ตอนที่ 780 ให้ตัวเองทำได้ แต่ไม่ให้คนอื่นด่าว่า

ตอนที่ซู่เป่าเห็นผีขี้อิจฉาบนศีรษะของหญิงชรา

หญิงชรากำลังพูดตะโกนเสียงดังลั่น “นี่พวกคุณไม่มีเหตุผลเกินไปแล้วหรือเปล่า พวกคุณเป็นคนรบกวนคนอื่น ฉันไม่ได้ร้องเรียนพวกคุณ แต่มาบอกกับพวกคุณด้วยเจตนาดี พวกคุณก็ยังไม่ว่ากันด้วยเหตุผลอีก!”

นายหญิงซูเอียงตัว มองเธอด้วยสายตาเย็นชาอย่างมองลงมาข้างล่าง “ดูให้เต็มตาเลย บ้านเราปูพรมที่หนามากๆ ไม่มีทางส่งเสียงรบกวนอย่างคลิปเสียงในกลุ่มของคุณนั่นหรอก!”

หญิงชราสีหน้าแข็งทื่อ พูดตะโกนเสียงดัง “ปูพื้นไม่ได้การ ส่งเสียงรบกวนไปถึงพวกเรา...”

นายหญิงซูพูดขึ้น “มู่กุยฝาน”

มู่กุยฝานมองไปรอบๆ

นี่...

ไม่มีบาสเกตบอลให้เขาเล่นสักหน่อย!

มู่กุยฝานหยิบไม้ถูพื้นออกมาจากห้องเก็บของอเนกประสงค์ แล้วแสดงการตีเหล็กตรงนั้นเลย

หยิบไม้ถูพื้นมาทุบบนพื้นปังๆๆ

พรมหนา ไม่รู้ว่ายี่ห้ออะไร ผลการเก็บเสียงดีอย่างที่คิด

ในห้องฟังไม่ออกเลยว่าเป็นเสียงไม้ถูพื้นกระแทกพื้น มีเพียงเสียงหนักๆ

หญิงชราถลึงตา แล้วพูดขึ้นว่า “ฉันไม่ได้บอกว่าคุณอยู่ในห้องรับแขกสักหน่อย...พวกคุณส่งเสียงดังอยู่ในห้อง!”

ทันใดนั้นซู่เป่าก็เริ่มวิ่งไปวิ่งมา “คุณยายหมายถึงตรงนี้เหรอคะ”

คุณท่านขาตั้งกล้องมนุษย์เดินตาม

“ห้องนี้”

“หรือว่าห้องนี้คะ”

หญิงชราตามไปอย่างไม่ตายใจ ขณะนี้เองถึงพบว่าปูพรมทุกห้องและทั้งบ้าน!

ก่อนเธอจะมา ไม่ได้คิดว่าจะเป็นแบบนี้

บ้านใครจะไปปูพรมทั้งบ้านแบบนี้บ้างล่ะ

ปกติปูพรมทั้งบ้านจะลำบากในการดูแลรักษา ค่าบำรุงรักษาก็สูง ถ้าไม่ระวังไม่คอยกำจัดสิ่งสกปรก รักษาสุขอนามัยสูงก็อาจทำให้เหนื่อยตายได้

เอาไว้แค่ดูแต่ไม่ได้ใช้ประโยชน์ ช่างมีเงินแต่ไม่รู้จะเอาไปใช้อะไรจริงๆ...

หญิงชราไม่ตายใจ พูดขึ้นอีกว่า “พวกคุณยังเล่นบาสเกตบอล กระโดดเชือก เอาไม้ถูพื้นมาทุบมันไม่มีเสียง เด็กตั้งใจวิ่งเบาๆ ก็เลยไม่มีเสียง...”

เธอมองไปทางโต๊ะ ห้องทานอาหารใหญ่มาก ไม่นึกเลยว่าบนโต๊ะยังแสร้งทำเป็นวางแจกันดอกไม้เอาไว้แจกันหนึ่งด้วย

หญิงชราก้าวขึ้นหน้าไปสองก้าว พูดตะโกนเสียงดัง “พวกคุณต้องตั้งใจแสร้งทำอยู่แล้ว ทำให้ไม่มีเสียงออกไป คุณลองขว้างแจกันนั่นลงพื้นดูไหมล่ะ”

มู่กุยฝานเก็บความเอ้อระเหยบนหน้า เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นชา “โอ๊ะ งั้นเหรอครับ บ้านเราไม่มีลูกบาส ให้ผมเด็ดหัวคุณลงมา แล้วเล่นบนพื้นดูไหมครับ”

“ผมคิดว่าแบบนี้ ก็น่าจะเสียงดังทีเดียว!”

หญิงชราแข็งทื่อไปทั้งตัว ขวัญหนีดีฝ่ออย่างงงๆ!

เธอถอยหลังก้าวหนึ่งอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว ปากพูดติดๆ ขัดๆ “ไม่...ไม่โยนก็ช่าง นาย...เด็กหนุ่มอย่างนายขู่หญิงแก่อย่างฉันเหรอ...”

นายหญิงซูมองไปที่หญิงชรา แล้วพูดขึ้นอย่างหัวเสีย

“เห็นชัดเจนแล้วใช่ไหม บ้านเราปูพรมทั้งบ้าน ต่อให้มีคนกลุ่มหนึ่งมากระโดดโลดเต้นในบ้านก็ไม่มีทางส่งสียงดังไปถึงชั้นล่าง! ถ้ายังมาหาเรื่องอีกระวังลูกเขยฉันจะซ้อมคุณเอาล่ะ!”