ตอนที่ 772 ไอเดียที่เป็นเอกลักษณ์ของซู่เป่า

ตูซื่อหวังยังตามพวกซู่เป่าเขาอยู่เบื้องหลังไปเงียบๆ

เขารู้สึกว่าตัวเองเหมือนกับแมว กำลังเล่นงานหนูซู่เป่าอยู่

แต่หนูที่น่าสงสารไม่รู้ว่าตัวเองก้าวเข้ามาในเส้นทางตาย

ความสนุกสนานที่ได้เล่นกับชีวิตของเธอ ทำให้ตูซื่อหวังติดใจ!

เขาไม่เป็นกังวลเลยว่าตัวเองจะพลาด

อยู่ที่นี่ ดินแดนไร้อารยะในยมโลก กฎไม่ครอบคลุมถึงที่นี่ เขาทำอะไรก็ไม่มีใครว่าอะไรได้!

อยู่ที่นี่ เขาคือยมบาล ตอนนี้ซู่เป่าเป็นเพียงแค่เด็กมนุษย์ผู้หนึ่ง แม้แต่จี้ฉางเขาก็ฆ่าตายไปแล้ว นับประสาอะไรกะอีแค่เด็กคนหนึ่ง

ในป่า

ซู่เป่าจ้องตำหนักพญายม เดินมานานมากแล้ว

“หุบเขาลึกลับ...หุบเขาลึกลับอยู่ไหนนะ...”

ยมโลกกว้างใหญ่ขนาดนั้น หุบเขาลึกลับคงไม่ได้มีเพียงลูกเดียว ดอกชุบวิญญาณก็ไม่ได้มีเพียงดอกเดียวเช่นกัน

ผีขี้ขลาดเปิดตำราไปพลางวิเคราะห์ไปด้วย “หุบเขามีคำตัวอักษรคำว่าหุบเขา ภูมิประเทศของหุบเขาค่อนข้างต่ำ เราน่าจะเดินไปทางที่ต่ำๆ...”

ผีหลายใจส่ายหน้า “พอเข้าไปในนี้แล้วก็ไม่มีทิศทางแล้ว ภูมิประเทศของที่นี่สูงๆ ต่ำๆ นายยังจำได้ไหมว่านายเดินขึ้นเนินหรือเดินลงเนิน”

ผีขี้ขลาดส่ายหน้า เรื่องนี้แยกไม่ออกจริงๆ

“ตามความรู้ที่อยู่ในหนังสือภูมิศาสตร์ สามารถแบ่งได้ด้วยเส้นแสดงความสูง...เอ่อ”

ต้นเถี่ยสูงเกินไป หนาแน่นจนบดบังทัศนวิสัยใกล้ๆ ต่อให้ลอยขึ้นไปดูบนยอดไม้ ก็เต็มไปด้วยหมอก ไม่ต้องพูดถึงภูเขาสูง ภายในรัศมีหนึ่งร้อยเมตรใกล้ๆ ยังมองไม่เห็นเลย

ซู่เป่าร้องเอ้ยเสียงหนึ่ง หักต้นไม้เล็กๆ จากนั้นก็ดูตาไม้

ตรงที่ตาไม้กว้าง...

“อืม ทางนี้!”

พ่อบอกว่า หาทิศทางไปให้ได้ก่อนแล้วค่อยว่ากัน

ซู่เป่า ‘เหวี่ยง’ ป้าสะใภ้ใหญ่ออกมาอีกครั้ง “ป้าสะใภ้ใหญ่มาหน่อยค่ะ ลองสัมผัสดูดีๆ สิคะ ความรู้สึกทางนี้ถูกต้องแล้ว!”

เหยาหลิงเยว่ “เข้าใจแล้ว!”

แม้จะแยกทิศทางไม่ออก

แต่เมื่อยืนยันทิศทางแล้วให้เธอเดินไปตามความรู้สึก เธอทำได้

เข็มทิศร่างคน ป้าสะใภ้ใหญ่อุ้มซู่เป่าขึ้นมาได้ก็เดินไป

เหล่าผี “...”

ฉะนั้นพวกเขาจึงพยายามฟรีแล้ว

ผีดื้อรั้นถาม “ทำไมไม่ใช้หล่อแกล่ะ ฉันจำได้ว่าเธอมีหล่อแกอยู่อันหนึ่ง”

ซู่เป่าพูดตอบ “พี่โง่เหรอ ที่หล่อแกนำทางไปหาคือไอหยิน ที่นี่เต็มไปด้วยไอหยิน นำทางไม่ได้!”

ผีดื้อรั้นชะงัก

ไม่พูดไม่ได้ซู่เป่ามีโชคมากโข ทิศทางที่เธอเลือก คือทิศทางที่หุบเขาลึกลับตั้งอยู่

เดินมานานแล้ว ตรงหน้าเป็นพื้นที่เปิดโล่ง ได้ยินเพียงเสียงลมพัดฟิ้วๆ ข้างหน้ามีหุบเขาชันหุบเขาหนึ่ง ตรงกลางมีดอกไม้สีแดงที่งดงามเป็นอย่างมากดอกหนึ่ง

ซู่เป่ากับเหล่าผีพูดโพล่งออกมา “ดอกชุบวิญญาณ!”

นัยน์ตาของซู่เป่าแฝงไปด้วยความระแวดระวัง จากนั้นพูดขึ้นว่า “ตอนนั้นตอนที่ท่านอาจารย์กลับมาเสื้อผ้าบนตัวขาดรุ่งริ่ง ข้างในอันตรายมาก ทุกคนระวังตัวด้วย”

แต่ในยมโลก ตำหนักพญายมคงจะไม่กลัวลมแห่งหุบเขาลึกลับใช่ไหม

ซู่เป่าไม่กล้ามั่นใจ เธอควบคุมตำหนักพญายม ให้ตำหนักพญายมเข้าไปก่อน

สุดท้ายลมพายุกระหน่ำรุนแรง แม้ตำหนักพญายมจะไม่เป็นอะไร แต่เธอก็ควบคุมไม่อยู่

ลมแรงเกินไป ถ้าเธอควบคุมไม่อยู่ ตำหนักพญายมจะถูกพัดเข้าไปข้างใน