ตอนที่ 784 สร้างข่าวลือตามอำเภอใจ？

ซืออี้หรันไม่เคยนึกถึงเรื่องนี้เลย มีความรักเหรอ？

น่าเบื่อ！

เขาชอบซู่เป่า ก็เหมือนกับที่พี่ชายทุกคนชอบเธอ

เด็กๆทุกคนต่างมีมิตรภาพที่บริสุทธิ์กับเพื่อนๆ

ซืออี้หรันมองซูเหอเหวินด้วยสายตาที่ดูถูก เหมือนกำลังเห็นเขาเป็นคนสติไม่ดี หัวสมองมีแต่เรื่องสกปรกรกรุงรัง！

เขาหันหลังไปพร้อมกับเอามือล้วงกระเป๋า และพูดอย่างเย็นชาว่า “ถ้ารู้สึกเบื่อก็ไปฝึกแก้โจทย์ปัญหาสิ！”

ซูเหอเหวินทำเสียงไม่พอใจ “ไม่คิดอะไรดีที่สุด”

พูดจบก็เดินมุ่งไปที่โรงเรียนอนุบาล

ซืออี้หรันเหลือบตามองไปแวบหนึ่ง...โรงเรียนอนุบาล

คนขับรถถามขึ้นมา “คุณชายน้อย ขึ้นรถไหมครับ？”

ซืออี้หรันโบกมือปฏิเสธ จากนั้นก็โยนกระเป๋าเข้าไปในรถ “คุณกลับไปก่อน”

คนขับรถ “？？？”

ฮะ เขาแค่มารับกระเป๋ากลับบ้านเหรอ แน่ใจนะว่าจะไม่ถูกนายหญิงฆ่าตายด้วยมือเปล่า？

ซืออี้หรันเดินห่างไปไกลแล้ว

คนขับรถได้แต่เดินตามอยู่ข้างหลัง เฝ้ารอคอยอย่างอดทน

ซู่เป่าสะพายกระเป๋า และเห็นพ่อแม่ของเพื่อนๆมารับพวกเขากลับบ้าน

พ่อแม่บางคนขับรถไฟฟ้ามินิสี่ล้อ บ้างก็ขับรถยนต์ไฟฟ้า บ้างก็ขับรถจักรยาน ด้านหลังของรถจักรยานมีเก้าอี้หวายผูกติดมาด้วย

ยังมีคุณตาคุณยายที่ลากรถเข็นเด็กและสกู๊ตเตอร์ เด็กขับสกู๊ตเตอร์ส่วนคุณตาคุณยายเดินไล่ตามอยู่ข้างหลัง พูดแต่คำเดียวว่า‘ช้าหน่อยๆ’…

ส่วนรถเข็นเด็ก ผู้ใหญ่คงเป็นห่วงว่าเด็กๆจะเดินจนเหนื่อย และอาจจะกังวลว่าจะขับสกู๊ตเตอร์เร็วจนเกินไป ฉะนั้นจึงยอมที่จะเข็นเจ้าตัวน้อยจะสบายใจมากกว่า

ซู่เป่านั่งอยู่บนม้านั่งหินที่ข้างประตูป้อมยาม มองดูผู้ปกครองแต่ละคนที่ขับยานพาหนะประเภทต่างๆ เพื่อมารับลูกๆของตัวเองกลับบ้านอย่างสนุกโดยไม่รู้สึกเหนื่อยล้า

สำหรับเธอแล้ว นี่ก็คือโลกอันกว้างใหญ่ของเธอที่ไม่เหมือนกับคนอื่น

เมื่อก่อนตอนอยู่ที่โรงเรียนอนุบาลอินเตอร์ ประตูทางเข้ามีแค่รถสองประเภทเท่านั้นคือรถโรงเรียนกับรถพี่เลี้ยง（รถยนต์เล็ก）ไม่มีบรรยากาศความเป็นกันเองเหมือนกับที่นี่

