ตอนที่ 798 ฉันเป็นเหมือนซู่เป่า

ซู่เป่ารู้สึกว่าตัวเองยังต้องอ่านหนังสืออีกเยอะ

เธอเข้าไปอยู่ใกล้ๆ ผีขี้ขลาดแล้วตั้งใจอ่านตามเขา

“แมวสื่อวิญญาณคืออะไร ดำรงอยู่ในโลกมนุษย์หรือว่าโลกหลังความตาย?”

ผีขี้ขลาดชี้ไปที่หน้านี้แล้วตอบ “พวกมันไม่ได้ดำรงอยู่ในโลกมนุษย์หรือว่าโลกหลังความตาย แต่ว่าจะเป็นผู้ส่งสารที่ท่องไปมาระหว่างโลกมนุษย์และโลกหลังความตาย”

“มีข่าวลือว่าเมื่อถึงวันที่สิบห้าในเดือนกรกฎาคมหรือวันเปิดประตูผีก็จะมีผีบางตัวที่ไม่ยอมกลับไปโลกหลังความตายอีก หรือมีผีหลายตัวที่หนีไป…รวมถึงเมื่อโลกไม่สงบสุขหรือสงครามยืดเยื้อก็จะมีวิญญาณที่ตายแล้วจํานวนมากที่หนีการจับกุมของยมทูต…”

“เมื่อถึงเวลานี้ทีไรก็จะมียมทูตไม่พอทุกที เพื่อรักษาความมั่นคงของโลกมนุษย์ พญายมก็เลยจัดสรรให้แมวดำฝูงหนึ่งมาช่วยยมทูตจับผีที่พเนจรอยู่ในโลกมนุษย์กลับมา”

เพราะฉะนั้นเดิมทีแมวดำก็คือแมวในโลกมนุษย์ แต่พอได้รับคำสั่งจากพญายมก็เหมือนกับว่ากลายเป็นยมทูตครึ่งหนึ่งและถูกเรียกว่าผู้ส่งสารจากนรก

ตั้งแต่สมัยโบราณแมวก็ค่อนข้างเป็นตำนานอยู่แล้วโดยเฉพาะอย่างยิ่งแมวดำ พวกตำนานที่ว่าแมวดำกระโดดข้ามศพแล้วศพนั้นจะลุกขึ้นมากลายเป็นผีดิบอะไรพวกนี้ก็มีให้เห็นอยู่ไม่น้อยเลย

“ในการสืบพันธุ์ที่ยาวนาน ตระกูลแมวสื่อวิญญาณก็เติบโตขึ้นเรื่อยๆ และก็มีหลากหลายสายพันธุ์อุดมสมบูรณ์ ไม่เพียงแต่มีแมวดําเท่านั้น แต่ยังมีสายพันธุ์อื่นๆ อีกด้วย…เพียงแต่ว่าแมวดําจะยังคงเป็นราชาของแมวประหลาดนี้และปกครองโลกสีเทานี้ทั้งหมดอยู่”

พอผีขี้ขลาดอ่านถึงตรงนี้ก็ชี้ไปอีกบรรทัด

“โลกสีเทาก็คือที่ๆ พวกเราเพิ่งผ่านมาซึ่งอยู่ระหว่างโลกมนุษย์และโลกหลังความตาย เป็นพื้นที่สีเทาที่อยู่นอกกฎ”

“แมววิญญาณที่มีคุณูปการและถูกฝึกฝนมาอย่างดี ยังสามารถกลายเป็นมนุษย์และเข้าสู่หนทางมนุษย์ได้ โดยที่ไม่ต้องเป็นสัตว์เดรัจฉานอีกต่อไป”

เพราะฉะนั้นพวกแมววิญญาณก็คงไม่อยู่เฉยๆ ต้องพยายามรักษาโลกมนุษย์ให้มั่นคง

พญายมให้พวกแมววิญญาณเฝ้าอยู่ในพื้นที่สีเทาแห่งนี้และก็หมายถึงให้รักษาช่องโหว่ของกฎด้วย เพราะฉะนั้นแมวสื่อวิญญาณจึงเป็นผู้พิทักษ์ของโลกสีเทา

มีวิญญาณหรือคนเป็นๆ น้อยมากที่สามารถข้ามผ่านพื้นที่แห่งนี้เพื่อไปยังโลกมนุษย์หรือโลกหลังความตายได้

ซู่เป่าซาบซึ้งใจ “ว้าว หนูนี่เก่งจริงๆ เลย！”

เรื่องแบบนี้ก็นึกออกด้วย

แถมยังเลี้ยงแมวไว้ฝูงหนึ่งด้วย！

ซืออี้หรันนึกว่าเธอหมายถึงว่าที่เธอสามารถหนีรอดจากผู้พิทักษ์โลกสีเทาได้แล้วก็เลยคิดว่าตัวเองเก่งมาก

เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า “ตอนกลับไปฉันว่าพวกเราหาทางออกทางอื่นดีกว่านะ”

ไม่ว่ายังไงก็ตาม แมววิญญาณก็เป็นผู้พิทักษ์กฎ พวกมันคงไม่สามารถทนให้พวกมนุษย์เดินผ่านอาณาเขตของพวกมันหรอก

ซู่เป่ากลับรู้สึกดีใจ “ไม่ ตอนกลับพวกเราจะเดินผ่านอาณาเขตของพวกมันออกไป”

แถมยังต้องเดินผ่านไปผ่านมาด้วย

ต่อไปเส้นทางนี้ก็คือเส้นทางของเธอ！

ซืออี้หรัน “？”

ผีขี้ขลาดลุกขึ้นมาแล้วเอ่ย “พวกเราไปกันเถอะ! ดูท่าทางแล้วตูซื่อหวังน่าจะยังไม่รู้ ไม่เห็นตกใจอะไรเลย พวกเรารีบกลับกันเถอะ”

ซู่เป่าส่ายหัว “ในเมื่อไม่ได้ทำให้คนเลวตกใจ แล้วพวกเราจะรีบกลับเร็วขนาดนี้กันทำไมล่ะ?”

เธออ่อนแอเกินไปแล้ว

ทุกครั้งก็ต้องถูกตูซื่อหวังไล่ล่า

เธอจะต้องแข็งแกร่งขึ้น ครั้งต่อไปถึงคราวที่เธอจะไล่ล่าตูซื่อหวังบ้าง！