ตอนที่ 881 กลัวน้องสาวจะถูกหลอกไป

นายหญิงซูเห็นว่าทุกคนเข้าใจผิดจึงรีบพูดอย่างรวดเร็ว “ฉันผิดเอง ฉันหมายความว่าซู่เป่าน่าทึ่งมาก...”

อัจฉริยะ บุรุษจอหงวนโดยแท้!

แม้ว่าสิ่งนี้อาจจะไม่สำคัญมากสำหรับซู่เป่า แต่ผู้ปกครองคนไหนจะปฏิเสธความสำเร็จที่ว่าลูกของตัวเองเป็นอัจฉริยะได้

หลังจากได้ยินคำอธิบายของนายหญิงซูและซูเหอเวิ่น ทุกคนต่างก็ตกตะลึง

ในขณะนั้นก็หยิบสี่สุดยอดวรรณกรรมจีนออกมา พิชัยสงครามซุนจื่อ ซึ่งเมื่อทำการทดสอบกับซู่เป่าก็พบว่าเธอมีความจำดีมากจริง ๆ!

“แหกกฎธรรมชาติไปเลย...” ยัยหานหัวโตอุทานและเต็มไปด้วยสายตาแห่งความอิจฉา “สมองของเธอ...แบ่งให้ฉันครึ่งหนึ่งได้ไหม”

เธอมองที่หัวของซู่เป่า อิจฉาและอิจฉา! นอกจากอิจฉาแล้วก็ยังอิจฉา!

ซูเหอเวิ่นเคาะลงไปบนหัวเธออย่างแรง “เธอคิดว่ามันคือแตงโมหรือไง ถึงแบ่งมันได้เนี่ย”

ยัยหานหัวโตกุมหัวเอาไว้

เฮ้ จริง ๆ แล้ว...ตอนที่พระเจ้าปล่อยสติปัญญาให้โลกมนุษย์ ทำไมตอนนั้นเธอถึงได้หลบซ่อนตัวล่ะ

หลังจากหมดวันหยุดสุดสัปดาห์ ซู่เป่าก็ไปโรงเรียนกับพี่ชายสามคนและพี่สาวอีกหนึ่งคน

ซู่เป่าสะพายกระเป๋านักเรียนใบเล็ก สูดหายใจเข้าลึก ๆ...

เธอหวงแหนวันเรียนของเธอมาก! แน่นอนว่าการไปโรงเรียนเป็นเรื่องดี ได้ไม่ต้องเจอสถานการณ์จริงที่ตรึงใจมากมายแบบนั้น

ปัจจุบันซู่เป่ายังต้องไปสัมผัสประสบการณ์ที่ยมโลก อย่างน้อยก็ต้องคืนต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ต้นนั้นให้แมวผี

ดังนั้นเธอจะไม่กลับไปที่อำเภอหงในตอนนี้ ซูจื่อซีและหานหานก็ย้ายมาเรียนที่นี่แล้ว อย่างไรก็ตามพี่น้องก็ต้องอยู่รวมตัวกัน

“ไฮ... ซูเหอเวิ่น นี่น้องสาวของนายสินะ!” เด็กชายตัวน้อยวิ่งเข้ามา

เขามองดูซู่เป่าด้วยความประหลาดใจ ได้ยินมานานแล้วว่าซูเหอเวิ่นมีน้องสาว แต่เธอก็ไม่เคยได้ปรากฏตัวเลย

หนังสือเรียนและการบ้านสำหรับชั้นป.1 ซูเหอเวิ่นและพี่ชายไปรับมาทั้งหมด

ที่แท้นี่ก็คือน้องสาวของซูเหอเวิ่น! โตขึ้นแล้วน่ารักมากจริง ๆ

ทันใดนั้นซูเหอเวิ่นก็ดูระแวดระวังขึ้นมาทันที “อยู่ห่างจากน้องสาวฉันเลย!”

หลังจากพูดจบ เขาก็ดึงมือของซู่เป่าและเดินจากไปอย่างรวดเร็วทันที

เด็กชาย “???” เขาเป็นอะไร ก็แค่พูดประโยคเดียว!

ซูเหอเวิ่นที่เพิ่งเดินออกไปได้ไม่กี่ก้าว ก็มีเพื่อนร่วมห้องไม่กี่คนเดินเข้ามา “ท็อปซู! นี่น้องสาวของนายเหรอ ว้าว น้องสาวของนายน่ารักมาก!”

ซูเหอเวิ่น “ไป ไป ไป!”

เหล่าเพื่อนร่วมห้อง “???”

ซูเหอเวิ่นดึงซู่เป่าวิ่งกลับไปที่ห้องเรียน เมื่อมาถึงห้องเรียนเขาก็ช่วยหาที่นั่งให้ซู่เป่า นักเรียนทุกคนที่อยู่รอบ ๆ ต่างก็หันมามอง

ทุกคนต่างมองมาที่เพื่อนร่วมห้องคนใหม่นี้อย่างสงสัย ซึ่งทำให้ซูเหอเวิ่นรู้สึกไม่สบายใจอีกครั้ง ถ้าในอนาคตน้องสาวมีเพื่อนร่วมห้องและเพื่อนใหม่ เธอก็จะไม่ตามติดพี่ชายคนนี้แล้วใช่ไหม

แงแง เขาช่างน่าสงสาร

“ซู่เป่า ตั้งใจเรียนและตั้งใจฟัง...ไม่ต้องคุยกับคนอื่น ที่พี่จะพูดก็คือไม่พูดคุยขณะเรียน...”

“หลังเลิกเรียนถ้าเบื่อก็มาเล่นกับพี่ได้นะ ไม่สิ เดี๋ยวพี่มาหาเธอเอง!”

ซูเหอเวิ่นสั่งกำชับเหมือนเป็นหญิงแก่คนหนึ่ง จากนั้นก็เช็ดน้ำตาและโบกผ้าเช็ดหน้าผืนเล็ก