“ซู่เป่า” ซูเหอเหวินวิ่งเข้ามาใกล้มากขึ้นจึงค่อยๆชะลอฝีเท้าลง จากนั้นก็ว่างมาดเท่ห์เหมือนเช่นเคย ยืนอยู่นอกประตูใหญ่ด้วยสีหน้าที่ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ

ซู่เป่าสังเกตเห็นแล้วจึงเอ่ยปากเรียก “พี่เหอเหวิน！”

เธอกระโดดขึ้นมาจากม้านั่งหิน คล้ายกับนกน้อยตัวหนึ่งที่โบยบินเข้าหาตัวเขาอย่างดีใจ

ซูเหอเหวินเผยรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย แอบกระตุกมุมปากเบาๆอย่างดูไม่ออก

คุณครูที่ยืนอยู่หน้าประตูก็พูดทักทายอย่างเป็นกันเองว่า “ว้าว ผู้ปกครองตัวน้อยพี่ชายของซู่เป่ามารับน้องสาวแล้ว！”

“พี่ชายที่มีความรับผิดชอบคือพี่ชายที่ดี”

ซูเหอเหวินรู้สึกภูมิใจอย่างพูดไม่ถูก

“เอ๊ะ？วันนี้มีพี่ชายมาสองคนเหรอ？” มีคุณครูท่านหนึ่งถามขึ้นมา

รอยยิ้มบนใบหน้าของซูเหอเหวินหยุดลง จากนั้นก็หันมองไปข้างหลังอย่างสงสัย

ซืออี้หรันไอ้หมอนี่สะกดรอยเดินตามมาตั้งแต่เมื่อไหร่！

ช่างไม่รู้จักละอาย！

“นาย…” ซูเหอเหวินรู้สึกอยากจะทุบเขาให้แบนด้วยความโมโห

เขาจะเลิกเป็นเพื่อนกับซืออี้หรัน！

ซื้ออี้หรันไม่มองหน้าเขาแม้แต่นิดเดียวพร้อมกับพูดขึ้นว่า “ผมมาเดินเล่นเพื่อดูสิ่งแวดล้อมใหม่ๆ บังเอิญผ่านมาพอดี”

ซูเหอเหวิน “…”

ซู่เป่าก็รู้สึกอึ้งไปชั่วครู่ และอุทานด้วยความสงสัย “พี่อี้หรัน？พี่มาที่นี่ได้ยังไง”

ซืออี้หรันขานรับอย่างแผ่วเบา และยื่นแขนออกมาอย่างเช่นเคยพร้อมกับมอบลูกอมให้เธอ “พี่ก็ย้ายมาเรียนแถวนี้เหมือนกัน”

ซืออี้หรันแสดงแววตาดั่งนกกระโดดอย่างดีใจ

ที่แท้ซู่เป่าก็เรียนอยู่ที่นี่！

ช่วงสองสามวันนี้มีธุระพิเศษ เขาจึงไม่ได้อยู่บ้าน

ซู่เป่าย้ายมาที่อำเภอหงอย่างเงียบๆ ซูเหอเวิ่นก็ไม่ได้เอ่ยถึงเรื่องนี้ในโรงเรียน...

ฉะนั้นเขาจึงไม่รู้เรื่องจริงๆ

แต่ถ้าจะพูดว่าไม่รู้สักนิดก็คงไม่เป็นเช่นนั้น...

ตอนที่พ่อแม่มีปากเสียงกัน คุณพ่อได้พูดขึ้นว่าลุงมู่จะไปฝึกฝนที่อำเภอหงระยะยาว เขาก็พอจะเดาออกบ้างแล้ว

ลุงมู่ยอมละทิ้งตำแหน่งนี้ให้พ่อของเขา ก็เพื่อต้องการที่จะได้อยู่ข้างกายซู่เป่า

เป็นไปไม่ได้ที่จะอาศัยอยู่ในอำเภอหงระยะยาว？