ตอนที่ 857 ลืมคนทั้งโลก แต่ไม่มีทางลืมซู่เป่าที่อยู่ในอ้อมแขน

จี้ฉางถึงกับเหงื่อตก แต่ไม่ได้เป็นเพราะรู้สึกว่า ‘คน’ ที่ล้อมรอบอย่างหนาแน่นนี้น่ากลัว

แต่เป็นเพราะ…

เมื่อก่อนตอนที่เหยียนหลัวหวังยังอยู่ ท่านหรือผู้พิพากษาที่อยู่ภายใต้อำนาจของท่านนั้นเคยบอกไว้ว่าหุบเหวผีร้องสามารถกัดกร่อนจิตใจของมนุษย์โดยที่มองไม่เห็นและทำให้คนค่อยๆ หลงทาง

เมื่อกี้เขาไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองกำลังหลงทาง แต่คิดว่าตัวเองโดนผีอำ！

เห็นได้ชัดว่าเลยว่าเมื่อกี้เขาก็หลงทางอยู่พักหนึ่งโดยไม่รู้ตัว！

“ดูเหมือนว่าจะต้องฝ่าออกไปแล้ว！” จี้ฉางกัดฟันและเอ่ยเบาๆ

ตอนนี้เขาไม่ได้อยู่คนเดียวแล้ว ซู่เป่ายังอยู่ในอ้อมแขนของเขาและต้องการที่พึ่งพิงจากเขาอยู่

เขาจะหลงทางได้ยังไง？

ถ้าเขาหลงทางโดยไม่รู้ตัวแบบนี้ แล้วซู่เป่าจะทำยังไงล่ะ?

พอจี้ฉางนึกถึงตรงนี้ก็อดไม่ได้ที่จะต้องกุมขมับ

เขาดึงชุดผาวสีขาวมาห่อตัวซู่เป่าไว้แน่นๆ แล้วก็ดูให้แน่ใจว่าเธอยังปลอดภัยดี

จากนั้นถึงได้เอ่ยออกมาเบาๆ ว่า “ซู่เป่า จับแน่นๆ！เรากำลังจะฝ่าออกไปแล้ว！”

พอพูดจบก็มีแสงมืดกระพริบผ่านไป！

ในมือจี้ฉางไม่รู้ว่ามีขวานศึกยาวปรากฏขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำลายชั้นหมอกลึกลับที่ปกคลุมอยู่เป็นชั้นๆ！

ขวานศึกเป็นอาวุธโบราณชนิดหนึ่ง รูปร่างของมันคล้ายขวานที่เน้นการตัดฟืนเป็นหลัก แต่ขวานศึกในมือของจี้ฉางนั้นมีรูปร่างที่คล้ายกับดาบขนาดใหญ่และมีพลังมากกว่า！

หลังจากฟันปุ๊บ ก็ทำให้ ‘กำแพงมนุษย์’ ที่หนาแน่นนั้นเกิดเป็นช่องว่างในทันที！

สายตาของจี้ฉางที่เย็นชาและเด็ดเดี่ยว ทุกครั้งที่ฟันขวานศึกยาวไปก็เหมือนหาทางออกได้ด้วยความยากลำบาก！

ลมพายุกระหน่ำที่พัดมาอย่างรุนแรงเสียงดังผ่านหูอีกครั้ง ทำให้จี้ฉางรู้ในทันทีว่าตัวเองฝ่าออกมาได้แล้ว

เขาอุ้มซู่เป่าไว้แล้ววิ่งออกไป แต่ทันใดนั้นก็ติดหมอกที่อยู่ตรงหน้าเขาอีกครั้ง

จี้ฉางที่กำลังจะฟันขวานศึกออกไป จู่ๆ ก็หยุดไปครู่หนึ่ง！

หมองลึกลับที่อยู่ทั่วหุบเหวนั้นไร้รูปร่างที่ชัดเจน ถึงแม้ว่าทั้งหมดจะประกอบขึ้นมาจากผีในยมโลกและผีอาฆาตก็ตาม แต่มันก็ไม่มีจมูกและดวงตา และยิ่งไปกว่านั้นมันไม่มีใบหน้าที่สมบูรณ์

แต่หมอกที่อยู่ต่อหน้าเขานั้นกลับมีใบหน้า ซึ่งก็คือใบหน้าของซืออี้หรัน？！

ถึงกับต้องชะงักขวานศึกยาวในมือของจี้ฉางไว้ มองดูใบหน้าของซืออี้หรันที่กำลังอ้าปากแล้วพุ่งมาที่เขากับซู่เป่าแต่จี้ฉางก็ไม่สามารถใช้ขวานฟันตรงๆ ได้

เขาได้แต่โน้มตัวลงไปบนพื้นแล้วบินผ่านไปแถมยังหยิบเอาเถ้ากระดูกชิ้นหนึ่งขึ้นมาด้วย…

‘ฝุ่นควัน’ ระยะที่สี่

เงาของจี้ฉางวิ่งฝ่ากำแพงผีออกมาและหายไปในทันทีโดยที่ไม่รอให้ฝุ่นควันตกลงมา

ใบหน้าของซืออี้หรันเงียบและมองไปที่เงาที่ตอนนี้ไปไกลแล้วอย่างมึนงง…

ขณะนี้ซืออี้หรันได้สูญเสียความตระหนักของตัวเองไปแล้ว

เหมือนกับตอนที่จี้ฉางตกลงมา เขาใช้ทุกวิถีทางเพื่อให้ตัวเองตื่นตัวอยู่ตลอดและไม่หลงทางในหมอกลึกลับนี้

หลังจากมาที่ก้นเหว เขาก็ยังคงสติของตัวเองและเตือนตัวเองอยู่ตลอดว่าต้องมองหาทางขึ้นไป

แต่หลังจากนั้น ร่างกายของเขาก็ยังเดินค้นหาทางออกอยู่ใน หุบเหวอยู่

แต่ไม่รู้ว่าวิญญาณของเขาออกจากร่างไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ตัวเขาเองก็ยังไม่ทันสังเกตเลย