ตอนที่ 802
ตอนที่ 802 ขนกลับไปให้หมด
September 21, 2026
ซืออี้หรันกดอาวุธลับตรงข้อมือ
ตอนนี้เอง เงาดำหนึ่งกระโจนมาทางพวกเขาด้วยความเร็วสายฟ้าแลบ!
ซืออี้หรันสะบัดมือ อาวุธลับตรงข้อมือพุ่งออกไปด้วยความดุดันอย่างหาที่เปรียบมิได้
“ระวัง!”
“หลบอยู่ข้างหลังฉันนะ อย่าขยับ!” ซืออี้หรันมองรอบ ๆ ด้วยสายตาระแวดระวัง
พวกเขาเลินเล่อไปเพียงนิดเดียว เข้ามาในพื้นที่ที่นกเก้าเศียรกำลังพักผ่อนแล้ว!
นกเก้าเศียร สัตว์อสูรในเรื่องเล่าเทพนิยายโบราณชนิดหนึ่ง
หนึ่งตัว เก้าหัว ไม่ใช่แค่กรงเล็บแหลมคม ปีกยังทรงพลังมาก ถ้าถูกพวกมันจับบินไปกลางอากาศ อย่างนั้นต้องแย่แน่
แต่ตอนนี้เอง พวกเขากลับได้ยินเสียงเก๊ง ๆ ๆ
ซืออี้หรันหันกลับมาดู อึ้งเดี๋ยวนั้น
เห็นเพียงซู่เป่าถือกระทะก้นเรียบใบหนึ่ง เล็งหัวนกเก้าเศียรตัวหนึ่ง จากนั้นก็หวดสะเปะสะปะดังเก๊ง ๆ ๆ
“อ๊า ตี ๆ ๆ!” ซู่เป่าถือกระทะก้นเรียบหวดไปเรื่อย “ยังคิดจะโจมตีพวกเราอีก ตี ๆ ๆ!”
เก๊ง ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ!
เสียงไพเราะเพราะพริ้งดังมาจากในหุบเขา
ซืออี้หรัน “...”
ซู่เป่าถือกระทะก้นเรียบ ตีหัวละหนึ่งที ถ้าเป็นกระทะก้นเรียบทั่วไปคงบุบไปแล้ว แต่กระทะก้นเรียบยี่ห้อซู่เป่าแข็งแรงไร้เทียมทาน
เสี่ยวอู่หลบอยู่ในคอของซู่เป่าด้วยความกลัว ซ่อนหัวอยู่ใต้ผมของซู่เป่า
พอเห็นดังนั้น เสี่ยวอู่อาศัยความแข็งแกร่งของคน แหกปากขึ้นมาอย่างต่ำทราม “ความใหญ่โตมโหฬารของนก หนึ่งหม้อตุ๋นไม่พอ ต้องใช้เตาย่างสองเตา หนึ่งหวานเยอะ หนึ่งเผ็ดน้อย!”
นกเก้าเศียรที่ถูกหวดจนอัดอั้นตันใจนี่มันอะไร ทำเกินไปแล้วนะ!
แม้ยามหลับฝันพวกมันก็คิดไม่ถึง จะมีวันที่ถูกกระทะตีจนหน้าคว่ำ
จะใช้ลูกไม้อะไรหน่อยก็ได้!
นี่มันจะลบหลู่นกเกินไปแล้วนะ!
ผีหลายใจตะลึงงัน มองซู่เป่าที่มีพลังการรบพุ่งปรี๊ด หวดออกไปแบบดาด ๆ
“ที่นี่ก็ไม่มีป่าหวยนี่ ทำไมมีนกเก้าเศียรเยอะอย่างนี้ล่ะ!”
ผีขี้ขลาดมองรอบ ๆ ตอบ “เวลาที่นกเก้าเศียรออกหากิน มันมักจะแบ่งเป็นทีม ปกติแล้วจะจับคู่กัน แต่ตอนพักจะอยู่รวมกันเป็นฝูง...”
สายตาของเขาเปล่งประกาย
“อีกอย่าง นกเก้าเศียรเยอะอย่างนี้ ถ้าไม่ใช่ว่ามาป่าหวยคนละที่ ก็คือป่าหวยแถบนั้นใหญ่มาก ใหญ่มาก ๆ ๆ...”
แต่ไม่ว่าเป็นแบบไหน
ที่ที่มีป่าหวย จะมีหุบเขาลึกลับ และมีดอกชุบวิญญาณ!
ครั้งนี้ เป้าหมายเล็ก ๆ ที่จะโกยดอกชุบวิญญาณกลับไปให้หมดจะไม่ใช่แค่ความฝัน!
ซู่เป่าตื่นเต้นมาก
นกเก้าเศียร = ป่าหวย = ดอกชุบวิญญาณ
ทุกการตบนกเก้าเศียร เหมือนกับได้ดอกชุบวิญญาณหนึ่งดอก!
เสี่ยวอู่ช่วยอะไรไม่ได้เลย ก็เลยนับ “หนึ่ง สอง สาม ห้า แปด!...”
เก๊ง ๆ ๆ ๆ ๆ!
เสียงเก๊ง ๆ ดังขึ้นไม่หยุด ประกอบกับเสียงนับของเสี่ยวอู่
มีนกเก้าเศียรทั้งหมดสิบสามตัวเต็ม ๆ!
ซู่เป่า “ว้าว!! รวยแล้ว!!!”
ซืออี้หรันที่ยังยืนอึ้งอยู่ที่เดิม ทำหน้างุนงง “...?”
นกเก้าเศียร? รวย?
เขาพลาดอะไรไปเหรอ
นกเก้าเศียรกลุ่มหนึ่ง ทีแรกคิดว่าตัวเองจะได้อิ่มท้องสักมื้อ
คิดไม่ถึงว่าจะถูกเด็กคนหนึ่งสะกดข่มในทุกด้าน!
สู้ไม่ได้เลย!
เธอถือกระทะก้นเรียบใบหนึ่ง ไม่ต้องพูดถึงว่าพวกมันจะกินเธอ ในทางกลับกัน ดวงตาเธอเปล่งประกาย ท่าทางเหมือนจะจับพวกมันตุ๋นเสียมากกว่า
หาเรื่องไม่ได้ ๆ!
นกเก้าเศียรยอมแพ้กับการต่อสู้แล้ว พากันบินไป
ราวกับนกที่ตกใจกับธนู แกว๊ก ๆ กรีดร้องพลางบินไปทางทิศทางหนึ่ง!
ซู่เป่าพลิกมือห้อยกระทะก้นเรียบไว้ที่ก้นแล้วก็ถอนเท้าวิ่งตาม
“พี่อี้หรัน เร็วค่ะ ๆ !”
“ป้าสะใภ้ใหญ่ ตาม ๆ ๆ!”
เหยาหลิงเยว่ “โอไฮโย...โอ้ว ๆ ๆ ๆ...”
หนึ่งใหญ่ หนึ่งเล็ก ท่าทางนั้น ถอนเท้าวิ่งอ้าวในดินแดนไร้อารยะ อย่างกับจะสู้ตายกับมนุษย์วานรเขาไท่ซัน
ถ้าให้เชือกกับพวกเธอสักเส้น มันต้องปลิวแน่
บรรดาผี “...”
ซืออี้หรัน “...”