ตอนที่ 758 จี้ฉางประสบเคราะห์

หลี่ว์ซานชิงเหงื่อกาฬไหลพราก เขารู้ว่าผีมีขอบเขตพลัง แต่ต้องเป็นผีที่มีระดับสูงกว่าพญาผีจึงจะมีได้

ดังนั้นเด็กนี่ที่ดูไม่ได้เก่งกาจสักเท่าไร กลับมีพญาผีหนึ่งตน!

เขามองไม่เห็นพญาผีตนนี้ จะร้ายกาจสักเท่าไรกันนะ...

ความคิดนี้เพิ่งแวบเข้ามา ค้อนใหญ่ทองคำม่วงก็ทุบใส่หน้าของเขาแล้ว

ความคิดของหลี่ว์ซานชิงช้าไปครึ่งจังหวะ ตอนนี้เองถึงคิดได้ว่าค้อนใหญ่ด้ามนี้ไม่ด้อยไปกว่ากุญแจทองของเขาเลย...

พอนึกถึงกุญแจทอง ก็คิดว่าทำไมกุญแจทองถึงไม่เตือนภัย!...

กลับไม่รู้เลย ต่อหน้าพญายม กุญแจทองหรือจะกล้าแจ้งเตือน...

ความคิดเป็นพรวนแวบเข้ามา แต่ตัวหลี่ว์ซานชิงปลิวออกไปแล้ว!

ที่จี้ฉางกลัวที่สุด ก็คือตัวหลี่ว์ซานชิงยังมีอาวุธวิเศษอะไรที่เก็บสะสมแสงทอง เหมือนกับกระถางธูปในอารามนั้น ถ้าแสงทองระเบิดออกมา มันก็ยากจะรับมือ

แต่ไม่คิดว่าเขาไม่มีแล้ว!

จี้ฉางโล่งอก

ซู่เป่าถือค้อนใหญ่วิ่งออกไปทันที “ท่านอาจารย์ หนูเองค่ะ! หนูทำได้!”

ท่านอาจารย์ยังไม่หายจากอาการบาดเจ็บ จะต่อสู้ไม่ได้อีก

จี้ฉางไม่ได้ห้าม ซู่เป่าวิ่งออกไปอย่างนั้น พอกระโดดตัวขึ้นกลางอากาศ ค้อนม่วงทองก็ทุบไปที่ศีรษะของหลี่ว์ซานชิงอีกที!

ค้อนใหญ่ทองคำม่วงทุบวิญญาณไม่ได้ทุบร่างกาย เมื่อครู่หลี่ว์ซานชิงเพิ่งถูกทุบไปที่หน้า แม้ใบหน้าดูไม่มีรอยแผลอะไร แต่ความจริงสมองถูกทุบจนเละเป็นโจ๊กแล้ว

เขาเงยหน้าขึ้นมาด้วยความลำบาก เห็นค้อนใหญ่ทองคำม่วงมาที่เขาอีกแล้ว หลี่ว์ซานชิงใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี แต่ก็ขยับไปได้เพียงก้าวเดียว ค้อนม่วงทองทุบมาที่ตัวของเขาอีกครั้ง

หลี่ว์ซานชิงครางต่ำทีหนึ่ง ถูกทับจนขยับเขยื้อนไม่ได้!

ซู่เป่าร้องเอ๋ “ทำไมไม่กระดุกกระดิกแล้วล่ะ หนูนึกว่าคุณลุงจะเก่งมากซะอีก!”

ตำหนักพญายมโอนเอนกลับมาเป็นจี้อันเล็กเหมือนเดิม ซู่เป่าที่กำลังต่อสู้ยังไม่มีความสามารถเพียงพอที่จะควบคุมอาวุธวิเศษคราวละสองอย่างได้

ก็ตอนนี้เอง ซู่เป่ารู้สึกว่าข้างหลังตัวเองมีอะไรบางอย่าง

จี้ฉางโพล่งปาก “ซู่เป่า ระวัง!”

ซู่เป่าเอียงศีรษะ ร่างเล็ก ๆ หมุนหลบ

ยันต์สีเหลืองแผ่นหนึ่งลุกไหม้ ทางเดินอึมครึมสว่างจ้า

หลี่ว์ซานชิงสบโอกาส โยนยันต์ทั้งหมดบนตัวออกไป!

ยันต์ทั้งหมดดังทหารตั้งค่ายกล ล้อมซู่เป่าเอาไว้ ทุกแผ่นมีไฟลุกพรึบ จากนั้นก็พุ่งเข้าหาซู่เป่าด้วยความรวดเร็ว

ภาพนี้อลังการมาก ลูกไฟเหล่านี้ราวกับระเบิดอย่างไรอย่างนั้น

หลี่ว์ซานชิงแสยะยิ้มอยู่ในใจ เขาก็มีฝีมือเหมือนกันนะ!

เขาใช้ยันต์ทั้งหมด นั่นต้องเป็นภาพที่สุดยอดที่สุดในประวัติศาสตร์แน่นอน!

เด็กคนเดียวจะเอาชนะเขาได้อย่างไร

ไร้เดียงสา!

หลี่ว์ซานชิงอาศัยช่วงเวลานี้หมุนตัวจะหนี

ใครจะรู้ ซู่เป่ายกมือพร้อมโพล่งปาก “ไฟจิตดวงเล็ก!”

หลี่ว์ซานชิงพูดอยู่ในใจ ไฟจิตดวงเล็ก อะไรกัน

จากนั้นก็ได้ยินเสียงซู่ ลูกไฟขนาดมหึมาลอยมา กลบยันต์ที่ลุกไหม้เหล่านั้นของเขาโดยตรง

ลูกไฟลูกระเบิดเอย ทหารตั้งค่ายเอย ภาพสุดยอดที่สุดในประวัติศาสตร์อะไรเอย...

เมื่ออยู่ต่อหน้าลูกไฟนี้ มันก็เป็นแค่ตัวกระจ๊อก

พอซู่เป่ายกมืออีกหน ลูกไฟดวงหนึ่งก็กลิ้งไป

พร้อมกันนั้น เธอก็พูดไปว่า “เล่นไฟต่อหน้าหนูเหรอ โทษทีนะคะ คุณลุงยังหน่อมแน้มเกินไป!”

ลูกไฟกลิ้งมา หลี่ว์ซานชิงรู้สึกว่าดวงวิญญาณของตัวเองกำลังสั่นเทา ร่างกายไม่รู้สึกถึงความร้อนลวก แต่วิญญาณกลับถูกแผดเผาไปแล้ว

“อ๊า...”

หลี่ว์ซานชิงกรีดร้อง

เขาเกลือกกลิ้งอยู่กับพื้น ขดตัวเป็นก้อน ปัดตามเนื้อตัวของตัวเองไม่หยุด เขาอยากดับไฟ แต่ไฟจิตดวงเล็กไม่ใช่สิ่งที่เขาสามารถดับได้

ซู่เป่าเก็บมือกลับมา ไฟจิตดวงเล็กค่อย ๆ ดับตาม

“เฮอะ ยังจะหนีอยู่ไหม”