่า “ยังจะแก้ตัวอีก! ที่หน้าประตูห้องนอนของจ้าวเซียนเซียนมีรอยเท้าของคุณอยู่ หลังจากที่จ้าวเซียนเซียนโดนคุณทำร้ายร่างกายแล้วหนีไปที่ห้องของตัวเอง คุณก็ยังจะเตะประตูอย่างแรงอีก เรื่องนี้คุณจะว่ายังไง!”

เฉินซู่ขมวดคิ้ว “อะไรกันเนี่ย? ก็เธอล้มพับไปแล้วผมเป็นห่วง แต่ไม่รู้ทำไมเธอถึงได้ปิดบังไม่ให้ผมเป็นห่วง แล้วก็ขังตัวเองอยู่ในห้อง ผมเป็นห่วง แถมตะโกนเรียกยังไงก็ไม่ตอบรับ ผมก็เลยเตะประตูด้วยความรีบร้อนไงเล่า!”

เฉินซู่ไม่ตกใจอะไรแถมยังถามกลับว่า “แล้วหลักฐานที่ถูกต้องล่ะ มีหลักฐานไหม? มีใครเห็นว่าผมทำร้ายเธอด้วยเหรอ?”

“ไม่มีหลักฐานล่ะสิ ผมก็ยังบอกอยู่เลยว่าครอบครัวเธอต่างหากที่มาทำร้ายผม!”

“เรื่องมันเป็นแบบนี้นะครับ ผมกับเซียนเซียนวางแผนว่าจะแต่งงานกันปลายปีนี้ ทั้งสองครอบครัวก็คุยกันเรื่องสินสอด ครอบครัวของเธอก็เอ่ยปากขอสินสอดสามแสนแต่ครอบครัวของผมไม่โอเค!”

“ใครจะไปรู้ว่าพอครอบครัวของเธอขายลูกสาวไม่สำเร็จก็โกรธและอับอาย ทำให้ทั้งสามคนมารุมทำร้ายผมคนเดียวเนี่ย!”

“ทั้งหัวและเนื้อตัวผมก็บาดเจ็บเหมือนกัน ทำไมพอแฟนผมบาดเจ็บแล้วถึงมาโทษว่าผมเป็นคนทำล่ะ แต่พอผมบาดเจ็บกลับบอกว่าผมทำตัวเองซะงั้น?”

“พวกคุณเลือกปฏิบัตินี่! ผมจะไปตรวจเช็คที่โรงพยาบาลเดี๋ยวนี้เลย! ผมก็สงสัยเหมือนกันว่าอวัยวะภายในของผมจะเลือดออกเหมือนกัน และผมจะเรียกค่าชดเชยจากคนพาลพวกนั้นด้วย!”

เฉินซู่ทำเหมือนว่าคำพูดของตัวเองมีเหตุผลและสัจธรรม แถมยังพูดจาเสียงดังกังวานอีกด้วย ไม่เพียงแต่เขาจะไม่ยอมรับว่าตัวเองเป็นคนทำร้ายจ้าวเซียนเซียน แต่ยังไปกล่าวหาครอบครัวจ้าวอีกว่าเป็นเพราะเรียกค่าสินสอดไม่สำเร็จเลยมาทุบตีเขา

ท่าทางแบบนี้ของเขาทำให้ตำรวจหัวใจแทบจะวาย แต่ ณ ขณะนี้ก็ยังไม่มีหลักฐานที่แน่ชัด ถ้าเกิดจู่ๆ เฉินซู่เล่นลูกไม้หน้าด้านๆ อะไรขึ้นมา พวกเขาก็ต้องทำตามกระบวนการและไปเก็บหลักฐานตรงจุดเกิดเหตุ แต่ประเด็นก็คือจ้าวเซียนเซียนโดนทำร้ายร่างกายและเขาก็โดนทำร้ายร่างกายเหมือนกัน ก็เลยยากที่จะตัดสิน

ขณะที่เขากำลังโมโหมากจนทนไม่ไหว จู่ๆ ก็มีคนส่งอะไรบางอย่างมาและกระซิบข้างหูตำรวจ

สีหน้าที่เดิมทีโมโหจนทนไม่ไหวตอนนี้กลายเป็น ‘คราวนี้ดูว่าแกจะแถอะไรอีก’ แล้วก็มองไปที่เฉินซู่ แถมแววตาก็เปลี่ยนไปด้วย