ตอนที่ 848 ใบหน้าของซืออี้หรัน

ผีชายหนุ่มเล่าต่อ

“สะพานนี้เดิมทีท่านเหยียนหลัวหวังเป็นคนสร้างขึ้นมาเพื่อที่จะได้สะดวกสำหรับการเดินทางจากตงไท่หยินไปยังดินแดนเป่ยหยิน แต่เมื่อหนึ่งร้อยปีก่อนมีบุคคลสำคัญคนหนึ่งพังสะพานเพื่อที่จะปราบปรามสิ่งที่อยู่ในหุบเหวผีร้อง…”

พวกผีหยินมาสร้างสะพานสะพานที่นี่เพื่อไถ่โทษจากความผิดที่เคยทำก่อนตาย และผู้ดูแลของพญายมทั้งสิบขุมก็จะเป็นคนสั่งสมบุญให้พวกเขา

ซู่เป่าเข้าใจในทันทีว่า “เป็นแบบนี้นี่เอง…แล้วหุบเหวผีร้องคืออะไรหรอคะ ทำไมถึงได้มีกระดูกเชิงกรานที่เปื้อนเลือดขึ้นๆ ลงๆล่ะ?”

ดวงตาของผีชายหนุ่มขยับไปมาแล้วปรับท่าทางเตรียมจะเล่าต่อ

“ข้างล่างหุบเหวมีอะไรฉันก็ไม่ค่อยแน่ใจ…แต่กระดูกสีขาวนั่นเห็นว่าเป็นทางผ่านไปยังโลกมนุษย์ได้ เป็นเหมือนอุโมงค์ค์หน้าผา…นานๆ ทีจะมีคนชนเข้า”

ซึ่งก็หมายความว่าถ้าผ่านที่นั่น ก็จะประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์เสียชีวิตอย่างอธิบายไม่ได้ ถึงขนาดว่าถูกดึงเข้ามาที่นี่ทั้งตัวและวิญญาณ

“เมื่อก่อนตอนที่ฉันยังมีชีวิตอยู่ก็มักจะได้ยินเรื่องที่มีคนเกิดอุบัติเหตุ แต่ขุดหายังไงก็หาศพไม่เจอ…น่าจะโดนดึงเข้ามาทั้งตัวแบบนี้แหละมั้ง！”

“ไม่ได้มีแค่กระดูกเชิงกรานหรอกนะ ยังมีกระดูกต้นขา ซี่โครงและกะโหลกศีรษะด้วย…”

มีกระดูกแทบจะทุกอย่าง

ผีขี้ขลาดถามคำถามที่สำคัญที่สุดว่า “กระดูกพวกนั้นขึ้นลงทีหนึ่งใช้เวลานานไหม？”

กระดูกเชิงกรานเมื่อกี้ก็เพิ่งจะขึ้นมาจากข้างล่าง จากนั้นก็ลงไป

ถ้าเกิดรู้เวลาขึ้นลงของกระดูกก็จะสามารถวางแผนที่จะลงไปข้างล่าง…

แต่กลับได้ยินผีชายหนุ่มส่ายหัวแล้วพูดว่า “ไม่แน่นะ เพราะต้องดูว่าเขตแดนที่ติดกับโลกมนุษย์จะมีคนตายบ่อยแค่ไหน”

ซู่เป่า “…”

OMG ‘ลิฟต์’ ตัวนี้มาจากคนตายเหรอเนี่ย เมื่อไหร่ที่ที่มีคนตาย เมื่อนั้นก็ลิฟต์ก็จะขึ้นมา…

“ไม่แปลกใจที่จิ่งจั้นเคยบอกว่าคนเรามีโอกาสรอดชีวิตเพียงครั้งเดียว” ผีขี้ขลาดถอนหายใจอีกครั้ง “มันยากเกินไปที่รู้ว่าจะมีคนตายเมื่อไหร่”

ใครจะไปรู้ว่าคนจะตายเมื่อไหร่ มีแต่พญายมเท่านั้นแหละที่รู้…

พอนึกถึงตรงนี้ ผีขี้ขลาดก็หันหลังไปเอ่ยว่า “ใช่สิ มีแค่พญายมเท่านั้นที่รู้！”

ซู่เป่าเข้าใจในทันทีและเบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้น “ใช่ๆ หนูรู้！”

มีวิธีแก้แล้ววว！

พวกผีขี้ขลาดรีบพาซู่เป่ากลับไปที่บริเวณหน้าผาของหุบเหวผีร้อง！

ซู่เป่าหยิบพู่กันชี้ชะตาออกมาแล้วก็ท่องคาถา “วิญญาณแห่งสวรรค์ วิญญาณแห่งความตาย วิญญาณแห่งความอยุติธรรมจงฟังคำสั่ง! โอมเพี้ยง…”

บรรดาผีทั้งหลาย “？”

แน่ใจนะว่านี่คือคาถา? ไม่ได้ท่องผิดใช่ไหมเนี่ย！

เมื่อร่ายพู่กันชี้ชะตาปุ๊บ ก็เห็นแสงสีทองอยู่ตรงหน้าและในแสงสีทองก็มีชื่อเลื่อนขึ้นมาเยอะมากจนนับไม่ถ้วน

“ที่เพิ่งเลื่อนผ่านไปเป็นชื่อคนที่ตายแล้ว！” ซู่เป่าเอ่ย “ต่อไปก็ขึ้นอยู่กับว่าจะมีคนตายอีกเมื่อไหร่！”

พวกเขาจ้องไปที่แสงสีทอง เหมือนกำลับอ่านซับที่ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ที่ซู่เป่าเพิ่งเอ่ยชื่อไปเป็นวิญญาณที่ตายแล้วทั้งหมด…

ดูเหมือนว่าทั้งหมดนี้จะเป็นรายชื่อของคนที่ประสบอุบัติเหตุเสียชีวิตทั้งหมดในหลายร้อยปีมานี้

ในที่สุดรายชื่อที่เลื่อนขึ้นมาก็เริ่มช้าลง แสงสีทองมีรายชื่อใหม่ค่อยๆ เลื่อนขึ้นมา

รายชื่อเหล่านี้ถูกเลื่อนไปอย่างช้าๆ และมีหนึ่งชื่อในนั้นอยู่ตรงด้านบนของแสงสีทองและตามมาด้วยอีกชื่อหนึ่ง

“หนิวชุ่ยฮวา…” ซู่เป่าอ่าน “ชื่อนี้เพิ่งตายนี่ ใช่กระดูกเชิงกรานเมื่อกี้หรือเปล่า…”